Παλεύουν την προσφυγιά από τη Μικρά Ασία μέχρι το Ελληνικό

41-20-thumb-medium

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΣΑΚΚΟΥΛΑ

«Αγαπώ πολύ το Ελληνικό. Οταν αγοράσαμε το οικόπεδο και χτίσαμε το σπίτι μας, το 1932, θυμάμαι ότι όλη η περιοχή ήταν έρημη, ακατοίκητη, με μεγάλα σκίνα, πολλά πουλιά και αλεπούδες. Τότε δεν υπήρχε ο διαχωρισμός σε Ανω Ελληνικό και Παραλία Ελληνικού. Ηταν ένα ενιαίο σύνολο. Η κατάσταση άλλαξε αργότερα, λόγω του αεροδρομίου», γράφει ο Μάνος Μάρκογλου στο βιβλίο του «Η Μικρά Ασία στο Ελληνικό».

Δεκάδες χρόνια μετά, με το τοπίο εντελώς διαφορετικό και στο χώρο του πρώην αεροδρομίου να σαπίζουν στον ήλιο κάποια ξεχασμένα αεροσκάφη της Ολυμπιακής, κάτοικοι της περιοχής, στη συντριπτική τους πλειονότητα πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, που κάποτε αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τα οικόπεδά τους (αρκετά απ’ αυτά αγορασμένα) προκειμένου να ανεγερθεί ο πρώην διεθνής αερολιμένας Αθήνας, προσανατολίζονται σε νέο αγώνα, προκειμένου να διεκδικήσουν τη γη στην οποία κάποτε γεννήθηκαν και πέρασαν τα παιδικά τους -και όχι μόνο- χρόνια. Εκτάσεις που τον περασμένο Μάρτιο πέρασαν στη Lamda Development (συμφερόντων Λάτση) μέσω ΤΑΙΠΕΔ, έναντι 915 εκατ. ευρώ, στο όνομα του φιλόδοξου Hellinikon Project, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την ανέγερση ενός πάρκου συνολικής έκτασης περίπου 2 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων, ενός από τα μεγαλύτερα στον κόσμο.

Η ιστορία δεν είναι καινούργια, αφού κάποιοι είχαν προσφύγει στο παρελθόν στη Δικαιοσύνη μετά το κλείσιμο του αεροδρομίου και τη λειτουργία του νέου στα Σπάτα.

Ομως η παραχώρηση δικαιωμάτων χρήσης του «φιλέτου» στην εταιρεία συμφερόντων Λάτση δημιουργεί νέα δεδομένα, καθώς περνά πια σε ιδιώτες και δεν συντρέχει λόγος κοινής ωφελείας, όπως σημειώνουν κάτοικοι.

Ηδη από το 2002 έχει ιδρυθεί ο Σύλλογος Ιδιοκτητών Απαλλοτριωθέντων Κτημάτων Ελληνικού, με πρόεδρο τον Νίκο Συμιγδαλά και 300 εγγεγραμμένα μέλη, από τους περίπου 1.000 πρώην ιδιοκτήτες και κληρονόμους.

Το 2004, όπως αναφέρει ο κ. Συμιγδαλάς στην «Ε», έγινε η πρώτη προσφυγή από τη μητέρα του, η οποία είχε εγκατασταθεί στην περιοχή του Ελληνικού το 1935 και το σπίτι της απαλλοτριώθηκε το 1963.

Οπως είναι γνωστό, το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε τότε όσες προσφυγές έγιναν, καθώς το 2001 νόμος τής τότε υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Βάσως Παπανδρέου κατήργησε τον προηγούμενο νόμο 1731, στον οποίο πάτησαν όσοι κινήθηκαν δικαστικά, και ο οποίος όριζε πως σε περίπτωση που εκλείψει ο λόγος κοινής ωφελείας για τον οποίο γίνονται απαλλοτριώσεις, τότε το Δημόσιο οφείλει να ρωτήσει τους πρώην ιδιοκτήτες εάν επιθυμούν να αγοράσουν τις πρώην εκτάσεις τους.

«Είμαστε αστικός πληθυσμός που προσπαθεί, ασκώντας τα ένδικα μέσα που του δίνει η πολιτεία, να μπορέσει να αποδείξει ότι έχει δίκιο», τονίζουν οι παλαιοί κάτοικοι της περιοχής, πολλοί εκ των οποίων έζησαν τα παιδικά τους χρόνια στο Ελληνικό«Είμαστε αστικός πληθυσμός που προσπαθεί, ασκώντας τα ένδικα μέσα που του δίνει η πολιτεία, να μπορέσει να αποδείξει ότι έχει δίκιο», τονίζουν οι παλαιοί κάτοικοι της περιοχής, πολλοί εκ των οποίων έζησαν τα παιδικά τους χρόνια στο Ελληνικό«Οτι το 2001, όταν δηλαδή κατηργείτο πλέον το αεροδρόμιο Ελληνικού διότι άρχισε η λειτουργία του “Ελευθέριος Βενιζέλος”, περιέργως, γιατί αυτή η σύμπτωση θυμίζει φωτογραφικά νομοσχέδια, την ίδια εκείνη εποχή η κ. Παπανδρέου, η υπουργός των εκσυγχρονιστών, περνάει ένα νόμο από τη Βουλή που αναμορφώνει το νόμο περί απαλλοτριώσεων, ε, είναι μια σύμπτωση που δεν είναι και ιδιαίτερα διαφανής» σχολιάζει ο κ. Συμιγδαλάς.

«Δεν είμαστε ούτε επαναστατημένα νιάτα ούτε βομβιστές ούτε βάζουμε κροτίδες, όπως μερικοί που εν συνεχεία έγιναν υπουργοί. Είμαστε αστικός πληθυσμός που προσπαθεί, ασκώντας τα ένδικα μέσα που του δίνει η πολιτεία, να μπορέσει να αποδείξει ότι έχει δίκιο» τονίζει ο ίδιος και προσθέτει: «Πιστεύω ότι, ανεξάρτητα αν χάσαμε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, μπορεί να υπάρξουν και άλλα ένδικα μέσα, περιλαμβανομένης ενδεχομένως και μιας συνολικής αγωγής κατά του Δημοσίου, για το γεγονός ότι εισήγαγε και ψήφισε νόμους, οι οποίοι είναι παρά πάσαν αίσθηση δικαίου».

Ξεκαθαρίζει, πάντως, πως δεν πρόκειται ακόμα για ειλημμένη απόφαση, αλλά για ένα θέμα που εξετάζουν. «Υπάρχει ένας αριθμός νομικών που μας συμβουλεύουν και πρέπει να βγάλουν μια απόφαση για το εάν πρέπει να το κάνουμε αυτό ή αν θα είναι άλλη μια ταλαιπωρία και περιπέτεια». «Δεν σκοπεύουμε πάντως να παραιτηθούμε», τονίζει.

«Εμείς δεν αμφισβητούμε την αξία της καταβληθείσης από το Δημόσιο αποζημίωσης. Εκείνο το οποίο αμφισβητούμε και δεν μπορούμε να δεχτούμε είναι ότι γίνεται μια απαλλοτρίωση με ένα νόμο, εν συνεχεία έρχεται η κ. Παπανδρέου, η κυβέρνηση των εκσυγχρονιστών, η οποία βρίσκει ότι ο νόμος αυτός δεν τους βολεύει και ψηφίζει έναν άλλο νόμο για να μας στερήσουν το δικαίωμα της ανακλήσεως. Πράγμα το οποίο δεν είναι απολύτως ηθικό» αναφέρει ακόμα ο Ν. Συμιγδαλάς. «Το 1956 ή ’55 νομίζω ένας Αμερικανός, παγκόσμια γνωστός δημοσιογράφος, ο Σάιρους Σουλτσμπέργκερ, έγραψε ένα πολύ ωραίο κομμάτι, το οποίο έλεγε ότι η Ελλάς είναι μια πολύ ωραία χώρα η οποία δυστυχώς διοικείται από 25-30 οικογένειες. Ε, αυτό ισχύει και σήμερα» προσθέτει.

Αυτό για το οποίο διαμαρτύρονται άλλωστε είναι γιατί ενώ υπήρχε ο σύλλογος δεν κάλεσαν τους κατοίκους να τους ρωτήσουν αν έστω από τα 5.800 στρέμματα θέλουν να αγοράσουν τα 500, «για να διατηρηθεί τρόπον τινά και ο οικισμός του Ελληνικού, το οποίο είναι χωρισμένο σε πάνω και κάτω και δεν υπάρχει καμιά επικοινωνία. Δηλαδή ο πολίτης του Ελληνικού δεν τους απασχόλησε ποτέ».

Τη δεκαετία του ’30 η περιοχή μύριζε βιόλα, τριαντάφυλλα και γαρίφαλα, θυμάται ο κ. Συμιγδαλάς από την παιδική του ηλικία.

«Κάθε σπίτι, μονοκατοικία με δυόμισι στρέμματα περιβόλι, είχε κηπουρό και μία ή δύο υπηρέτριες. Μερικά σπίτια είχαν δικό τους γήπεδο τένις. Θυμάμαι ότι γινόταν σκοτωμός ποιος θα έχει τον πιο ωραίο κήπο» σημειώνει ο συγγραφέας του βιβλίου για το Ελληνικό, που εκδόθηκε φέτος από τις εκδόσεις Παπαζήση, και μιλά για δεκάδες οικογένειες, το πώς ζούσαν την περίοδο εκείνη, αλλά και το πώς διαμορφώθηκε το Ελληνικό μετά την έλευση των προσφύγων.

Οι πρώτοι πρόσφυγες άρχισαν να φτάνουν στην περιοχή μετά την καταστροφή του ’22 και όσοι έφτασαν μέχρι το ’26 πήραν κάποιες εκτάσεις μέσω της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, έναντι εκτάσεων ανταλλάξιμων πληθυσμών, αναφέρει ο κ. Συμιγδαλάς.

«Το Ελληνικό ήταν το πλουσιότερο προάστιο της Ευρώπης», σχολιάζει στην «Ε» ο κ. Μάρκογλου. Οι πρώτες οικογένειες που ήρθαν αναφέρει ότι πήραν από 5 στρέμματα, ενώ «όσοι ήρθαμε μετά το 1926 πήραμε από 2,5 στρέμματα και τα ακριβοπληρώσαμε». Στο Ελληνικό πήγαν ευκατάστατοι, «μεγαλονοικοκυραίοι», όπως τους χαρακτηρίζει, άνθρωποι οι οποίοι, όπως περιγράφει στο βιβλίο του, μέσα σε δέκα-δεκαπέντε χρόνια κατάφεραν να δημιουργήσουν ξανά στην Ελλάδα το υψηλό επίπεδο ζωής που είχαν στη Σμύρνη και στις άλλες μικρασιατικές πόλεις.

Ο ίδιος χαρακτηρίζει το ’41 κόκκινη γραμμή για το Ελληνικό. Και αυτό γιατί, όπως εξηγεί, υπό το φόβο βομβαρδισμών από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις η περιοχή άδειασε. Οι περισσότεροι πήγαν στην Αθήνα, προσθέτει, και στη συνέχεια επέστρεψαν οι μισοί. «Αλλαξε η σύνθεση, η νοοτροπία και ο πληθυσμός», σχολιάζει, προκειμένου να εξηγήσει γιατί θεωρεί Ελληνικιώτες όσους εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πριν από το ’40.

Μετά το 1935 έως και το 1938, οπότε και άρχισε η κατασκευή του αεροδρομίου επί Μεταξά, αναφέρει ο κ. Συμιγδαλάς, ήταν μια περιοχή άρτια ρυμοτομημένη με δρόμους αριθμημένους κατά το αμερικανικό σύστημα. «Ολο το Ελληνικό ήταν ένας κήπος. Εγώ θυμάμαι μικρό παιδί, 8-9 χρόνων, έμπαινα στην περιοχή του Ελληνικού και έσπαγε η μύτη μου από τη μυρωδιά των λουλουδιών», λέει.

Μια σειρά απαλλοτριώσεων έγινε το 1956 οπότε απαλλοτριώθηκαν  περίπου 200 στρέμματα, εντός των οποίων και σπίτια, προκειμένου να προσγειωθεί το αεροπλάνο τού τότε προέδρου  των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ

Μια σειρά απαλλοτριώσεων έγινε το 1956 οπότε απαλλοτριώθηκαν περίπου 200 στρέμματα, εντός των οποίων και σπίτια, προκειμένου να προσγειωθεί το αεροπλάνο τού τότε προέδρου των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ

Εκεί κοντά ήταν το λεγόμενο Χασάνι, περιοχή σήμερα κοντά στον Αλιμο, που αφ’ ότου αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει ο Τούρκος μπέης που τη διοικούσε, εγκαταστάθηκαν εκεί κυρίως Πόντιοι πρόσφυγες. Και αυτή η περιοχή απαλλοτριώθηκε προκειμένου να κατασκευαστεί το αεροδρόμιο.

«Οσο άλλαζαν οι τύποι των αεροπλάνων και χρειάζονταν μεγαλύτερο διάστημα για προσγειώσεις και απογειώσεις, σύγχρονα πλέον αεροπλάνα, τόσο το Δημόσιο κάθε χρόνο απαλλοτρίωνε και ορισμένα άλλα κομμάτια του Ελληνικού», προσθέτει ο κ. Συμιγδαλάς, ο οποίος άλλωστε έχει άρρηκτες σχέσεις με την αεροπορία, αφού, εκτός ότι ξέρει να πιλοτάρει, υπήρξε επί σειρά ετών εμπορικός διευθυντής σε αεροπορικές εταιρείες.

Μια σειρά απαλλοτριώσεων άλλωστε, προσθέτει, έγινε το 1956 οπότε απαλλοτριώθηκαν περίπου 200 στρέμματα, εντός των οποίων και σπίτια, προκειμένου να προσγειωθεί το αεροπλάνο τού τότε προέδρου των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ. Ηταν, σημειώνει, «το πρώτο Μπόινγκ 707 που ερχόταν στο αεροδρόμιο Ελληνικού και δεν το έπαιρνε ο διάδρομος».

Οσο για το ύψος των αποζημιώσεων, αναφέρει το εξής: «Το Δημόσιο τότε, για να γίνει η εκτίμηση, μας ζήτησαν να προσκομίσουμε συμβόλαια από πραγματοποιηθείσες δικαιοπραξίες στην περιοχή οικοπέδων και σπιτιών για να βγάλει κάποιο συμπέρασμα. Η στάση αυτή του προέδρου Πρωτοδικών μπορεί να ήταν τυπικά εντάξει, αλλά ουσιαστικά ήταν λάθος, γιατί το αεροδρόμιο ήδη υπήρχε, ανταλλαγές και πωλήσεις δεν γίνονταν διότι ποιος θα ερχόταν δίπλα στη μάντρα του αεροδρομίου να κάνει αγοραπωλησία, μην ξέροντας αν αύριο θα του ανήκει το οικόπεδο ή θα το απαλλοτριώσουν; Δεν υπήρχαν συμβόλαια στα οποία να βασίσεις την αξία των οικοπέδων».

enet.gr

, ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *