Χριστιανοί οι Ασσύριοι: Αιώνια Θύματα σφαγιασμών

thumb_640

Της Μαίρης Παπανδρέου

Οι Ασσύριοι είναι πανάρχαιος λαός, που έχασαν τα εδάφη τους, όχι όμως τη Χριστιανική τους πίστη και παρόλο που είναι διασκορπισμένοι, διατηρούν εθνική συνείδηση και υψηλό φρόνημα. Η αρχαία χώρα της Ασσυρίας, βρισκόταν στη Μεσοποταμία, στο σημερινό κατακερματισμένο πλέον Β.Α. Ιράκ, στην πολύ γόνιμη κοιλάδα του Τίγρη. Οι Ασσύριοι, οφείλουν το όνομά τους, στην αρχική Πόλη-Κράτος Ασσούρ, που έφερε το όνομα ομώνυμου θεού.

Η Ασσυρία, (πόλη-κράτος Ασσούρ) είναι γνωστή από το 2500 π.Χ. και ήκμασε από τον 9ο μέχρι τον 7ο π.Χ. αι. και καταλύθηκε το 612 π.Χ. Οι Ασσύριοι, ήταν δεινοί πολεμιστές, είχαν εξαιρετική στρατιωτική οργάνωση και επέκτειναν την κυριαρχία τους στη Δυτική Ασία και Αίγυπτο.

Τον 8ο π.Χ. αιώνα, πρωτεύουσα των Ασσυρίων, κυρήσσεται η Νινευή – η βιβλική και γεμάτη χλιδή πόλη,  με την εντυπωσιακή της πύλη και τις ανάγλυφες παραστάσεις, που στεκόταν ακέραια στο κέντρο της Μοσούλης μέχρι τη δεκαετία του ’60. Να θυμόμαστε ότι η Μοσούλη, ήταν η πόλη του Προφήτη Ιωνά και το 1914 κατοικούσαν εκεί 4.000-5.000 Ασσύριοι – όλοι Χριστιανοί – που μιλούσαν  (και ακόμη μιλούν όπου κι αν βρίσκονται, όσοι γλύτωσαν από τις σφαγές) την Αραμαϊκή γλώσσα, όπως μιλούσε και ο Χριστός.

Οι Ασσύριοι, επέκτειναν το κράτος τους μέχρι την Κασπία Θάλασσα και τον Εύξεινο Πόντο, τα σύνορα της Αιγύπτου και την Ερυθρά Θάλασσα. Μέχρι τον 13ο π.Χ. αι. τα σύνορα της επικράτειάς τους, έφταναν έως τη Μεσόγειο Θάλασσα. Τον 8ο π.Χ. αι. όταν πλέον πρωτεύουσα ήταν η Νινευή, άρχισαν σκληροί πόλεμοι με τους Βαβυλώνιους επί βασιλείας των Σαλμανασσάρ Α΄ και τον γνωστό μας Ασσουρνασιμπάλ.

Οι κατακτητικοί πόλεμοι των Βαβυλωνίων και ο ξεσηκωμός των Αιγυπτίων εναντίον τους, έφεραν την παρακμή το 605 π.Χ. και την καταστροφή ολοκλήρωσαν οι Μήδοι.

Οι Ασσύριοι ήταν πολυθεϊστές, και η μεγαλύτερη θεότητά τους ήταν η Ασσούρ και η Ιστάρ ή Αστάρη, η θεά του έρωτα και της γονιμότητας. Τον 1ον αι΄. μ.Χ. ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, και παρά τους διωγμούς, τις ήττες και τις γενοκτονίες, ένας πολύ μεγάλος αριθμός Ασσυρίων παρέμεινε κυρίως στο Βόρειο Ιράκ. Διατήρησαν τη Χριστιανική Θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμά τους, μέχρι και τη δεκαετία του ’60. Παντρεύονται μόνον γνήσιους Ασσυρίους  και οι ιστορίες που διηγούνταν για τον Μέγα Αλέξανδρο, έμειναν ολοζώντανες και μεταδίδονταν από γενιά σε γενιά. Πήγαιναν  ‘ιερό προσκύνημά’ στο Αρμπίλ (Άρβυλα), όπου ξεναγούσαν με ευλάβεια.

Με συγκίνηση οι Ασσύριοι ξενάγησαν κι εμάς, τους Έλληνες της Εταιρείας “Doxiades Associates” στα Άρβυλα και στη Νεμρούντ (=Νεμρώδ), με την αψιδωτή πύλη που παραστάτες ήταν υπερμεγέθη φτερωτά/ανθρωπόμορφα λιοντάρια. Στο πρώτο αγόρι τη οικογένειάς τους οι Ασσύριοι, δίνουν το όνομα του Μεγάλου Στρατηλάτη «Αλεξάντερ» και όχι «Σκαντάρ’, όπως τον αποκαλούν οι Άραβες.

Υποστηρίζουν με σθένος και υπερηφάνεια, ότι στις φλέβες τους τρέχει «ελληνικό αίμα», επειδή όταν ο Μέγας Αλέξανδρος προχώρησε στα ενδότερα της Ανατολής. άφησε πίσω του Έλληνες αξιωματικούς και στρατιώτες, οι οποίοι παντρεύτηκαν Ασσύριες. Το ενδιαφέρον είναι, ότι οι Ασσύριοι έχουν ολόλευκο δέρμα, ανοιχτόχρωμα μάτια – συχνά πράσινα – πυρόξανθα μαλλιά και χαρακτηριστική ελληνική κατατομή και παράστημα.

Δείγματα της Τέχνης τους υπήρχαν διάσπαρτα σε όλη τη Μέση Ανατολή, ερείπια τεράστιων παλατιών, με ανάγλυφες παραστάσεις από κυνήγι και μάχες, πύλες με υπερμεγέθη πέτρινα λιοντάρια και φτερωτούς ταύρους με ανθρώπινα κεφάλια. Οι Ασσύριοι είχαν έφεση στις Επιστήμες των Μαθηματικών, της Γεωμετρίας και της Αστρονομίας καθώς βοηθούσε στις παρατηρήσεις τους, ο πεντακάθαρος ουρανός, όπου  όλα τα Ουράνια σώματα φαντάζουν υπερμεγέθη.

Οι Ασσύριοι, πέρασαν κυριολεκτικά «δια πυρός και σιδήρου», από τη «μάχαιρα» των Οθωμανών, διότι δεν αλλαξοπίστησαν και παρέμειναν Χριστιανοί. «Χαμένη Πατρίδα» και η Γη των Ασσιρίων, που η ιστορία τους συνδέεται από αρχαιοτάτων χρόνων, με αυτή του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού. Εκδιώχθηκαν από τη γενέτειρά τους γη, πολλοί κατέφυγαν στην πάλαι ποτέ Ορθόδοξη Σοβιετική Ένωση, όμως μετά την Επανάσταση του  ’17, οι περισσότεροι αναζήτησαν νέες πατρίδες.

Οι περισσότεροι από όσους απέμειναν στο Βόρειο Ιράκ σφαγιάστηκαν στα τέλη του ’59 από τον Α­ντεπαναστάτη φανατικό μουσουλμάνο Άρεφ και τώρα από τους Τζιχαντιστές. Στο δρόμο της φυγής τους, ήταν η Ελλάδα, όπου ξέμειναν 300 οικογένειες που τώρα ζουν στο Αιγάλεω και στο Μοσχάτο.

Πανελλήνιος Πρόεδρός τους, είναι ο κ. Μπατσάρας, ο οποίος σε ομιλία του είπε: «…Εμείς δεν είμαστε οικονομικοί μετανάστες, αλλά πρόσφυγες που εκδιωχθήκαμε από την πατρίδα μας, το 1914, όπως οι Έλληνες το 1992 από τη Μικρά Ασία. Ανήκουμε στις ‘χαμένες πατρίδες…». 70 από αυτές τις οικογένειες μετά την πτώση του Σαντάμ, διεκδίκησαν αποζημιώσεις για τις περιουσίες τους, οι οποίες βρίσκονταν πάνω στις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης.

Πηγή : Η ΡΟΔΙΑΚΗ

, ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *