Το χωριό Φούλατζικ της Βιθυνίας-Μ.Ασίας και η Εταιρεία Μικρασιατικών Σπουδών και Ερευνών Ευρωπού

Το χωριό Φούλατζικ βρισκόταν σε πλαγιά, σε υψόμετρο περίπου 350 μ., σε α-πόσταση 12 χλμ. από τη νότια ακτή του Αστακινού Κόλπου, 10 χλμ. Βόρεια από τη λίμνη της Νίκαιας, 19 ½ χλμ. Β.Δ. της Νίκαιας και τέλος 70 χλμ. Ν.Α. της Κωνσταντινούπολης.

Το Φούλατζικ αριθμούσε 1.800 κατοίκους , όλοι ΄Ελληνες οι οποίοι μιλούσαν την Τουρκική γλώσσα. Οι Τούρκοι των γύρω χωριών το έλεγαν Κιουτσούκ Γιουνάν (Μικρή Ελλάδα).

Το χωριό απαρτιζόταν από τρεις μαχαλάδες: Χαμηλά ήταν το ΑΣΑΑ ΜΑΧΛΕ (Asagi = κάτω), ψηλά ήταν το ΓΙΟΧΑΡΕ ΜΑΧΛΕ (Yukari= απάνω), και λίγο στο πλάϊ ήταν ο τρίτος μαχαλάς, το ΚΑΡΣΙ ΜΑΧΛΕ (Karsi= απέναντι).

Οι κάτοικοι ήταν φιλοπρόοδοι και ασχολούνταν με την καλλιέργεια σιτηρών, καπνού, αμπελιών, την σηροτροφία, την κτηνοτροφία, την παραγωγή κάρβουνου, και τέλος με το εμπόριο.

Το χωριό ευημερούσε. Συντηρούσε με δαπάνες των ίδιων των κατοίκων Αστική Σχολή και Παρθεναγωγείο («εις α λίαν φιλοτίμως καλλιεργείται η θρησκεία, η πάτριος γλώσσα και τα γράμματα» όπως αναφέρει ο Θεόδωρος Μαρκουϊζος στο βιβλίο του ΄΄Από Κωνσταντινουπόλεως εις Νίκαιαν Βιθυνίας΄΄, 1909).

Μετά την σφαγή μέσα στην εκκλησία 116 ατόμων και τη δραματική θανάτωση του υπέργηρα Ιερέα Φίλιππου και στην συνέχεια την πυρπόληση του χωριού, που μετέτρεψε το πανώριο Φουλατζίκι σε στάχτη και σωρούς ερειπίων, από τους Τσέτες την 21η Ιουνίου 1920 και έπειτα από την οπισθοχώρηση του Ελληνικού Στρατού άρχισε ο μακρύς και τραγικός δρόμος της προσφυγιάς.

Από την Κωνσταντινούπολη με πλοία μεταφέρθηκαν στην Μυτιλήνη. Κάποιες οικογένειες τακτοποιήθηκαν στην Λήμνο (οικογένεια Σαββάογλου) και στην Σάμο (οικογένεια Βουλγαρίδη) και παρέμειναν εκεί. Οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν αρχικά στο Βόλο, μετά στην Καλαμάτα και τέλος στο Καραμπουρνάκι της Θεσσαλονίκης.

Ο Φουλατζικλιώτης Στέφανος Λαϊδογλου, αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, που το διάστημα εκείνο υπηρετούσε ως υπασπιστής του Νικολάου Πλαστήρα, έψαξε στην Μακεδονία και επέλεξε ως καταλληλότερο τόπο για την εγκατάσταση και αποκατάσταση των συγχωριανών του το χωριό Ασικλάρ της Επαρχίας τότε Γιαννιτσών, που κατοικούνταν μέχρι τότε από Τούρκους. Αυτός τότε αναζήτησε στους προσφυγικούς καταυλισμούς τους συγχωριανούς του και όσους από αυτούς κατάφερε να εντοπίσει τους μετέφερε στο Ασικλάρ.

Το Ασικλάρ ή Ισικλάρ ήταν χτισμένο πάνω στα ερείπια της αρχαίας Μακεδονικής πόλεως «ΕΥΡΩΠΟΥ» και μετονομάσθηκε σε «ΕΥΡΩΠΟ» το 1925.

Στον Ευρωπό εγκαταστάθηκαν από το Φουλατζίκι συνολικά 277 οικογένειες, την Τζαντώ της Αν. Θράκης 83 οικογένειες, τα Μ. Λειβάδια Παϊκου 11 οικογένειες, το Κίζδεβρεντ της Μ. Ασίας 9 οικογένειες, τον Πόντο 7 οικογένειες και από την Αρμενία 2 οικογένειες.

Αρκετές οικογένειες Φουλατζικλιωτών εγκαταστάθηκαν στην Κορμίστα-Ν.Σερρών και στην Βιτάστα (σημερινή Κρηνίδα-Ν.Δράμας). Επίσης Φουλατζικλιώτες κατοικούν στη Βέροια, το Βόλο, την Αθήνα και κυρίως στη Θεσσαλονίκη.

Σκοπός της Εταιρείας Μικρασιατικών Σπουδών και Ερευνών Ευρωπού είναι να συμβάλλει στη διατήρηση της μνήμης και την ανάδειξη της ιστορικής ταυτότητας και του πολιτισμού του προσφυγικού ελληνισμού. Οι δραστηριότητες της Εταιρείας περιλαμβάνουν : Την συγκέντρωση , καταγραφή και μελέτη του σχετικού ιστορικού υλικού, την συγκέντρωση προφορικών μαρτυριών, την προβολή αντικειμένων που σχετίζονται με την κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική δραστηριότητα των προσφύγων που κατάγονται κυρίως από το Φούλατζικ της Μ. Ασίας και την Τζαντώ της Αν. Θράκης και συνολικά όλων των σημερινών κατοίκων του Ευρωπού – Ν.Κιλκίς, τα ήθη και έθιμά τους, τη διοργάνωση εκδηλώσεων (εκθέσεις, διαλέξεις), την συνεργασία με ημεδαπούς και αλλοδαπούς φορείς και με άτομα που ασχολούνται με θέματα προσφύγων.

Εταιρεία Μικρασιατικών Σπουδών και Ερευνών Ευρωπού

, ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *