Η Σμύρνη ξαναζωντανεύει στην Πάτρα

pavlos marinakis

Του κ. Παύλου Μαρινάκη, δικηγόρου

 

Μετά την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Αίγινα και τη Βέροια, ήρθε και η σειρά της Πάτρας. Με ενέργειες του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου Πατρών και Περιχώρων, παρουσιάζεται στο Κέντρο Πολιτισμού «περί τεχνών», η ομαδική έκθεση, υπέροχου έργου που δημιουργεί θαυμασμό, συγκίνηση, αισιοδοξία και ελπίδα. Εβδομήντα εφτά Ελληνόπουλα, από επιστολικά δελτάρια με έγχρωμες φωτογραφίες της πριν την καταστροφή Σμύρνης, δημιούργησαν 73 μικρούς πίνακες που ανεβάζουν τα δελτάρια σε έργα τέχνης. Θαυμάζεις την έμπνευση, τον μόχθο και την επιτυχία τους. Συγκινείσαι βλέποντας να ξαναζωντανεύει η πανέμορφη ελληνική Σμύρνη. Θαυμάζοντας την έκθεση, θυμήθηκα τη μητέρα μου, παιδί της Σμύρνης. 31 Αυγούστου, μπροστά της, στην προκυμαία της Σμύρνης, το περίφημο «Καi», που είχαν καταφύγει οι κάτοικοι της πόλης, άρπαξαν και εξαφάνισαν οι Τούρκοι τους δύο αδελφούς της, όπως έκαναν και για χιλιάδες νέους Ελληνες Σμυρνιούς. Απολαμβάνοντας την έκθεση, γεμίζεις αισιοδοξία και ελπίδα πως οι νέες και οι νέοι της πατρίδας μας, θα τη βοηθήσουν να βγει από τα σκοτάδια της αναξιοκρατίας, της εξαπάτησης, της διαφθοράς, που μας πνίγουν.
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 10 Ιανουαρίου. Πρέπει να σπεύσουν να την απολαύσουν όλες οι Πατρινές και οι Πατρινοί. Πρέπει να οδηγήσουν εκεί μαθητές και μαθήτριες. Πρέπει να ενδιαφερθεί το Πανεπιστήμιο και να συστήσει στις φοιτήτριες και τους φοιτητές να την χαρούν. Πρέπει και η Εκκλησία μας να βοηθήσει. Η έκθεση είναι ένα χριστουγεννιάτικο δώρο τέχνης με θέμα και περιεχόμενο ιερό. Πρόθυμοι και ακούραστοι είναι πάντα οι δύο νέοι της κουλτούρας που οδηγούν, εξηγούν, βοηθούν και διευθύνουν: Ο εξαιρετικός Πατρινός Νίκος Πανόπουλος και η Αθηναία χαριτωμένη δεσποινίς Βάσω Μαργέλου.
Παραθέτω ένα τμήμα από το βιβλίο μου «Στις Χαμένες Πατρίδες»:
«Σμύρνη: Η μοίρα μιας Πόλης»
«Θυμήθηκα τις εντάφιες στάμνες της Κως. Μια τέτοια στάμνα είναι για μένα η Σμύρνη… δε γυρίζει κανείς. Η Σμύρνη, έχει χάσει τον ίσκιο της, όπως τα φαντάσματα…»
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
«Κι όμως, η πόλη υπάρχει. Δεν έχει πια τίποτε το κοινό με την παλιά ελληνική Σμύρνη της θύμησης. Η όμορφη, νοικοκυρεμένη πόλη των 350.000 κατοίκων του 1922, τράνεψε. Η Σμύρνη, ”έχει χάσει τον ίσκιο της, όπως τα φαντάσματα…”. Είναι, σήμερα, μια τεράστια, δυναμική, απέραντη, τούρκικη μεγαλούπολη. Τι έμεινε σήμερα για να δείχνει τα ίχνη δύο χιλιάδων χρόνων ελληνικής ζωής; Τι έμεινε για να δείχνει ότι, εδώ, στα 1922, κατοικούσαν, ζούσαν, κυριαρχούσαν, μεγαλουργούσαν, 165.000 Ελληνες;
Δεν ξεριζώθηκαν μονάχα οι Ελληνες της Σμύρνης. Εσβησε και χάθηκε μεθοδευμένα και συστηματικά, ό,τι το ελληνικό.
Πραγματικά, ”η Σμύρνη έχει χάσει τη σκιά της…”. Τριγυρίζω, κοντεύει να μεσημεριάσει, προσπαθώντας να βρω μιαν άκρη. Κάποιος Τούρκος, με βλέπει να ψάχνω σκυμμένος στο χάρτη της πόλης και με πλησιάζει.
-Τι θέλετε; Μου λέει σε άψογα ελληνικά.
-Ηταν από δω η μάνα μου και προσπαθώ να βρω τη θέση του σπιτιού της, που βρισκόταν μπροστά από την Αγία Φωτεινή.
-Δεν υπάρχει πια τίποτα. Μόνο Πάρκο.
-Το εξοχικό, στο Κορδελιό, θα το βρω άραγε;
-Κορδελιό, α, Καρσί-Γιακά. Οχι, εκεί, όλα έχουν γίνει πολυκατοικίες.
Είδε μια σκιά να σκεπάζει το πρόσωπό μου. Με αγκάλιασε φιλικά και μου λέει: ”Ενας είναι ο Θεός. Η πολιτική είναι κακιά”».
pelop.gr
, , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *