You are currently viewing Μαρτυρία Κολλάρα Μαριγώς και Νικόλαου από το Βαθύ Προποντίδας

Μαρτυρία Κολλάρα Μαριγώς και Νικόλαου από το Βαθύ Προποντίδας

(ΧΩΡΙΟ ΒΑΘΥ ΠΡΟΠΟΝΤΙΔΟΣ)

Στο χωριό μας το Βαθύ, ζήσαμε πολύ καλά έως και τα οχτώ μου χρόνια εγώ και δώδεκα ο παππούς σου…

Ήταν ένα πλούσιο και πανέμορφο χωριό με πολλά Αμπέλια και Ελιές, που τα δούλευαν οι γυναίκες γιατί όλοι οι άντρες ήταν ναυτικοί, Καπετάνιοι οι περισσότεροι!

Τα παιδιά, παίζαν ελεύθερα μέχρι και τα δεκαοχτώ και έπειτα σιγά_σιγά άρχιζαν να βοηθούν στους αγρούς και τη Θάλασσα απ’ όπου και μάζευαν το αλάτι με τις χούφτες, όταν τα κυματα χτυπούσαν στα βράχια…(Μαρτυρία κοινή)

Στο ίδιο το Βαθύ, όπως και όλα τα παραθαλάσσια χωριά, δε ζούσε ούτε ένας τούρκος, μόνο σε γειτονικά χωριά μέσα σε βουνά θα τους έβρισκες και ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ, ζούσαμε καλά μ’αυτούς…φοβόμασταν μόνο τους τσέτες γιατί σφάζαν…(Μαρτυρία Παππού )

Όταν ξέσπασε το κακό….πολλοί από τους Τούρκους των διπλανών χωριών πήρανε στα σπίτια τους Έλληνες, που ήταν Φίλοι και τους έκρυψαν από τους τσέτες και τον τουρκικό στρατό με κίνδυνο της ζωής τους….οι υπόλοιποι αναγκαστήκαμε να φύγουμε, όπως_όπως με βαρκούλες από το ΒΑΘΥ….και άλλοι από τη ΜΗΧΑΝΙΩΝΑ…

Πολλούς, που πλησίαζαν τα γαλλικά πλοία και προσπαθούσαν να μπουν…οι Γάλλοι τους έκοβαν τα χέρια από τον καρπό…το είδα με τα μάτια μου…τον παππού σου τον πέρασαν για εννιά χρονώ και έτσι γλύτωσε τα αμελέ ταμπουρού…(Μαρτυρία Γιαγιάς )

Όσοι φθάσαμε στη Λέσβο, μας πήγαν στο προάστιο Βαριά και μπολιαστήκαμε στον ΑΪ_ΘΑΡΑΠ! (ΑΓΙΟ ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ), στην Όμορφη Αγκλισιά που είναι στο Λιμάνι….στη ΛΕΣΒΟ μείναμε τρεις μήνες (στην περιοχή ΒΑΡΙΑ ) και έπειτα πήγαμε Θεσσαλονίκη, στην Τούμπα και άλλοι στην Καλαμαριά…

Στη συνέχεια με την ανταλλαγή, φθάσαμε εδώ στο Άργος Ορεστικό, και άλλοι στην Κορησό…εδώ μας έδωσαν τα τούρκικα σπιτια, και εκείνους τους πήγαν στο ΒΑΘΥ…στα δικά μας…

Στην αρχή, κλαίγαμε Πολύ γιατί δεν ξέραμε τίποτα από καπνά….εμείς ήμαστανε Θαλασσινοί…σιγά_σιγά όμως μάθαμε…! και οι τούρκοι, που πήγαν στο Χωριό μας κλαίγανε γιατί δεν ήξεραν τίποτε απο Θάλασσα…!

Μόνο οι Πόντιοι δεν κλάψανε πολύ, μαζεύτηκαν στην πλατεία του Άργους και χόρεψαν!

Άλλοι κρατούσαν τα κλειδιά τους δεμένα στο λαιμό…πίστευαν ότι θα γυρίσουν…η πρόγιαγιά σου, που ήταν Καπετανοπούλα, τα έχασε όλα και από τη λύπη της πέταξε το καλό της Δαχτυλίδι στη Θάλασσα…

Μάθαμε ότι πολλοί θάφτηκαν στις παραλίες που έβλεπαν απέναντι…εμείς σκεφτόμασταν κάθε μέρα το χωριό αλλά δεν μπορούσαμε να το δούμε…έτσι, σιγά _σιγά συνηθίσαμε εδώ και οι ντόπιοι ενώ στην αρχή μας έλεγαν…πρόσφιγγες, σιγά_σιγά συνήθισαν εμάς…!

Μαρία Τσουμαροπούλου για την γιαγιά και τον παππού της

Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

2  +  7  =