Σύλλογος Αλατσατιανών: Στηρίζουμε την ΟΠΣΕ υπέρ της Ενότητας και του Κοινού Μετώπου

0
1568

alatstata panagia eisodion

Ο Σύλλογος Αλατσατιανών ‘’Τα Εισόδια της Θεοτοκου’’ είναι ιδρυτικό μέλος της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος (Ο.Π.Σ.Ε.). Το ισχύον μέχρι σήμερα καταστατικό του 1994 της Ο.Π.Σ.Ε. – που αποτελεί τροποποίηση του ιδρυτικού της καταστατικού- φέρει την υπογραφή του Γιάννη Παβίτσου, προέδρου τότε του Συλλόγου μας και Γραμματέα της Γενικής Συνέλευσης εκείνης που αποφάσισε τη σύνταξή του. Από την ίδρυση της Ο.Π.Σ.Ε. μέχρι και σήμερα ο Σύλλογός μας ήταν μέτοχος και αρωγός στους αγώνες της για πραγματοποίηση των σκοπών της, με κύριο τη διατήρηση της Μνήμης των Πατρίδων της καθ’ ημάς Ανατολής και των ελληνοχριστιανικών πληθυσμών τους.

Στις 4 Μαρτίου 2017 η Ο.Π.Σ.Ε. έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στον πρωθυπουργό κ. Τσίπρα και τον υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Καμμένο, με την οποία αντιδρούσε δικαιωματικά στην ανακοίνωση του υπουργού από το βήμα της βουλής περί της δημιουργίας μουσείου στο στρατόπεδο Παύλος Μελάς, στη Θεσσαλονίκη, που θα αφορά στον Ποντιακό Ελληνισμό και θα φιλοξενεί μόνιμη έκθεση για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Κεντρικό πνεύμα της αντίδρασης της Ο.Π.Σ.Ε. ήταν το να επιστήσει την προσοχή των δύο πολιτικών ανδρών και δη του πρωθυπουργού της Ελλάδας που εκπροσωπεί την κυβέρνηση του ελληνικού λαού, ότι η αποδοχή τους αυτή, στη δημιουργία μουσείου που να περιορίζεται σε εκθέματα του ποντιακού ελληνισμού και της ποντιακής γενοκτονίας, εφόσον μέχρι σήμερα η ελληνική πολιτεία δεν έχει φροντίσει για ένα μουσείο των Ελλήνων προσφύγων της καθ’ ημάς Ανατολής, δεν θα είναι παρά αποδοχή και επανάληψη πολιτικών λαθών του παρελθόντος, όταν η ελληνική πολιτεία -με προκλητικά πρόχειρο και ψηφοθηρικό τρόπο- τεμάχισε την ιστορική μας μνήμη με δύο διαφορετικούς νόμους ( 2193/1994 και 2645/1998) αναγνωρίζοντας τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και την Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας αντίστοιχα, λες και ο Πόντος δεν αποτελεί τμήμα της τελευταίας.

Η δημοσίευση της επιστολής της Ο.Π.Σ.Ε. στο διαδίκτυο ξεσήκωσε θύελλα αποδοκιμαστικών αντιδράσεων από το μικρό εκείνο μέρος των Ποντίων του ανιστόρητου τοπικισμού, οι οποίοι επέκριναν το δικαίωμα του συνόλου του προσφυγικού κόσμου, πάνω απ’ όλα στην ιερότητα της Μνήμης θυμάτων και, συμπερασματικά στη μη βεβήλωσή της με τον διαχωρισμό των ίδιων των θυμάτων σε Πόντιους και Μικρασιάτες. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις χρηστών του facebook οι αντιδράσεις αυτές, κυρίως νεαρών ατόμων, έφτασαν στον καγχασμό και την κυνικότητα κατά απογόνων Μικρασιατών που οι δικοί τους πρόγονοι δεν είχαν γεννηθεί σε περιοχή του Πόντου αλλά σε άλλη περιοχή της Μ. Ασίας ή της Αν. Θράκης όπου είναι ιστορικά πλέον τεκμηριωμένο ότι εφαρμόστηκαν τα ίδια ακριβώς οργανωμένα εγκλήματα των Νεοτούρκων κατά των ελληνοχριστιανικών πληθυσμών εκεί και κατά τα έτη 1911-1922.

Τα Αλάτσατα είναι από τις πόλεις που μαζί με τον Τσεσμέ, τα Βουρλά, την Κάτω Παναγιά, την αγία Παρασκευή, τα Καράμπουρνα και γενικά όλη την περιοχή της Ερυθραίας και της ευρύτερης περιοχής της Ιωνίας, αναφέρονται ιστορικά ως μαρτυρικές καθώς αποτέλεσαν επίσης στόχο του θύτη που με εφαρμογή σειράς μεθόδων και τρόπων (πολύ πριν την έλευση του ελληνικού στρατού το 1919) και που σκόπευε στον αφανισμό του χριστιανικού τους πληθυσμού εκεί. Σύμφωνα με τις επίσημες και ανεπίσημες απογραφές που είχαν γίνει ως το 1914 (πρώτος διωγμός) καθώς και από τους εκλογικούς καταλόγους των περιοχών αυτών αναφέρεται ότι τα Αλάτσατα είχαν περίπου 15.000 χριστιανικό πληθυσμό έναντι των ούτε 5.000 που είχαν απομείνει από εκείνους και που εκδιώχτηκαν βίαια το Σεπτέμβρη του 1922.

Επιστέγασμα των αρνητικών αντιδράσεων στο διαδίκτυο για την επιστολή αυτή της Ο.Π.Σ.Ε. αποτελεί άρθρο του δημοσιογράφου κ. Παντελή Σαββίδη που φιλοξενεί η ιστοσελίδα Pontos.news με τον τίτλο-ερώτηση : ‘’Μουσείο Ποντιακής Γενοκτονίας ή Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού ; ’’. Ερέθισμα για το άρθρο του αποτελεί ‘’η ανακοίνωση’’ όπως ο ίδιος αποκαλεί την επιστολή διαμαρτυρίας της Ο.Π.Σ.Ε. Τη χαρακτηρίζει ‘’ατυχή’’ και παραπέμπει τον αναγνώστη σε άλλο αντίστοιχο άρθρο του ίδιου δημοσιογράφου που φέρει τον τίτλο: Ο.Π.Σ.Ε.: ‘’Προσβολή η ίδρυση Μουσείου Ποντιακού Ελληνισμού στη Θεσσαλονίκη’’ όπου περιλαμβάνεται και η εν λόγω επιστολή της Ο.Π.Σ.Ε.
Σύμφωνα με τον κ. Σαββίδη η επιστολή-ανακοίνωση της Ο.Π.Σ.Ε. κρίνεται ως ατυχής αφού, όπως μακροσκελώς αναφέρεται, είναι υπεύθυνη για μία σειρά από κατηγορίες που ο κύριος Σαββίδης αναλαμβάνει την ευθύνη και αποδίδει στην Ο.Π.Σ.Ε., προφανώς με τη συμφωνία του Ποντιακού Ελληνισμού ή όποιους εκπροσωπεί το Pontos.news.

Οι εν λόγω κατηγορίες που αποδίδονται στην Ο.Π.Σ.Ε. αφορούν:
Στη δημιουργία κλίματος έντασης μεταξύ των προσφυγικών σωματείων. Στην παρεμπόδιση ύπαρξης κοινών παραδοσιακών και εθνικών στόχων από όλα τα προσφυγικά σωματεία. Στην αποδυνάμωση και εξασθένηση της προβολής της Γενοκτονίας. Στον πολλαπλασιασμό των ήδη υπαρχόντων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ποντιακή σωματειακή δράση από εσωτερικές της διοικήσεις. Στη δημιουργία ρήγματος του μετώπου απέναντι στο δράστη και αποδέκτη του αιτήματος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας που είναι η σημερινή Τουρκία. Στην επιχείρηση οπαδοποίησης που δημιουργεί άρνηση για έναν εποικοδομητικό διάλογο επιστημόνων ιστορικών που θα αφορά στη διαμόρφωση κοινών αιτημάτων όλων των προσφυγικών σωματείων και, τέλος, στην ανεξήγητη αυτή ενόχληση της Ο.Π.Σ.Ε. για τη δημιουργία Μουσείου Ποντιακής Γενοκτονίας.

Η Ο.Π.Σ.Ε. ως το παλαιότερο δευτεροβάθμιο προσφυγικό όργανο έχει μέλη της σωματεία, που οι πατρίδες τους βρίσκονται σε όλες τις περιοχές της Μικράς Ασίας και της Ανατολική Θράκης, όπου έζησε ο Ελληνισμός και που οι επιστήμονες ιστορικοί τον χαρακτηρίζουν ως εκείνος ‘’της Ανατολίας’’ ή της ‘’καθ’ ημάς Ανατολής’’ και ‘’Rum milet’’ ως θρησκευτική χριστιανική μειονότητα επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η διατύπωση «Πόντιοι και Μικρασιάτες» καθώς και «Πόντος και Μ. Ασία» είναι κατασκευάσματα και ως τέτοια είναι ιστορικά και γεωγραφικά αβάσιμα.

Η ιστορία των προσφύγων είναι επαρκώς πλέον καταγεγραμμένη από έγκριτους ιστορικούς και αντλείται από επίσημα κρατικά αρχεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δεν μας χρειάζονται επαγγελματίες δημοσιογράφοι και δεν μας είναι αναγκαία η προώθηση ανακοινώσεων και άρθρων με ελκυστικούς τίτλους που διατυπώνονται συμπερασματικά, στοχεύοντας στον ξεσηκωμό μίας μόνο μερίδας του προσφυγικού κόσμου που προέρχονται από μία μόνο περιοχή της Μικράς Ασίας. Αντίθετα, πρεσβεύουμε και υποστηρίζουμε όλοι ως μέλη της Ο.Π.Σ.Ε. την ενότητα και την αλληλεγγύη στο σύνολο των προσφυγικών σωματείων, χωρίς να ξεχωρίζουμε πατρίδες από τον ενιαίο γεωγραφικό προσδιορισμό τους που είναι είτε Μικρασιάτικες είτε Ανατολικοθρακιώτικες.

Δεν είναι η Ομοσπονδία μας το όργανο που εξασθενεί (sic) τη διεθνή προβολή του ζητήματος της Γενοκτονίας των ελληνοχριστιανικών πληθυσμών της Ανατολίας αλλά τα αντίστοιχα όργανα των Ποντίων που απέκοψαν και ξεχώρισαν τα θύματα από το σύνολό τους με την Ποντιακή γενοκτονία σαν δική τους ιστορική αυθεντία και πίστη σε μια διαρκή εξιδανικευμένη ιστοριοπλασία του παρελθόντος. Που όχι μόνο δεν ενοχλούνται αποποιούμενοι την ελληνικότητά τους με το ιστορικά παράδοξο ‘’Pontian and Anatolian Greeks’’ το οποίο περιφέρεται στα κοινοβούλια του εξωτερικού για την αναγνώριση αυτού του εγκλήματος που αρμόδιοι επιστήμονες αναφέρουν ως Greek genocide by the Ottomans in Anatolia αλλά ενεργούν με απόκρυψη ή πλαστογράφηση των ιστορικών στοιχείων εκείνων που καταμαρτυρούν ότι τα εγκλήματα δεν διαπράχθηκαν μόνο στον Πόντο. Με τον ίδιο τρόπο ενέργησαν και με το πρώτο κοινοβούλιο, αυτό της χώρας μας.

Δεν είναι τα σωματεία-μέλη της Ο.Π.Σ.Ε. που αποδυναμώνουν με ρήγμα του μετώπου την προβολή και αναγνώρισή της Γενοκτονίας αλλά είναι τα όργανα των Ποντίων που εξ αρχής διέρρηξαν το κοινό και ενιαίο προσφυγικό μέτωπο, το σύνολο των προσφυγικών σωματείων της χώρας μας, ξεχωρίζοντας εαυτόν με πεισματική πεποίθηση και συναίσθημα βεβαιότητας γι αυτό. Σεβόμαστε την ιστορία όλων των προσφύγων και δη των εγκλημάτων εκείνων που τελέστηκαν εις βάρος τους, χωρίς μία διαμορφωμένη εκ των προτέρων γνώμη που να την κατευθύνουμε στα μέλη μας, αλλά με επισταμένη, επιστημονική, μελέτη που δεν μεροληπτεί υπέρ μίας μερίδας θυμάτων.
Ο διχασμός είναι ένας. Φέρει την ονομασία ‘’Πόντιοι’’ και ‘’Μικρασιάτες’’και δεν είναι έργο της Ομοσπονδίας μας. Δεν είναι επίσης έργο της Ο.Π.Σ.Ε. η υποβάθμιση του κοινού αφηγήματος και του κοινού αγώνα ούτε και της υπερ-κατάχρησης του νομικού όρου Γενοκτονία ως τοπο-κρατικού μοντέλου αναγνώρισης αυτού του εγκλήματος που δεν ονομάζεται Ποντιακή Γενοκτονία αλλά γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολίας.

Επιλογικά ως μέλος της Ο.Π.Σ.Ε. λέμε πως, η υγιής συνεργασία συνιστά την μετριοπάθεια, τον διάλογο, την ελεύθερη έκφραση όλων των απόψεων και την εύρεση εκείνων των λύσεων που μπορούν να κατευνάσουν τις εντάσεις, τις ιδεοληψίες, τις προκαταλήψεις και την φανατική προσήλωση με άρνηση της ιστορικά τεκμηριωμένης αλήθειας την οποία η Ομοσπονδία μας υπερασπίζεται όπου και όποτε χρειάζεται με τη δική μας υποστήριξη.

*ΣΗΜ. Η άγνωστης χρονολογίας φωτογραφία του κειμένου, δείχνει το νοτιοδυτικό τμήμα του εξωτερικού χώρου της Παναγίας των Αλατσάτων. Στο βάθος φαίνεται το κονάκι, μπροστά του η φυλακή και μπροστά στη φυλακή το μόνιμα στημένο ικρίωμα για τους απαγχονισμούς.
Σύλλογος Αλατσατιανών ‘’Τα Εισόδια της Θεοτοκου’’

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here