Κύλισε ο τέντζερης…Θεατρικό έργο για την Προσφυγομάνα επαρχία Νέστου Καβάλας

kylise o tentzeris
Μέρος της Προσφυγικής  Έρευνας του Αριστογείτονα Κώτσα για την προσφυγομάνα περιοχή του Νέστου έγινε Θεατρικό Έργο με τίτλο “Κύλισε ο τέντζερης…” στο οποίο και πρωταγωνιστεί. Θα παρουσιαστεί από τον Σύλλογο της Ζαρκαδιάς στο Δημοτικό Θεάτρο Χρυσούπολης, την Παρασκευή 18 και το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015 στις 7:00 το απόγευμα. 
Ο Αριστογείτων Κώτσας μιλάει για το έργο του στο Δίκτυο Μικρασιάτης:
 “Η πρόκληση να αξιοποιήσω μεγάλο μέρος της Ερευνητικής μου δουλειάς στο Θέμα των Μικρασιατών Προσφύγων της Επαρχίας Νέστου – της πλέον “Προσφυγομάνας” Επαρχίας ολοκλήρου της Ελλάδας στα χρόνια της Αποκατάστασης με 98,5% Πρόσφυγες – ώστε να παρουσιαστεί όχι σαν Ομιλία αλλά σαν Θεατρικό Έργο ήταν μεγάλη.
Για δύο ιδιαίτερους λόγους… Γιατί αναδείκνυε γλαφυρά των Θέμα των αντιθέσεων μεταξύ των διαφορετικών Προσφυγικών Κοινοτήτων και γιατί επέτρεπε να παρουσιαστούν και τα «δευτερεύοντα», πιο «κοινωνικά» και λιγότερο «ιστορικά και πολιτικά» γεγονότα του Χωριού, που όμως αποτελούν ίσως το ομορφότερο και εντονότερο μέρος της ζώσας μνήμης των πολύ λίγων, πλέον, εναπομεινάντων Προσφύγων γεννημένων «στην Πατρίδα» καθώς και (ευτυχώς) των ηλικιωμένων πια παιδιών τους. Είθε να περάσουν και στα δισέγγονά τους… Το μόνο πρόβλημα ήταν, πώς να περιορίσεις ένα χείμαρο αποκαλύψεων και γεγονότων σε μια λογική διάρκεια δυό ωρών !!!! “
Και έτσι γεννήθηκε το Έργο «Κύλησε ο Τέντζερης…» που θα παρουσιαστεί από το Πολιτιστικό Σύλλογο Ζαρκαδιάς Νέστου την επόμενη Παρασκευή 18 και Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Χρυσούπολης. Στην παράσταση θα τραγουδήσει και ο Γιάννης Νιάρχος πλαισιωμένος από τους Εμπειροτέχνες.
Απόσπασμα του έργου:
Παντ “Ναι, βέβια, βέβια. Όλ’ Πρόσφυγες είμαστ’ ιδώ, στου τόπου μας, αγόρι μ’. Και μάλ’στα, για να ξέρ’ς, ιδώ στου Νέστου ήταν του πιο Προσφυγικό μέρος ολ’ς της Ελλάδος. Ενενήντα εννιά στα εκατό Πρόσφυγες. Λογιών-λογιών, απ’ όλες τις φάρες. Τί θες; Μικρασιάτες; Πόντιοι; Θρακιώτες; Καραμανλήδες; Σαρακατσάνοι; Μπαφραίοι; Ρωμυλιώτες; Ό,τ θες… Ντόπιους ιδώ δεν είχι καθόλ’ όταν φτάσαμε, να μας κακομεταχειρίζονται, να μας βρίζουν και να μας τυραννάν. Γι αυτό κι ιμείς, …τρωγόμασταν αναμεταξύ μας. Αλλά, ιδω που τα λέμε, και να μειν’ μεταξύ μας παλληκάρι μ’, δεν ήμασταν και όλ’ οι πρόσφυγες ίσα κι όμοια, ε; Αααα! Το δίκιο, δίκιο. Ιμείς δεν πιανόμασταν με τίποτις. Βέεεεβια… Ιμεις ήμασταν απ΄ την καλή την πάστα. Την καλύτερη… Οι άλλοι … μπαααα, τίποτα! Καμιά σχέσ’ μι μας. Ε, πώς να του κάνουμι; Κολιός και σαρδέλα από μια βαρέλα!”
Φτάνει ένα μόνο προξενιό, σε μικρό προσφυγικό χωριό της Μακεδονίας το καλοκαίρι του ’56, για να βγουν στη φόρα όλα τα μεγάλα Εθνικά Θέματα, η τοπική ιστορία του Χωριού, οι ενδοπροσφυγικές αντιθέσεις και αντιπαλότητες στην κοινότητα, τα «κουσούρια» της κάθε φυλής καθώς και τα “ιδιαίτερα” καμώματα του καθενός και τα κουτσομπολιά της καθεμιανής απ’ το χωριό. “
Ωχ αμάν, αμάν και τί άλλο θα πούμε, και τί άλλο θ’ ακούσουμε! “
, , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *