Elisabetta Gavello: Έτοιμη για το επόμενο βήμα

28EC9AD28AD64F7F6F553569712CDEFA

Το επίθετό της είναι συνυφασμένο με το κόσμημα, της λείπει η επικοινωνία με τον πατέρα της, Rinaldo, τον οποίο έχασε πριν από πέντε χρόνια, οι πνευματικοί της ορίζοντες είναι διάπλατα ανοιχτοί και συνεχίζει να εξελίσσει δημιουργικά το brandname που αγαπήθηκε φανατικά

Ακόμη θυμάμαι τις glossy σελίδες των περιοδικών στη δεκαετία του ’90 
–χρυσές εποχές για τα media–, στις οποίες οι καταχωρίσεις Gavello είχαν πάντα περίοπτη θέση. Οι λαμπερές κυρίες της εποχής, κυριολεκτικά, θα σκότωναν για ένα κόσμημα με μαύρα διαμάντια. Η υπογραφή του Rinaldo Gavello, του άντρα που λάτρευε τις γυναίκες, ήταν το απόλυτο status quo.

Τα θυμόμαστε όλα αυτά σήμερα, νωχελικά και σκωπτικά ταυτόχρονα, με την Elisabetta, πίνοντας πράσινο τσάι. Έχει όμορφα μάτια και class αυθεντικό, εκ γενετής, κληρονομιά του Ιταλού μπαμπά και της Μικρασιάτισσας μαμάς. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά στα 3 της έφυγαν οικογενειακώς για το Μιλάνο, όπου μεγάλωσε. «Ο μπαμπάς ήταν αρχιτέκτονας, στο σπίτι πάντα υπήρχαν σχέδια, γλυπτά, πράγματα υπό κατασκευή. Μπλεκόμουν συνέχεια στα πόδια του, με χαρτιά, μολύβια και χρώματα. Η μαμά είναι πιο πρακτικός άνθρωπος, δυναμική και σκληρή. Ο μπαμπάς ήταν ο απόλυτος ονειροπόλος» λέει η Elisabetta στο People.

«Η εταιρεία μας ήταν από τις πρώτες, αν όχι η πρώτη, που έκανε διαφήμιση κοσμήματος στην Ελλάδα. Το 1997 άνοιξε η πρώτη μπουτίκ στην Αθήνα, ενώ η εταιρεία υπήρχε από το 1982. Τα κοσμήματα είχαν αναγνωρίσιμο και καθαρό στιλ. Ο πατέρας μου έλεγε ότι δεν ήθελε οι γυναίκες να φαίνονται σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα, γι’ αυτό και τα κοσμήματα ήταν λιτά και μίνιμαλ. Δεν φοβήθηκε να λανσάρει τα μαύρα διαμάντια. Όλο αυτό απαιτούσε κουράγιο και δύναμη. Πρέπει να το πιστεύεις το διαφορετικό, γιατί δεν ξέρεις αν θα πιάσει. Όταν είσαι πρωτοπόρος, μπορεί και να πληρώσεις το τίμημα. Ο μπαμπάς ήταν τρελός για τη γυναίκα και αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι είχε πολύ καλή σχέση και επικοινωνία με τη θηλυκή του πλευρά. Ήξερε τι θέλουν οι γυναίκες».

Δεν χρειάζεται να ρωτήσει κανείς για να μάθει ότι η ζωή της Elisabetta θα είναι για πάντα χωρισμένη στο πριν και το μετά του θανάτου του πατέρα της. Ούτε θα αμφισβητήσει ποτέ κανείς ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο χαρισματικό. «Ήταν ποτάμι που έτρεχε συνέχεια.

Δημιουργούσε συνέχεια, μαγείρευε συνέχεια, σχεδίαζε συνέχεια. Πολύ ανοιχτός, αν και δεν είχε αναπτύξει πλήρως την πνευματική του πλευρά. Στο να ψαχτεί πιο βαθιά τον βοήθησα εγώ. Όταν συνειδητοποίησα πως δεν τον έχω πια, άρχισα να ψάχνω το ηφαίστειο που είχα μέσα μου. Έτσι, τα τελευταία πέντε χρόνια, που δεν είναι πια εδώ, άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να ψαχτεί και σε άλλους τομείς» εξομολογείται η Elisabetta. Δεν ήταν από τα κορίτσια που ερωτεύονται τον μπαμπά, επικοινωνούσε όμως άψογα μαζί του. «Η μεγάλη μου απώλεια ήταν που έχασα την επικοινωνία μαζί του. Φαντάσου ότι ζω κάτι που με ενδιαφέρει πολύ, σκέφτομαι ότι θα τον ενδιέφερε και εκείνον και μου έρχεται αυτόματα να του τηλεφωνήσω».

«Παιδί» της αποτελεί καταρχήν η σειρά Very Gavello, πιο νεανική και προσιτή. Ωστόσο, άκρως επαναστατική κίνηση αποτελεί το project Wild Cherries. «Μου αρέσουν τα περίεργα αξεσουάρ, ταξιδεύω πολύ, ανακαλύπτω πράγματα. Σκέφτηκα παράλληλα ότι όλο αυτό το “σφίξιμο” της κρίσης αφαίρεσε από τον κόσμο τη χαρά μιας μικρής νέας αγοράς. Ας μην κρυβόμαστε, η κατανάλωση είναι ενός είδους, όπως χαρά είναι και να κοιμάσαι σε μια παραλία, κάτω από τα αστέρια. Επιθυμούσα ο κόσμος να παίξει και να το ευχαριστηθεί. Έτσι γεννήθηκε το Wild Cherries, που έχει ως tagline “A jewel box for fairytale rebels”. Λαστιχάκια για τα μαλλιά με γκλίτερ, αξεσουάρ, μπιζού σε πολύ προσιτές τιμές». Τυχερή από παιδί, καθώς οι γονείς της την έπαιρναν πάντα μαζί τους στα ταξίδια. Μόνη της ταξίδεψε για πρώτη φορά στα 23 της, στο Βερολίνο. Το μεγαλύτερο, ωστόσο, ταξίδι της Elisabetta είναι πνευματικό. Άγγιξα, χωρίς να το καταλάβω, φλέβα χρυσού, καθώς είναι απόλαυση να την ακούς να μιλάει για την προσωπική, εσωτερική της, αναζήτηση, χωρίς να γίνεται διόλου περίεργη, παράξενη ή γραφική. Το αντίθετο μάλιστα. Σε παρασύρει στο «ψάξιμο».

«Πράγματι, η πνευματική αναζήτηση είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, που το καλλιεργώ. Κατάλαβα ότι όλες οι θρησκείες συνδέονται και ότι χρησιμοποιούμε τον όρο “θρησκεία”, για να εξηγήσουμε κάτι που στην ουσία είναι πνευματική καλλιέργεια. Ο άνθρωπος έρχεται στη γη με μοναδικό σκοπό να βελτιώσει τον εαυτό του. Όποιος έρχεται απλώς για να γκρινιάζει και να κλαίει δεν κατάλαβε καν το νόημα. Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τον εαυτό μας, την ψυχή μας, να βρούμε ένα ανώτερο εσωτερικό επίπεδο, να αποκολληθούμε από τη βασική καθημερινότητά μας. Όταν ηρεμείς και σβήνεις το μυαλό σου, ακούς το “μέσα” σου και έχεις τη δυνατότητα να καταλάβεις πού είναι το πρόβλημα και πώς να το φτιάξεις». Η Elisabetta κάνει καθημερινά είκοσι λεπτά διαλογισμό το πρωί, σαν πρακτική άσκηση. «Ο άνθρωπος φοβάται και ο φόβος είναι ένας μεγάλος μαγνήτης που μας τραβάει. Όταν βρεις το κλειδί για να κόψεις την αλυσίδα από το φόβο, τότε όλα αλλάζουν. Είμαστε ψυχές και το σώμα μας κουτί. Να σου εξομολογηθώ κάτι; Όταν μου λείπει ο πατέρας μου και σκέφτομαι ότι ως ψυχή βρίσκεται κάπου αλλού, όπου είναι καλύτερα από εδώ, σε ένα επίπεδο ανώτερο, ηρεμώ. Νομίζω ότι υπάρχει ένα ανοιχτό κανάλι επικοινωνίας μαζί του και, όταν το θέλω, νομίζω ότι με κάποιον τρόπο επικοινωνούμε».

Εδώ και τρία χρόνια είναι μαζί με τον Ιταλό συγγραφέα Donato Carrisi, ο οποίος γράφει επιτυχημένα θρίλερ. Γνωρίστηκαν στο Μιλάνο, αλλά κι εκείνος λατρεύει την Ελλάδα. Στο πρόγραμμα βρίσκεται και ο γάμος και η δημιουργία οικογένειας, και μάλιστα άμεσα. Τα καλοκαίρια της Elisabetta θα έχουν πάντα τα χρώματα της Μυκόνου. Εδώ θα περάσουν και τις φετινές τους διακοπές. «Η καταγωγή της μητέρας μου είναι από τη Μικρά Ασία. Δεν έχουμε χωριό στην Ελλάδα. Οι γονείς μου πήγαν για πρώτη φορά στη Μύκονο το 1979 και ένα χρόνο αργότερα αγόρασαν ένα μικρό σπίτι. Για μένα, το χωριό μου είναι η Μύκονος, γιατί την αγάπησα πολύ. Γνωρίζω τους ντόπιους, σημαίνει πολλά για μένα το νησί» λέει στο People.

Φεύγοντας, τη ρωτάω ποια προσωπικότητα θα επέλεγε, για να ενσαρκώσει ιδανικά τη γυναίκα Gavello. Δεν το σκέφτεται καν. «Τη Maria Callas. Αντανακλά απόλυτα αυτά που σκέφτομαι. Μια ντίβα, αλλά δούλεψε πολύ για αυτό. Είχε το θείο δώρο της φωνής της, αλλά δούλεψε μέχρι θανάτου. Βάζω στο YouTube συνεντεύξεις της και μένω άναυδη από την καθαρότητα και τα νοήματα του λόγου της»

protothema.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *