«Θύμησες 90 χρόνια μετά» Παρουσίαση βιβλίου στη Φλώρινα

thymises-kotzaeridis

Ο Σύλλογος Μικρασιατών Φλώρινας την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου και ώρα 18.00, στην «Οδό Ονείρων» θα παρουσιάσει το νέο βιβλίο του Mικρασιάτη συγγραφέα-ερευνητή Κοτζαερίδη Γιώργου με τίτλο «Θύμησες 90 χρόνια μετά».

 

Στο βιβλίο του ο συγραφέας παρουσιάζει συνεντεύξεις της τελευταίας προσφυγικής γενιάς, η οποία σε ηλικία 4-8 ετών, έζησε την φρίκη του Μικρασιατικού Πολέμου και τον μετέπειτα πιο οδυνηρό εκτοπισμό από τις προγονικές τους εστίες.

 

Μέσα λοιπόν από τα παιδικά τους μάτια ο αναγνώστης οδηγείται στην Μικρά Ασία, ζει, θυμάται και αισθάνεται μαζί τους τα θλιβερά και ανατριχιαστικά συμβάντα της περιόδου αυτής.

 

……Κοκκώνα Καραμπουτσακίδου Κουβούκλια Προύσας

 

Όμορφο το χωριό μας Γιώργη, και οι χωριανοί αγαπούσαν ο ένας τον άλλο. Θυμάμαι τον πατέραμ που το βράδυ της Τυρινής κρεμούσε από την οροφή ένα αυγό και το γυρνούσε σιγά γύρω – γύρω. Εμείς καθόμασταν κάτω με τα χέρια δεμένα πίσω στην πλάτη και προσπαθούσαμε να δαγκώσουμε το αυγό, πράγμα που ήταν πολύ δύσκολο.

 

Όταν το έπιανε κανείς, το καθάριζε και το τρώγαμε όλοι μαζί λέγοντας << να κλείσουμα το στόμα μας με αυγό, και να το ξανανοίξουμα πάλι με αυγό το Πάσχα >>. Την άλλη μέρα για να μας ξεγελάσει η μάναμ και να μη ζητήσουμε τυρί, αυγά και γάλα, μας έλεγε ότι << ψες την νύχτα πέρασαν οι καμήλες και τα πήραν όλα για να τα φέρουν πίσω την Πασχαλιά>>.

 

Και εμείς τα χαζοπούλια την πιστεύαμε.

 

 

 

Αντάρτικο στον Πόντο Τσεχελίδου Συρμαλού Ιντσέ Σού Τοκάτης

 

Εκεί ο πατέρας μου μαζί με πολλούς άλλους χωριανούς έκανε αντάρτικο εναντίον των Τούρκων οι οποίοι τους κυνηγούσαν να τους εξοντώσουν. Εμείς ήμασταν μικρά παιδιά, δεν καταλαβαίναμε τον πόλεμο και εκεί πάνω στο βουνό μαζεύαμε φουντούκια και πολλά άλλα φρούτα για να ξεγελάσουμε την πείνα μας.

 

Όταν αγρίεψαν περισσότερο τα πράγματα, ο πατέρας μου μας έστειλε κάτω στο χωριό, διότι στο βουνό δεν ήμασταν πλέον ασφαλείς. Μια μέρα ήρθαν Τούρκοι στο χωριό και μας διέταξαν να τους ακολουθήσουμε. Η καημένη η μάνα μου πήρε εμένα που ήμουν εφτά χρονών και τις άλλες δυο αδελφές μου που ήταν τεσσάρων ετών και δυο μηνών . Περπατούσαμε όλη την ημέρα από χωριό σε χωριό.

 

Θυμάμαι που μας πήγαν στην Σεβάστεια, στο Πατμάν μπασί ένα Τσερκέζικο χωριό και στο Νίξαρι. Εκεί μας έβαλαν σε ένα μαντρί για να ξαποστάσουμε. Πολλοί πέθαναν από την εξάντληση και τους βάλαμε στο διπλανό δωμάτιο. Εκεί η μάναμ κατάφερε να ανοίξει ένα παράθυρο έβγαλε πρώτα εμένα και ύστερα την αδελφή μου και το σκάσαμε.

 

Δυστυχώς όμως δεν μπορούσαμε να πάρουμε την μόλις 2 μηνών αδελφή μου την Μαγδαληνή και την εγκαταλείψαμε μέσα στους πεθαμένους. Εκείνη την στιγμή η γιαγιά Συρμαλού ξέσπασε σε λυγμούς και δεν μπορούσαμε να την συνεφέρουμε. —-Αχ που να βρίσκεται τώρα η καημένη η αδελφή μου? Τι απέγινε άραγε?

 

Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ βλέποντας την γριούλα να ξεσπά σε κλάματα. Ήρθαν στην μνήμη της, μετά από ενενήντα χρόνια, τα φρικτά γεγονότα της εποχής εκείνης και δεν άντεξε.

 

Έξοδος …. Βουτσικίδου Ζωή Κουβούκλια Προύσας.

 

Όταν βγήκαμα από το χωριό, κοντά στα Κοπέλια, γύρσα το κεφάλιμ και το είδα για τελευταία φορά.

 

–Έβαλανα φωτιά στο χωριό οι Έλληνες στρατιώτ, καίγεται η εκκλησιά φώναζαν κάποιοι.

 

Πέρασαμε τα Κοπέλια και άλλα Τούρκικα χωριά και πήραμε τον δρόμο για τα Μουδανιά. Παντού τρελαμένιοι Έλληνες με τον φόβο στα πρόσωπάτνα.

 

…..τρεχάτενα Κεμάλς έρχεται θα μας σφάξ.

 

Πήραμε το παπόρ από τα Μουδανιά και βγήκαμε στο Ραιδεστό. Από εκεί στο χωριό Λαχανάς μας έδωσανε κάρα και σαν σε κηδεία, τράβηξαμε για τ΄ Ελλάδα.

 

Και τέλος ο ερχομός στην Ελλάδα. Παυλίδης Σταύρος Κουρούμεσε Ατάπαζαρ.

 

Με το παπόρ πήγαμε στην Καλαμάτα. Παντού φτώχεια και δυστυχία. Στην Καλαμάτα εκάθουμες σε ένα άδειο στρατόπεδο. Δεν είχαμε να φάμε, ζητιανεύαμε και πηγαίναμε στις ταβέρνες της παραλίας. Εκεί οι ντόπιοι μας πετούσαν κόκαλα από τα αποφάγια και γελούσαν που μας έβλεπαν να μαλώνουμε ποιος θα τα αρπάξει.

 

Στην πόλη υπήρχε μια τεράστια λαχαναγορά. Πηγαίναμε σηκώναμε τα νάιλον με τα οποία είχαν σκεπασμένα τα λαχανικά και κλέβαμε ότι μπορούσαμε.

 

Μια μέρα με άρπαξε ένας Εβραίος που δεν είχε παιδιά και θέλησε να φύγει. Ευτυχώς όμως τον αντιλήφθηκαν τα αδέλφια μου και τον ανάγκασαν να με αφήσει.

 

–Αχ τον άτιμο τον Εβραίο, κλαψούρισε ο καημένος ο παππούς, σοκαρισμένος με την σκέψη ότι θα τον έκλεβε ο Εβραίος.

 

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν ο τέως νομάρχης Φλώρινας Στρατάκης Γιάννης και η κυρία Αγγελική Γραφάκου.

 

, , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *