Διαδικτυακή εκπαιδευτική έκθεση για το Λιβίσι της Λυκίας

LEVISSI_1

Η Λυκία βρίσκεται στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία και περιλαμβάνει τις σύγχρονες επαρχίες της Αττάλειας και των Μούγλων. Οι Οθωμανοί Τούρκοι, οι οποίοι κατείχαν αυτά τα εδάφη τα τελευταία 600 χρόνια απορρόφησαν πολύ γρήγορα και αφομοίωσαν μια σειρά εντόπιων λαών που κατοικούσαν εκεί από την αρχαιότητα. Αυτοί οι λαοί ανήκαν στην ινδοευρωπαϊκή ομάδα, ενώ οι Τούρκοι στην ομάδα Αλτάϊ των τουρκικών λαών της Κεντρικής Ασίας. Ένας από τους αρχαιότερους λαούς της περιοχής αυτής ήταν οι Χετταίοι που ζούσαν στην «καρδιά» της Ανατολίας πριν από 3000 χρόνια. Αργότερα, με την επίδραση πολλών ιστορικών ανακατατάξεων δημιουργήθηκε εδώ ένα «καζάνι» εθνοτικών ομάδων που διαδέχθηκαν η μια την άλλη και συγκρούστηκαν για την επικράτηση μεταξύ τους. Αυτά τα κράτη ήταν το βασίλειο των Αχαιμενιδών, η Περσική αυτοκρατορία, η Μεγάλη και η Μικρή Αρμενία, η Κιλικία, το βασίλειο των Σελευκιδών, το βασίλειο της Περγάμου, η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Λυδία, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, το Βυζάντιο και βέβαια η Λυκία στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία που συνορεύει με την Καρία, την Πισιδία και την Παμφιλία

 

Χάρτης της Λυκίας –  γερμανική έκδοση 2006

LYKIA_2

Με τη Λυκία συνδέεται και  η προέλευση του μύθου της Χίμαιρας και η λατρεία της Λάτονας, μητέρας της Αρτέμιδας και του Απόλλωνα. Αυτή θεωρείται η προστάτιδα των τάφων και σε πολλές σαρκοφάγους στη Λυκία είναι σκαλισμένο το όνομά της που συμβολίζει την τιμωρό των κλεφτών και των ιερόσυλων. Η ιδιαιτερότητα της περιοχής είναι η θάλασσα και η ξηρά που είναι προστατευμένες από οροσειρές και πολλές κορυφογραμμές που διασχίζουν τη Λυκία και στην ενδοχώρα. Έτσι εξηγείται γιατί οι Λύκιοι κατάφεραν να διατηρήσουν την ασφάλειά της περιοχής τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι Δωριείς με την κάθοδό τους δεν κατάφεραν να κατακτήσουν την περιοχή της Λυκίας λόγω της δύσκολης πρόσβασης. Οι Λύκιοι ίδρυσαν πολλές πόλεις – κράτη οι περισσότερες των οποίων βρίσκονταν κοντά στον ποταμό Ξάνθο. Ο Στράβωνας υποστήριξε ότι οι πόλεις αυτές ήταν 23 και αποτελούσαν μέρος της Λυκιακής Ένωσης. Κάποιες άλλες ιστορικές πηγές υποστηρίζουν ότι στην αρχαιότητα αυτές οι πόλεις ήταν 70. Η προέλευση των Λυκίων δεν είναι απόλυτα σαφής. Το πιθανότερο ήταν να έφτασαν εδώ από την Κρήτη. Από τον Όμηρο είναι γνωστό ότι οι Λύκιοι στράφηκαν εναντίον των Αχαιών κατά τη διάρκεια του Τρωϊκού πολέμου. Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος αναφέρεται στο Λύκιο βασιλιά Σαρπηδόνα, στον ξάδελφό του Γλαύκο και στον αρχηγέτη Πάνδαρο. Αναφορά στην αρχαία Λυκία έχουμε και από τους ιστορικούς, Ηρόδοτο, Θουκυδίδη και Πολύαινο. Για τους Λυκίους δεν γνωρίζουμε πολλά. Υπάρχουν αμφιλεγόμενες πληροφορίες. Πολλές από τις επιγραφές σφηνοειδούς γραφής δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί ακόμη, ενώ αρχαιολογικές ανασκαφές διεξήχθησαν μόνο στις περιοχές της Ξάνθου, των Πινάρων, της Λέμιρας και της Τλω. Αυτό που είναι το σημαντικότερο, είναι ότι έχουν διατηρηθεί τάφοι τριών ειδών λαξευμένοι σε βράχους. Ένας από αυτούς είναι ο τάφος του Αμύντα του 4ου αι. π.Χ. στην Τελμησσό. Στη διαδρομή από την πόλη Φετιγιέ – Μάκρη – προς τα Μούγλα συναντά κανείς το επονομαζόμενο χελωνοειδές νησί. Δεν εντυπωσιάζει μόνο η ομορφιά του τοπίου, αλλά και οι τάφοι στους βράχους καθώς και τα ερείπια της αρχαίας πόλης Κάουνος με το αμφιθέατρο. Περίπου 20 χλμ. από την Τελμησσό και ανατολικά βρίσκεται η ισχυρή κατά την αρχαιότητα πόλη Τλως. Εδώ σώζονται τα ερείπια πολλών κτιρίων, το θέατρο κι ένα μεγάλο μέρος των σαρκοφάγων. Πολλοί λαξευτοί τάφοι διατηρούνται και στα Πίναρα. Στην πόλη Σίδυμα βρίσκεται η μεγάλη νεκρόπολη. Πολύ κοντά το πανέμορφο συγκρότημα των ναών της Λέτονας, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ξάνθος. Επίσης, τα Πάταρα – σήμερα Γκελεμίς – τα ερείπια της Αντίφελλου – σήμερα Κας – τα Μύρα, γενέτειρα του Αγίου Νικολάου, η Φασελίδα – σήμερα Τεκίροβα – με το εντυπωσιακό θέατρο κλπ. Στην πόλη Φετιγιέ ενδιαφέρον παρουσιάζει το κάστρο, τα ερείπια της αρχαίας πόλης Τελμησσού με το αρχαίο θέατρο κοντά στη θάλασσα. Οι σαρκοφάγοι που βρίσκονται εκεί έχουν σχήμα ανεστραμμένου πλοίου. Στο εγκατελειμένο χωριό Καγιάκιοϊ. 8 χλμ. από την Φετιγιέ βρίσκεται το Λιβίσι στο οποίο πριν τη Μικρασιατική καταστροφή ζούσαν Έλληνες της Ανατολής.

Στο Λιβίσι αναφέρεται η διαδικτυακή  έκθεση του Τμήματος Ελληνικής Γλώσσας  Σταυρούπολης Ρωσίας με τίτλο «ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΜΗΣΣΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΜΥΛΑΣΣΟ ΚΑΙ  ΤΟ ΛΙΒΙΣΙ ΤΗΣ ΛΥΚΙΑΣ» που παρουσιάζουμε στην ιστοσελίδα του Τμήματος για τους σπουδαστές που διδάσκονται την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό, καθώς επίσης και στους ομογενείς εκπαιδευτικούς που διδάσκουν την ελληνική γλώσσα στη Νότια Ρωσία και την Ουκρανία. Τέλος, η έκθεση αποστέλλεται και στην ιστοσελίδα «MIKRASIATIS.GR» για την προβολή της στο Μικρασιατικό ελληνισμό, τον ελληνισμό της διασποράς και κάθε ενδιαφερόμενο αναγνώστη, συγγραφέα, ιστορικό, φοιτητή κλπ.

Η έκθεση βρίσκεται στην ιστοσελίδα :  http://www.ktdrus.gr/index.files/Livisi_1.html

Ο υπεύθυνος της έκθεσης

Κωνσταντίνος Ν. Θώδης

Συγγραφέας – εκπαιδευτικός

www.ktdrus.gr

, , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *