Στον απόηχο του Συνεδρίου της Καισαριανής

Θα ήταν χρήσιμο σήμερα να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια μικρή αποτίμηση του Συνεδρίου της Καισαριανής για τον Μικρασιατικό Ελληνισμό και Πολιτισμό, ώστε να είμαστε συνεπείς με τον τίτλο του και κυρίως το κομμάτι που αφορά το μέλλον του Μικρασιατικού Ελληνισμού και κυρίως των Μικρασιατικών  Σωματείων.

 

Η πραγματοποίηση του Συνεδρίου, ήταν από μόνη της ένα μεγάλο κατόρθωμα, από ένα οργανισμό το ΚΕΜΙΠΟ του Δήμου Καισαριανής που δεν είχε ούτε την προηγούμενη εμπειρία, την οργάνωση αλλά ούτε και τις ιδανικότερες συνθήκες, για ένα τέτοιο φιλόδοξο  συνέδριο.

Το πείραμα ωστόσο της λεγόμενης Ακαδημαϊκής και της Συλλογικής ενότητας, παρά το γεγονός ότι ήταν πρωτότυπο και ενδιαφέρον, έντονα συγκρουσιακό όπως αποδείχθηκε σε πολλές στιγμές του,  κατά την άποψη μας, δεν φαίνεται να έχει μέλλον. Αλλωστε αλλιώς ξεκίνησε η ιδέα της συμμετοχής των Συλλόγων σε αυτό το συνέδριο και αλλιώς κατέληξε, κάτι το οποίο όμως στο μέλλον μπορεί να αποτελέσει μόνο κέρδος για τα ίδια τα Σωματεία.

Από την πρώτη στιγμή, κατά την προετοιμασία του Συνεδρίου ήταν ξεκάθαρο ότι η λεγόμενη επιστημονική κοινότητα (κι εδώ πρέπει να δούμε τι ορίζουμε επιστημονική κοινότητα)  ήταν δύσπιστη και αντιμέτωπη εξ αρχής με τη συμμετοχή των Συλλόγων.

Τα όσα ακολούθησαν μικρής ή μεγάλης σημασίας, σχετικά με ορισμένες απόψεις ιστορικών, απλά επιβεβαίωσαν τους αρχικούς φόβους και των δύο πλευρών.  Δεν αμφισβήτησε κανείς το κύρος των επιστημόνων, αυτό που αμφισβητήθηκε και είχαν κάθε λόγο να το κάνουν αυτό τα σωματεία, ήταν η συγκεκριμένη αντίληψη που επικρατεί στη χώρα μας, μετά το 1922 και που περιθωριοποίησε σε μεγάλο βαθμό τα μικρασιατικά ζητήματα  αλλά και η “άγνοια κινδύνου” που επιδείχθηκε από τους οργανωτές.  Οταν βάζεις απέναντι μια συγκεκριμένη άποψη ακόμα κι αν είναι η επικρατούσα επιστημονική και από την άλλη πλευρά μια άλλη αντίθετη, έχεις τουλάχιστον εξασφαλίσει από πριν μια στοιχειώδη ισορροπία.

Ευτυχώς πάντως που η όποια διαφωνία μας με ορισμένους ιστορικούς γενικότερα είναι για το παρελθόν του Μικρασιατικού Ελληνισμού, γιατί το παρόν και το μέλλον ανήκουν στους Συλλόγους. Αυτό έδειξε και η συλλογική ενότητα του Συνεδρίου παρά την έλλειψη εμπειρίας, τις όποιες αδυναμίες, τα θέματα που έμειναν ανοικτά και δεν συζητήθηκαν .

Το γενικό λοιπόν συμπέρασμα είναι ότι το Συνέδριο της Καισαριανής ήταν επιτυχημένο, γιατί ανάμεσα στα άλλα, κυρίως ανέδειξε και την ανάγκη, τέτοιου είδους Συνέδρια με τη συμμετοχή Συλλόγων, να γίνονται από κεντρικούς  φορείς όπως οι Ομοσπονδίες, που είναι όμως σε θέση να κατανοήσουν τα προβλήματα και να καθορίσουν τους στόχους που πρέπει να επιτευχθούν για τη διατήρηση της μικρασιατικής κληρονομιάς αλλά και της επιβίωσης των Συλλόγων.

Το ΚΕΜΙΠΟ Καισαριανής με το πείραμα ακαδημαϊκής-συλλογικής ενότητας,  έχασε την ευκαιρία να θεσμοθετήσει ένα Συνέδριο Μικρασιατικών Συλλόγων για τον Μικρασιατικό Ελληνισμό και Πολιτισμό, η  Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδας (ΟΠΣΕ) έχει πλέον τη δική της ευκαιρία!

Δημ.Παντέλας

 

 

 

 

 

 

 

 

, , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *