Νέος ταξιδιωτικός (και όχι μόνο) οδηγός για το Λιβίσι

Πέρσι το Σεπτέμβρη επισκέφτηκα το Λιβίσι για το συνέδριο που είχε ως θέμα την ιστορία του χωριού και τα σχέδια για την ανάδειξή του (σχετικά http://mikrasiatis.gr/?p=6158 ‘Πνοή ζωής στην ξεχασμένη Μ. Ασία’- Καθημερινή 8/10/2011). Είχα την τύχη τότε να γνωρίσω την Αγγλίδα δημοσιογράφο Jane Akatay, η οποία συνεργάζεται με τοπικές εφημερίδες και ανήκει στην ομάδα των ατόμων που αγωνίζονται και αγωνιούν για τη διατήρηση, ανάδειξη και αναστήλωση του Λιβισίου. Κατά τις συζητήσεις μας μου είχε προτείνει τη συνεργασία μας στην έκδοση ενός ταξιδιωτικού οδηγού για το Λιβίσι και την περιοχή νότια της Μάκρης/ Fethiye, αφού παρά τη δημοσιότητα και τους χιλιάδες επισκέπτες έλειπε ένας ταξιδιωτικός οδηγός που να μην αναπαρήγαγε τα λάθη π.χ. για τις εκκλησίες του 17ου αιώνα (!!!) και να μην ανακύκλωνε τις ιστορίες των ξεναγών.

Δέχτηκα κατ’ αρχήν, αν και ομολογώ ότι είχα επιφυλάξεις για το πώς θα γραφτεί η ιστορία των Ελλήνων του Λιβισίου σε έναν αγγλικό οδηγό που θα εκδοθεί στην Τουρκία. Θα ήταν μία αναπαραγωγή των γνωστών (τουρκικών) ιστοριών για «την αρμονική συμβίωση των δύο λαών και τους κακούς Έλληνες που αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη;» Οι επιφυλάξεις υπήρχαν όπως και η ανάγκη για τη συγγραφή ενός κειμένου- σύντομου αλλά επιστημονικού- για τις δεκάδες εκκλησίες του χωριού. Θεωρούσα και θεωρώ ότι οι Έλληνες επιστήμονες πρέπει να βοηθάμε και να στηρίζουμε τέτοιες προσπάθειες, αντί να στεκόμαστε στις όποιες (υπαρκτές) διαφορές μας με τους συναδέλφους της απέναντι ακτής του Αιγαίου.

Ο ταξιδιωτικός οδηγός εκδόθηκε τον Ιούνιο. Αποτελείται από 128 σελίδες και περιλαμβάνει τα εξής κεφάλαια. α. εισαγωγή από τον Louis de Bernieres (συγγραφέας του ‘Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι’ και του σχετικού με το Λιβίσι ‘Πουλιά χωρίς φτερά’ Ψυχογιός, 2004), σελ. 7-9, β. ιστορία του Λιβισίου (σελ. 11-15), γ. δικό μου κείμενο για τις εκκλησίες του χωριού (σελ. 17-21), δ. μαρτυρίες περιηγητών (σελ. 123-29), ε. προφορικές μαρτυρίες κατοίκων (περιλαμβάνεται και μία που διέσωσε η πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Μακρηνών- Λιβισιανών Ν. Μάκρης Δέσποινα Δαμιανού) σελ. 30-39, στ. συνέντευξη με έναν υπερήλικα κάτοικο της περιοχής σελ. 41-46, ζ. αποσπάσματα από το ‘Πουλιά χωρίς φτερά’ (Birds without wings), σελ. 47-70, η. το Λιβίσι σήμερα, σελ. 71- 73, θ. φαγητό/ διαμονή, ι. δραστηριότητες, ια. Καιρός/ κλίμα, ιβ. Χλωρίδα/ πανίδα.

Ο οδηγός κλείνει με δέκα περιηγητικές διαδρομές μέσα και γύρω από το Λιβίσι με την επιμέλεια του Dean Livesley (συνεκδότης και περιηγητής της νοτιοδυτικής Μ. Ασίας για πάνω από 20 χρόνια). Από τις περιηγητικές αυτές διαδρομές, που προτείνω ανεπιφύλακτα για όποιον θέλει να ξεφύγει από την τυπική τουριστική στάση στο Λιβίσι, ξεχωρίζω τις διαδρομές από τη Μάκρη προς το Λιβίσι (με το σωζόμενο λιθόστρωτο δρόμο- έργο των Λιβισιανών), τη διαδρομή 7 που καλύπτει ολόκληρο τον άγνωστο και «ανεξερεύνητο» κάμπο του Λιβισίου και την περιήγηση στο νησί του Αγίου Νικολάου (Gemiler, σχετικά: Π. Μεχτίδης Σεπτέμβριος 2007: 7η Συνάντηση Βυζαντινολόγων Ελλάδας και Κύπρου «Λεβισσός: Ιστορία μίας βυζαντινής νησίδας στις ακτές της Λυκίας» και Kazuo Asano ‘The island of St. Nicholas : excavation and survey of the Gemiler Island area, Lycia, Turkey’ , 2010). Ο οδηγός συμπληρώνεται από πολλές φωτογραφίες και αναλυτικούς χάρτες.

Όπως φαίνεται και από τη σύντομη αυτή βιβλιοκριτική μου μιλάμε ουσιαστικά για έναν πολύ αξιόλογο ταξιδιωτικό/ τουριστικό και όχι μόνο οδηγό που ξεφεύγει πολύ από οτιδήποτε εμπορικό κυκλοφορούσε στην Τουρκία. Όσο για τις επιφυλάξεις μου; Σίγουρα δεν συμφωνώ με κάποιες σειρές που αναφέρονται στον «Ελληνικό εθνικισμό». Θα ήθελα επίσης ένα κείμενο που να αναφέρεται στους διωγμούς των Ελλήνων πριν και κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως γνωρίζω πολύ καλά ότι – σε μία χώρα που ακόμα και σήμερα οι δημοσιογράφοι φυλακίζονται ή διώκονται- αυτό δεν είναι εύκολο να γραφτεί. Προτιμότερο και πιο ‘ανώδυνο’ κρίθηκε να περιληφθούν αποσπάσματα από το βιβλίο του Louis de Bernieres. Σίγουρα όμως ήταν συγκινητικό να διαβάζω σε οδηγό που θα διαβαστεί από πολλούς Άγγλους και Αγγλόφωνους για «το λιθόστρωτο μονοπάτι που πήραν οι Έλληνες για να φτάσουν στη Μάκρη και από εκεί στην Ελλάδα» (το οποίο ακόμα σώζεται) και «για την ανάγκη να προστατευθεί ο οικισμός από την κακή τουριστική ανάπτυξη». (Μικρά αλλά ουσιαστικά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση).

Κλείνοντας θα ήθελα να εκφράσω τη χαρά μου για αυτή την ελληνική-τουρκική- αγγλική συνεργασία. Ίσως αυτός ο ταξιδιωτικός οδηγός δείχνει το δρόμο και για την αναστήλωση και προστασία του Λιβισίου. Σίγουρα όμως καλύπτει ένα μεγάλο κενό για τους χιλιάδες επισκέπτες του ιστορικού ελληνικού οικισμού. Αν και στα Αγγλικά είμαι σίγουρος ότι αξίζει να τον αναζητήσετε όταν επισκεφτείτε την περιοχή. Σημειώνω ότι μέρος των εσόδων θα διατεθούν για το νηπιαγωγείο του χωριού. Ελπίζω τα σχέδια της εκδοτικής ομάδας για μετάφραση του οδηγού και στα Ελληνικά να ευοδωθούν σύντομα.

Διατίθεται (μέχρι στιγμής) στο Λιβίσι: Kaya Garden (στην είσοδο του χωριού ), Antik Restaurant, Çömlekhane – κεραμουργείο, Mavi Kelebek Restaurant, Caspers Restaurant, Izela Restaurant (Gunay’s Garden), στο ÖLÜDENIZ: Sky Sports, στο HISARÖNÜ: Goldfinger (Hisarönü and Ovacik salons), Sea Breeze Hotel, στη Μάκρη (FETHIYE): Mosaic Bahçe Restaurant (91. Sokak), Hippy Chick (97. Sokak), UNIQUE (37. Sokak, Paspatur), FIG (Fethiye International Group) Shop (Fethiye), Yıldırım Pension (Fevzi Çakmak Caddesi – 2. Karagözler).

Για περισσότερες πληροφορίες: http://facebook.com/jakatay, jakatay@gmail.com, http://www.sevencapes.com, dean.livesley@facebook.com (οι δύο συνεκδότες) και http://facebook.com/ aguidetokayakoy. Σύντομα το βιβλίο θα διατίθεται και από την ιστοσελίδα www.kayakoyguide.com

,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *