Μουσική βραδιά πιάνου στη Νέα Ερυθραία

eryth13

Μοναδικές στιγμές μουσικής ψυχικής ανάτασης, ζήσαμε όσοι παρευρεθήκαμε στην πρεμιέρα των μουσικών βραδιών πιάνου που άρχισαν στην Ένωση Μικρασιατών Νέας Ερυθραίας. Στην αρχή μίλησε ο πρόεδρος Κυριάκος Μαρτάκης για τις βραδιές πιάνου που ξεκινούν στο χώρο του συλλόγου με τον μαέστρο-μουσουργό Γιώργο Κλόγκα και θα γίνονται κάθε μήνα. Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο γεν. γραμματέας Γιάννης Ασπρόμουγγος και είπε ότι οι μουσικές βραδιές ρομαντισμού και συναισθημάτων θα είναι και θεματικές και η αποψινή έχει τίτλο «θαλασσινά μονοπάτια». Παρουσίασε στο κοινό τον φίλο του, που όπως είπε, στην εφηβική τους ηλικία ήσαν μαζί στο ωδείο και στις χορωδίες και αναφέρθηκε συνοπτικά στο πλούσιο βιογραφικό του. Ο καθένας πήρε το δρόμο του για να ξαναβρεθούν μετά από 50 χρόνια και να τον φέρει στο σύλλογο για τις βραδιές πιάνου. Είπε ακόμη ότι θα δημιουργηθεί και χορωδία την οποία θα διδάξει και θα οργανώσει ο κος Κλόγκας αφιλοκερδώς.

Στη συνέχεια ο μαέστρος έκατσε στο πιάνο και άρχισε να μας ταξιδεύει σε μουσικά μονοπάτια με ένα μαγικό τρόπο ερμηνείας δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μυσταγωγίας, με ένα πρόγραμμα που περιείχε από όλα. Ξεκίνησε ένα κοντσέρτο που περιείχε αποσπάσματα από κλασσικά έργα Beethoven, Chopin, και De Falla αλλά και δικές του συνθέσεις, για να προχωρήσει στη συνέχεια σε μια ανθολογία τραγουδιών ροκ από ποτ-πουρί ξένων (Pink Floyd, Beatles κλπ.) και έντεχνων ελληνικών (Χατζηδάκης, Θεοδωράκης, Μαρκόπουλος κλπ.) ενθουσιάζοντας τους παρισταμένους. Είχαμε και απαγγελίες, το μέλος του συλλόγου ο Βασίλης Βιολιντζής παρακολουθώντας μια προηγούμενη ανεπίσημη βραδιά του Γιώργου Κλόγκα έγραψε μεταξύ άλλων και απήγγειλε:

Εμπήκαμε στην αίθουσα και κάθισε στο πιάνο,

αυτό δεν ήταν ρεσιτάλ, μα θεία μελωδία,

με χέρια που έδιναν ζωή, ψυχή στις κρύες νότες,

ήθελα νάχα δέκα αυτιά και άλλα τόσα μάτια,

ο βιρτουόζος σταυραετός, ένας σωστός Απόλλων,

μαγεύτηκα στο άκουσμα μέσα σε λίγες νότες,

πόσο καλό μου έκανε στο άρρωστο κορμί μου,

δέκα χρόνια τουλάχιστον μου έδωσε ένα τράτο.

Νάναι καλά ο άνθρωπος χίλια χρόνια να ζήσει,

το δώρο που μου έκανε πανάκριβο μεγάλο,

νάναι καλά και ο φίλος του ο Ασπρόμουγγος ο Γιάννης,

εκείνος που τον έφερε τόση ευτυχία να δώσει.

Αποκάλυψη της βραδιάς ήταν ο Γιάννης Ασπρόμουγγος που έγραψε για τη θεματική βραδιά και απήγγειλε το παρακάτω:

Έλα δικέ μου, τι κάνεις; Τι, σερφάρεις ακόμα στο Ιnternet? Ξεκόλλα από την οθόνη, κλείστο ρε σου λέω, και άκουσέ με… μου ΄στειλε μήνυμα …έλα να με βρεις, μου είπε …θα σε περιμένω στην κοραλλένια παραλία …καβάλησα τη μηχανή και έφυγα όσο πιο γρήγορα, με χίλια …πέρασα εθνικές οδούς, δρόμους επαρχιακούς, δρόμους από χώμα και πέτρες, μέσα στο καυτό λιοπύρι και έφτασα …κατέβηκα στην παραλία νεροκαμένος από τη ζέστη, ενώ η καυτή άμμος μου τσουρούφλιζε τα γυμνά μου πόδια …προχώρησα και τότε την είδα …να στέκει εκεί σιωπηλή, ακίνητη, σαν μια τεράστια πλάκα από γυαλί, να χάνεται στην άκρη του ορίζοντα …μια μικρή ανάσα ανέμου, έδιωξε πολύχρωμα φύκια που σκέπαζαν το γλυκό της πρόσωπο …και τότε είδα τα θαλασσινά εκφραστικά της μάτια να με κοιτούν …και εκείνο το υπέροχο πλατύ της χαμόγελο, να φωτίζει το πρόσωπό της …στάθηκα για λίγο να την κοιτώ, να τη θαυμάζω.

Κοίταξα μεσοπέλαγα, καθώς λευκά πανιά είχαν στήσει τρελό χορό πάνω στο απαλό, θαλασσινό της δέρμα, αφήνοντας πίσω τους βαθιές αυλακιές, που ευτυχώς επουλωνόντουσαν πολύ γρήγορα.

Οργίστηκα με τον Αίολο, το θεό του ανέμου, καθώς άνοιξε τους ασκούς του σπέρνοντας θυελλώδεις ανέμους και την έκανε να βογκάει, να βρυχάται, να αφρίζει και να θαλασσοδέρνει με τα κύματά της τα βράχια και τις πέτρες.

Ζήλεψα έναν ήλιο στη δύση του, καθώς πήγαινε για αναπαυμό, κατακόκκινο από ντροπή, να της δίνει το τελευταίο του φιλί.

Θύμωσα με το θαλασσαετό, καθώς βουτούσε από ψηλά με ανοιχτή αγκαλιά να μου την πάρει …έτρεξα, τον έδιωξα μακριά …ένα γάργαρο γέλιο από κύμα ικανοποίησης, ξέφυγε από τα χείλη της. Μου έκανε νόημα να πάω κοντά της, καθώς χαϊδεύοντας νωχελικά πολύχρωμα βότσαλα, ύμνους ηχολογούσε χαμηλόφωνα. Έλα μου είπε, έλα κοντά μου …έλα να σε κάνω θαλασσόβιο, να σου διώξω τη θαλασσοφοβία και τη θαλασσοταραχή …έλα να σε ξεδιψάσω με ένα ποτήρι παγωμένη, μεθυστική, αλμύρα …έλα να πιούμε, να ζαλιστούμε, να στροβιλιστούμε στην αγέραστη δίνη μου …να σε οδηγήσω στα βάθη του Ωκεανού μου, εκεί που το πηχτό σκοτάδι κρύβει τα χιλιάδες αμαρτωλά, αφανέρωτα μυστικά μου …ένα από αυτά είναι και το ένοχό μου μυστικό!

Τα πόδια μου τρέμανε δικέ μου, καθώς μου περνούσε στο λαιμό ένα κοραλλένιο κολιέ με μια μεγάλη χάντρα θαλασσιά …για το κακό μάτι μου είπε …κρατώντας με από το χέρι κάναμε μια βόλτα, όλο σιωπή. Καθώς η νύχτα μαύρα πέπλα άπλωνε στη γη, τριγύρω, χίλια αστέρια ήρθαν να φωτίσουν από ψηλά τα βήματά μας …ένα απ΄αυτά ξέφυγε βουτώντας στην άκρη του ορίζοντα …κάνε μια ευχή, μου είπε.

Ήθελα να της μιλήσω, ήθελα να της πω πολλά, αλλά αυτή η δυσφρασία, αυτός ο κόμπος στο λαιμό, δεν μ΄άφηναν …σα να το κατάλαβε καθώς πάνω μου ακουμπούσε το αιθέριο κορμί της, που σκορπούσε πνοή δροσιάς από το υπέροχο άρωμά της …μη μιλάς, μου είπε σφραγίζοντας με τα απαλά της δάχτυλα τα χείλη μου, γιατί ξέρεις, η μικρή αγάπη είναι η φλύαρη, η μεγάλη αγάπη η βουβή…

Χάθηκα μέσα στην ανερμήνευτη αγκαλιά της!!!

Γιάννης Ασπρόμουγγος 16 Ιουλίου 2014.

 

Στη συνέχεια ο μαέστρος και συνθέτης κάθισε στο πιάνο και άρχισε το τρίτο μέρος της συναυλίας με τα τραγούδια της παρέας …ο ενθουσιασμός στα ύψη, όλοι σιγοτραγουδούσαν και συνόδευαν τον καλλιτέχνη στο πιάνο.

[nggallery id=164]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *