“Ο τελευταίος Ελληνας” Το χρονικό ενός μικρασιάτη στη Σουηδία

14084149_h0606319.limghandler

Στα 53 του σήμερα, ο Φιορέτος, του οποίου τα βιβλία είναι μεταφρασμένα σε πολλές γλώσσες, αποκτά όλο και μεγαλύτερη σύνδεση με τη χώρα του γιατρού πατέρα του. Ο ίδιος γεννήθηκε στο Γκέτεμποργκ, η μητέρα του είναι Αυστριακή. Μιλάει εξίσου καλά γερμανικά και σουηδικά, επίσης αγγλικά (σπούδασε Λογοτεχνία στο Γέιλ) ενώ τα ελληνικά του, λιγότερο καλά, σταδιακά τα βελτιώνει. Οι γονείς του εγκαταστάθηκαν άλλωστε στην Ελλάδα, ενώ ο ίδιος, στο τρίτο του μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τον τίτλο «Ο τελευταίος Ελληνας» και ήδη γνώρισε διακρίσεις, αναμετράται για πρώτη φορά κατά μέτωπο με την Ελλάδα και τη σύγχρονη ιστορία της.
Το γιατί ο δικός του Ελληνας, είναι ο τελευταίος, μας το εξηγεί ο ίδιος:

«Το μυθιστόρημα έχει δώδεκα αθέατες μούσες. Είναι όλες γιαγιάδες από τη Μικρά Ασία, όπου υποχρεώθηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους όταν τα στρατεύματα του Ατατούρκ εκδίωξαν την ελληνική μειονότητα το 1922.
Εγκατεστημένες σε μια μητέρα-πατρίδα που οι περισσότερες από αυτές δεν είχαν επισκεφθεί ποτέ, αποφάσισαν ότι κανένα πεπρωμένο Ελληνα της διασποράς δεν θα έπρεπε να εκλείψει από τη μνήμη. Είναι ένα πράγμα ότι οι άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους, είναι άλλο να χαθούν και από τη συλλογική μνήμη. Ετσι οι κυρίες αποφάσισαν να συλλέξουν όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες, μαζί και τις φήμες και τις υποψίες, για όλους αυτούς τους ανθρώπους, σε μία τεράστια “Εγκυκλοπαίδεια των Ελλήνων Εξόριστων”. Δημοσιεύοντας δώδεκα τόμους από το 1928 και μετά, οι γιαγιάδες διέκοψαν το έργο τους το 1969. Το γιατί αποτελεί μέρος της ιστορίας του βιβλίου μου. Τελικά, ωστόσο, διέβλεψαν την ανάγκη μιας συμπλήρωσης. Αυτή η καθυστερημένη προσθήκη είναι το μυθιστόρημά μου. Αφηγείται το χρονικό των ερώτων και των απωλειών ενός κάποιου Γιάννη Γεωργιάδη, του “τελευταίου Ελληνα” της Εγκυκλοπαίδειας», λέει στα «ΝΕΑ».

Το βιβλίο έχει ως φόντο τη Μικρασιατική Καταστροφή ενώ ο ήρωάς του, φεύγει από την Ελλάδα για να πάει –πού αλλού;- στη Σουηδία.

Η ιστορία και η ταυτότητα είναι, προφανώς, κεντρικά θέματα στην αφήγησή του. Ο ίδιος ο Φιορέτος, έχει άλλωστε μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για τη δική του ταυτότητα:

«Κάθε ταυτότητα αποτελείται από κομμάτια που δεν ταιριάζουν όλα μαζί, αλλά παρόλα αυτά αθροίζονται. Σε ό,τι με αφορά, ο αριθμός των κομματιών ενός ορισμένου “παζλ” μάλλον διατηρείται περίπου ο ίδιος στη διάρκεια που ένας άνθρωπος παραμένει στη γη. Αλλά κάθε τόσο, το ίχνος του αλλάζει ελαφρά. Μήπως είναι, ίσως, η ταυτότητα ένα καλειδοσκόπιο, που το κουνάνε οι σημαντικές στιγμές της ζωής; Σε ό,τι αφορά στο δικό μου “παζλ”, είμαι ευτυχής να αναφέρω ότι η σπονδυλική μου στήλη είναι ελληνική, το νευρικό μου σύστημα αυστριακό, ή μάλλον βιεννέζικο, και η γλώσσα μου, λέω τώρα, αν λάβουμε υπόψη τη γλώσσα στην οποία γράφω, πρέπει να είναι σουηδική.
Ολως παραδόξως, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, με προσδιορίζουν οι διαφορές ανάμεσα σε αυτές τις κουλτούρες. Τα επί μέρους κομμάτια δεν είναι πάντα συμβατά μεταξύ τους, ωστόσο αθροίζονται σε κάτι για το οποίο αισθάνομαι καλά που το ενσωματώνω».

ΤΑ ΝΕΑ

, , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *