Οι Μικρασιάτικες Μνήμες στη Νέα Κρήνη παραμένουν ζωντανές

KRINI2

Κάθε χρόνο  τέτοια εποχή, o Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Ν. Κρήνης πραγματοποιεί εκδήλωση-μνημόσυνο, στην διάρκεια της οποίας ξαναζωντανεύουν οι μνήμες για όσους έχουν Μικρασιατική ρίζα.
Τέλος Αυγούστου, ξαναζούν τα παιδιά των «αλησμόνητων πατρίδων» τις εικόνες της καταστροφής, που στοιχειώνουν για πάντα τη μνήμη.
Επιστρέφουν, νοερά, πίσω, στην Προκυμαία της Σμύρνης, στην προκυμαία του ξεριζωμού, όπου μαρτύρησαν χιλιάδες Έλληνες,  με πρώτο τον Άγιο Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο, Μητροπολίτη Σμύρνης που παραδόθηκε, προσευχόμενος, στα χέρια του αγριεμένου όχλου.
O υπόλοιπος επιζών ελληνισμός καταδικάσθηκε σε προσφυγιά, συνυφασμένη με τον πόνο και τον καημό του βίαιου εκπατρισμού.
Όσα χρόνια και αν περάσουν, το έγκλημα που διεπράχθη σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, δεν αλλοιώνεται, δεν παραγράφεται, δεν ξεχνιέται.
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, 93 χρόνια μετά την οργανωμένη σφαγή που υπέστη ο Ελληνισμός, για να τιμήσουμε τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών και να τονίσουμε πώς το αίτημα της αναγνώρισης της ιστορικής πραγματικότητας παραμένει σήμερα, περισσότερο από ποτέ!
Όλοι οι Έλληνες, και πολύ περισσότερο εμείς που έχουμε την καταγωγή μας από τη μαρτυρική Μικρασιατική Γη, παραμένουμε στις επάλξεις του ποιο τίμιου αγώνα.
Δεν συμβιβαζόμαστε, προσδοκούμε δικαίωση, περιμένουμε υπομονετικά την ευλογημένη ώρα που όπως γράφει ο Ελύτης <<τα όνειρα θα λάβουν εκδίκηση>>.
Η Μικρασιατική καταστροφή θεωρείται από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη, συμφορά του ελληνισμού διαχρονικά.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο  απόλυτα τεκμηριωμένο γεγονός, μια φρικιαστική πραγματικότητα που προσβάλει ολόκληρη την πολιτισμένη ανθρωπότητα και συμπεριλαμβάνεται στις ποιο μαύρες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας.
Πριν 93 χρόνια, οι φλόγες που τύλιξαν το μαργαριτάρι της Ιωνίας, την άπιστη για τους Τούρκους Σμύρνη, έσβησαν  για πάντα την κοσμογονία του Ελληνικού πολιτισμού, που επί τρείς και πλέον χιλιετίες άνθιζε στα ευλογημένα χώματα της Μικράς Ασίας.
Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους, έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη, Τζωρτζ Χόρτον, να γράψει: «Ένα από τα δυνατότερα συναισθήματα που πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη,ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι άνηκα στο ανθρώπινο γένος>>
Σήμερα υμνούμε τη βασανισμένη γενιά των προσφύγων, όλους αυτούς τους συμπατριώτες μας που κατόρθωσαν την ύστατη στιγμή  να γλυτώσουν από τη φωτιά και το μαχαίρι και να φθάσουν με χίλιες κακουχίες ,χίλιες ταλαιπωρίες, στη μητέρα Ελλάδα.
Σήμερα, υμνούμε τη γενιά που σήκωσε το σταυρό του μαρτυρίου. Που ήλθε ρακένδυτη πρόσφυγας στην Ελλάδα μα δεν έσκυψε το κεφάλι, δεν λύγισε!
Έφυγαν από τη Φωτιά με τα ρούχα που φορούσαν, με το βαφτιστικό τους χαρτί, με το απολυτήριό τους, με ένα εικόνισμα, με φωτογραφίες στην τσέπη τους, αλλά και εικόνες στο μυαλό και στην ψυχή τους.
Ήταν αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι που έφεραν μαζί τους ως πολύτιμο φυλακτό, μια ιστορία, ένα πολιτισμό, μια κουλτούρα, μια αρχοντιά, συμβάλλοντας με το φιλότιμο και την εργατικότητα τους στην ιστορική αναγέννηση της πατρίδας μας.
Το μήνυμα της σημερινής ημέρας οφείλει να είναι σαφές και ξεκάθαρο. Η ιστορική μας μνήμη, τα βιώματα μας, δεν αποτελούν προϊόν διαπραγμάτευσης ή συμβιβασμών.
Η ιστορία του Μικρασιατικού Ελληνισμού δεν γράφτηκε με κιμωλία για να τη σβήνει και να τη γράφει κανείς όπως και όποτε του αρέσει.
Η Ιστορία δεν πλαστογραφείται. Δεν μετριέται με έτη και δεκαετίες, αλλά με αιώνες και χιλιετίες.
Εμείς, είμαστε σήμερα εδώ για να δηλώσουμε πώς δεν ξεχνάμε, δεν μας επιτρέπεται να ξεχάσουμε, δεν δικαιούμαστε να ξεχάσουμε.

KRINI1
Συνεχίζουμε να διατηρούμε τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις, έτσι ώστε να  προάγουμε το Μικρασιατικό πολιτισμό και να συντηρούμε άσβεστη την ιστορική μνήμη των αλησμόνητων πατρίδων, μέσα από εκδηλώσεις, σαν την σημερινή.
Το δικό μας καθήκον σαν Πολιτιστικός Σύλλογος είναι να τιμούμε αυτούς που μείνανε πίσω στη γη της Ιωνίας, αλλά και σε όλη τη Μικρά Ασία, μέσα από εκδηλώσεις σαν την σημερινή, που για να πραγματοποιηθεί συνεργάστηκαν πάνω από εβδομήντα άνθρωποι, γόνοι  Μικρασιατών δεύτερης, τρίτης αλλά και τέταρτης γενιάς.
Για εμάς τους Κρηνιώτες  οι πατρίδες της Ανατολής δεν είναι χαμένες αλλά αλησμόνητες και θα ζουν μέσα στις καρδιές μας, όσο τις θυμόμαστε και όσο διατηρούμε ανοιχτά τα μάτια του μυαλού και της ψυχής μας».Κάθε χρόνο  τέτοια εποχή, o Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Ν. Κρήνης πραγματοποιεί εκδήλωση-μνημόσυνο, στην διάρκεια της οποίας ξαναζωντανεύουν οι μνήμες για όσους έχουν Μικρασιατική ρίζα.
Τέλος Αυγούστου, ξαναζούν τα παιδιά των «αλησμόνητων πατρίδων» τις εικόνες της καταστροφής, που στοιχειώνουν για πάντα τη μνήμη.
Επιστρέφουν, νοερά, πίσω, στην Προκυμαία της Σμύρνης, στην προκυμαία του ξεριζωμού, όπου μαρτύρησαν χιλιάδες Έλληνες,  με πρώτο τον Άγιο Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο, Μητροπολίτη Σμύρνης που παραδόθηκε, προσευχόμενος, στα χέρια του αγριεμένου όχλου.
O υπόλοιπος επιζών ελληνισμός καταδικάσθηκε σε προσφυγιά, συνυφασμένη με τον πόνο και τον καημό του βίαιου εκπατρισμού.
Όσα χρόνια και αν περάσουν, το έγκλημα που διεπράχθη σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, δεν αλλοιώνεται, δεν παραγράφεται, δεν ξεχνιέται.
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, 93 χρόνια μετά την οργανωμένη σφαγή που υπέστη ο Ελληνισμός, για να τιμήσουμε τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών και να τονίσουμε πώς το αίτημα της αναγνώρισης της ιστορικής πραγματικότητας παραμένει σήμερα, περισσότερο από ποτέ!
Όλοι οι Έλληνες, και πολύ περισσότερο εμείς που έχουμε την καταγωγή μας από τη μαρτυρική Μικρασιατική Γη, παραμένουμε στις επάλξεις του ποιο τίμιου αγώνα.
Δεν συμβιβαζόμαστε, προσδοκούμε δικαίωση, περιμένουμε υπομονετικά την ευλογημένη ώρα που όπως γράφει ο Ελύτης <<τα όνειρα θα λάβουν εκδίκηση>>.
Η Μικρασιατική καταστροφή θεωρείται από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη, συμφορά του ελληνισμού διαχρονικά.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο  απόλυτα τεκμηριωμένο γεγονός, μια φρικιαστική πραγματικότητα που προσβάλει ολόκληρη την πολιτισμένη ανθρωπότητα και συμπεριλαμβάνεται στις ποιο μαύρες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας.
Πριν 93 χρόνια, οι φλόγες που τύλιξαν το μαργαριτάρι της Ιωνίας, την άπιστη για τους Τούρκους Σμύρνη, έσβησαν  για πάντα την κοσμογονία του Ελληνικού πολιτισμού, που επί τρείς και πλέον χιλιετίες άνθιζε στα ευλογημένα χώματα της Μικράς Ασίας.
Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους, έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη, Τζωρτζ Χόρτον, να γράψει: «Ένα από τα δυνατότερα συναισθήματα που πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη,ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι άνηκα στο ανθρώπινο γένος>>
Σήμερα υμνούμε τη βασανισμένη γενιά των προσφύγων, όλους αυτούς τους συμπατριώτες μας που κατόρθωσαν την ύστατη στιγμή  να γλυτώσουν από τη φωτιά και το μαχαίρι και να φθάσουν με χίλιες κακουχίες ,χίλιες ταλαιπωρίες, στη μητέρα Ελλάδα.
Σήμερα, υμνούμε τη γενιά που σήκωσε το σταυρό του μαρτυρίου. Που ήλθε ρακένδυτη πρόσφυγας στην Ελλάδα μα δεν έσκυψε το κεφάλι, δεν λύγισε!
Έφυγαν από τη Φωτιά με τα ρούχα που φορούσαν, με το βαφτιστικό τους χαρτί, με το απολυτήριό τους, με ένα εικόνισμα, με φωτογραφίες στην τσέπη τους, αλλά και εικόνες στο μυαλό και στην ψυχή τους.
Ήταν αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι που έφεραν μαζί τους ως πολύτιμο φυλακτό, μια ιστορία, ένα πολιτισμό, μια κουλτούρα, μια αρχοντιά, συμβάλλοντας με το φιλότιμο και την εργατικότητα τους στην ιστορική αναγέννηση της πατρίδας μας.
Το μήνυμα της σημερινής ημέρας οφείλει να είναι σαφές και ξεκάθαρο. Η ιστορική μας μνήμη, τα βιώματα μας, δεν αποτελούν προϊόν διαπραγμάτευσης ή συμβιβασμών.
Η ιστορία του Μικρασιατικού Ελληνισμού δεν γράφτηκε με κιμωλία για να τη σβήνει και να τη γράφει κανείς όπως και όποτε του αρέσει.
Η Ιστορία δεν πλαστογραφείται. Δεν μετριέται με έτη και δεκαετίες, αλλά με αιώνες και χιλιετίες.
Εμείς, είμαστε σήμερα εδώ για να δηλώσουμε πώς δεν ξεχνάμε, δεν μας επιτρέπεται να ξεχάσουμε, δεν δικαιούμαστε να ξεχάσουμε.
Συνεχίζουμε να διατηρούμε τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις, έτσι ώστε να  προάγουμε το Μικρασιατικό πολιτισμό και να συντηρούμε άσβεστη την ιστορική μνήμη των αλησμόνητων πατρίδων, μέσα από εκδηλώσεις, σαν την σημερινή.
Το δικό μας καθήκον σαν Πολιτιστικός Σύλλογος είναι να τιμούμε αυτούς που μείνανε πίσω στη γη της Ιωνίας, αλλά και σε όλη τη Μικρά Ασία, μέσα από εκδηλώσεις σαν την σημερινή, που για να πραγματοποιηθεί συνεργάστηκαν πάνω από εβδομήντα άνθρωποι, γόνοι  Μικρασιατών δεύτερης, τρίτης αλλά και τέταρτης γενιάς.
Για εμάς τους Κρηνιώτες  οι πατρίδες της Ανατολής δεν είναι χαμένες αλλά αλησμόνητες και θα ζουν μέσα στις καρδιές μας, όσο τις θυμόμαστε και όσο διατηρούμε ανοιχτά τα μάτια του μυαλού και της ψυχής μας».
Κάθε χρόνο  τέτοια εποχή, o Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Ν. Κρήνης πραγματοποιεί εκδήλωση-μνημόσυνο, στην διάρκεια της οποίας ξαναζωντανεύουν οι μνήμες για όσους έχουν Μικρασιατική ρίζα.
Τέλος Αυγούστου, ξαναζούν τα παιδιά των «αλησμόνητων πατρίδων» τις εικόνες της καταστροφής, που στοιχειώνουν για πάντα τη μνήμη.
Επιστρέφουν, νοερά, πίσω, στην Προκυμαία της Σμύρνης, στην προκυμαία του ξεριζωμού, όπου μαρτύρησαν χιλιάδες Έλληνες,  με πρώτο τον Άγιο Εθνομάρτυρα Χρυσόστομο, Μητροπολίτη Σμύρνης που παραδόθηκε, προσευχόμενος, στα χέρια του αγριεμένου όχλου.
O υπόλοιπος επιζών ελληνισμός καταδικάσθηκε σε προσφυγιά, συνυφασμένη με τον πόνο και τον καημό του βίαιου εκπατρισμού.
Όσα χρόνια και αν περάσουν, το έγκλημα που διεπράχθη σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, δεν αλλοιώνεται, δεν παραγράφεται, δεν ξεχνιέται.
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, 93 χρόνια μετά την οργανωμένη σφαγή που υπέστη ο Ελληνισμός, για να τιμήσουμε τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών και να τονίσουμε πώς το αίτημα της αναγνώρισης της ιστορικής πραγματικότητας παραμένει σήμερα, περισσότερο από ποτέ!
Όλοι οι Έλληνες, και πολύ περισσότερο εμείς που έχουμε την καταγωγή μας από τη μαρτυρική Μικρασιατική Γη, παραμένουμε στις επάλξεις του ποιο τίμιου αγώνα.
Δεν συμβιβαζόμαστε, προσδοκούμε δικαίωση, περιμένουμε υπομονετικά την ευλογημένη ώρα που όπως γράφει ο Ελύτης <<τα όνειρα θα λάβουν εκδίκηση>>.
Η Μικρασιατική καταστροφή θεωρείται από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη, συμφορά του ελληνισμού διαχρονικά.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο  απόλυτα τεκμηριωμένο γεγονός, μια φρικιαστική πραγματικότητα που προσβάλει ολόκληρη την πολιτισμένη ανθρωπότητα και συμπεριλαμβάνεται στις ποιο μαύρες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας.
Πριν 93 χρόνια, οι φλόγες που τύλιξαν το μαργαριτάρι της Ιωνίας, την άπιστη για τους Τούρκους Σμύρνη, έσβησαν  για πάντα την κοσμογονία του Ελληνικού πολιτισμού, που επί τρείς και πλέον χιλιετίες άνθιζε στα ευλογημένα χώματα της Μικράς Ασίας.
Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους, έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη, Τζωρτζ Χόρτον, να γράψει: «Ένα από τα δυνατότερα συναισθήματα που πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη,ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι άνηκα στο ανθρώπινο γένος>>
Σήμερα υμνούμε τη βασανισμένη γενιά των προσφύγων, όλους αυτούς τους συμπατριώτες μας που κατόρθωσαν την ύστατη στιγμή  να γλυτώσουν από τη φωτιά και το μαχαίρι και να φθάσουν με χίλιες κακουχίες ,χίλιες ταλαιπωρίες, στη μητέρα Ελλάδα.
Σήμερα, υμνούμε τη γενιά που σήκωσε το σταυρό του μαρτυρίου. Που ήλθε ρακένδυτη πρόσφυγας στην Ελλάδα μα δεν έσκυψε το κεφάλι, δεν λύγισε!
Έφυγαν από τη Φωτιά με τα ρούχα που φορούσαν, με το βαφτιστικό τους χαρτί, με το απολυτήριό τους, με ένα εικόνισμα, με φωτογραφίες στην τσέπη τους, αλλά και εικόνες στο μυαλό και στην ψυχή τους.
Ήταν αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι που έφεραν μαζί τους ως πολύτιμο φυλακτό, μια ιστορία, ένα πολιτισμό, μια κουλτούρα, μια αρχοντιά, συμβάλλοντας με το φιλότιμο και την εργατικότητα τους στην ιστορική αναγέννηση της πατρίδας μας.
Το μήνυμα της σημερινής ημέρας οφείλει να είναι σαφές και ξεκάθαρο. Η ιστορική μας μνήμη, τα βιώματα μας, δεν αποτελούν προϊόν διαπραγμάτευσης ή συμβιβασμών.
Η ιστορία του Μικρασιατικού Ελληνισμού δεν γράφτηκε με κιμωλία για να τη σβήνει και να τη γράφει κανείς όπως και όποτε του αρέσει.
Η Ιστορία δεν πλαστογραφείται. Δεν μετριέται με έτη και δεκαετίες, αλλά με αιώνες και χιλιετίες.
Εμείς, είμαστε σήμερα εδώ για να δηλώσουμε πώς δεν ξεχνάμε, δεν μας επιτρέπεται να ξεχάσουμε, δεν δικαιούμαστε να ξεχάσουμε.
Συνεχίζουμε να διατηρούμε τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις, έτσι ώστε να  προάγουμε το Μικρασιατικό πολιτισμό και να συντηρούμε άσβεστη την ιστορική μνήμη των αλησμόνητων πατρίδων, μέσα από εκδηλώσεις, σαν την σημερινή.
Το δικό μας καθήκον σαν Πολιτιστικός Σύλλογος είναι να τιμούμε αυτούς που μείνανε πίσω στη γη της Ιωνίας, αλλά και σε όλη τη Μικρά Ασία, μέσα από εκδηλώσεις σαν την σημερινή, που για να πραγματοποιηθεί συνεργάστηκαν πάνω από εβδομήντα άνθρωποι, γόνοι  Μικρασιατών δεύτερης, τρίτης αλλά και τέταρτης γενιάς.
Για εμάς τους Κρηνιώτες  οι πατρίδες της Ανατολής δεν είναι χαμένες αλλά αλησμόνητες και θα ζουν μέσα στις καρδιές μας, όσο τις θυμόμαστε και όσο διατηρούμε ανοιχτά τα μάτια του μυαλού και της ψυχής μας».

,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *