By 24 Σεπτεμβρίου 2011 12 Σχόλια

Σεβντίκιοϊ, το λεβεντοχώρι τση Σμύρνης

Του Θοδωρή Κοντάρα

Ένα από τα πιο γραφικά και φημισμένα περίχωρα της Σμύρνης ήταν το Σεβντίκιοϊ, το λεβέντικο, το σεβνταλίδικο «χωριό» της Ιωνίας, πασίγνωστο για την παλικαριά και την εργατικότητα των Ελλήνων κατοίκων του. Η κωμόπολη αυτή είναι χτισμένη περίπου 12 χλμ. νοτίως της Σμύρνης, στις υπώρειες του Κιζίλνταγα, του ανατολικότερου βουνού της Ερυθραίας Χερσονήσου, σε τοποθεσία εξαίρετου φυσικού κάλλους, ανάμεσα σε εύφορους λόφους, δάση και γόνιμες κοιλάδες. Στα ανατολικά και στα νότια του χωριού, δηλαδή προς τον Μπουτζά και το Τζιμόβασι, απλωνόταν μια μεγάλη και πλούσια πεδιάδα, κατειλημμένη σήμερα σε μεγάλο βαθμό από το αεροδρόμιο της Σμύρνης, δρόμους και χιλιάδες νέα κτίσματα. Το κλίμα της περιοχής είναι εξαιρετικό, ιδανικό για τις μεσογειακές καλλιέργειες. Σ’ αυτά τα δυο στοιχεία και στη φιλοπονία των κατοίκων οφειλόταν ο πλούτος του «χωριού».


Παρόλο που το Σεβντίκιοϊ βρίσκεται πάνω στον αρχαιότατο στρατηγικό δρόμο που οδηγεί στις πλούσιες κοιλάδες του Καΰστρου (Έφεσος) και του Μαιάνδρου (Μίλητος, Πριήνη, Αϊδίνι), φαίνεται πως δεν κατοικήθηκε από την αρχαιότητα, γιατί τα αρχαία κατάλοιπα που βρέθηκαν ως τώρα (θεμέλια πύργου, λίγες επιγραφές, θραύσματα αγγείων) είναι ελάχιστα και μάλλον εκεί δεν θα υπήρχε κάποιος σημαντικός αρχαίος οικισμός. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα νεότερο οικισμό, ίσως υστεροβυζαντινό τιμάρι, που στα χρόνια της οθωμανικής κατάκτησης (14ος αι.) αποτέλεσε τσιφλίκι ενός Σελτζούκου ουλεμά (ιεροκήρυκα), του Σεϊντί Μουκερέμ Εντίν, στον οποίο οφείλεται και το όνομά του χωριού (Σεϊντίκιοϊ,  δηλαδή χωριό του Σεϊντί). Στα νεότερα χρόνια η ονομασία αυτή παρεφθάρη και κατέληξε στο στόμα των Ελλήνων ως Σεβντίκιοϊ (και επί το ελληνικότερον στην εποχή μας ως… Σευδίκιον!!!). Με την υστερία που επικρατούσε κατά τον 19ο αιώνα για τον εξαρχαϊσμό ελληνικών και ξένων τοπωνυμίων, ο Σμυρναίος λόγιος Ικέσιος Λάτρης βάφτισε το χωριό Ιμέριον ή Ερασίνον, δηλαδή χωριό του πόθου, του έρωτα, του σεβντά, μεταφράζοντας την τουρκική λέξη Σεβντίκιοϊ. Φυσικά η ονομασία του Λάτρη δεν επικράτησε πέραν ορισμένων αρχαιοπλήκτων λογίων.

Το Σεβντίκιοϊ επισκέφθηκαν ήδη από τον 16ο αιώνα πολλοί ξένοι περιηγητές που πήγαιναν στην Ιωνία και ύμνησαν τα γραφικά τοπία, τα κυνήγια, τις εξοχές και τη ρομαντική θέα του χωριού. Η δυναμική ελληνική παρουσία μαρτυρείται σε κείμενα για πρώτη φορά το 1765. Προηγουμένως (1678) οι περιηγητές αναφέρουν ότι στην περιοχή υπήρχε ένας άθλιος τουρκικός οικισμός με ένα τζαμί και μια παμπάλαια βρύση. Αυτά σώζονταν βεράνια (ερείπια) ως την έξοδο των Ρωμιών, που τα ονόμαζαν «το κουτρουλότζαμο κι ο παλιός τσεσμές». Το Σεβντίκιοϊ όμως, έτσι όπως το ξέρουμε από τα χρόνια των παππούδων μας, ήταν αποκλειστικά ελληνική κωμόπολη με 7.955 Έλληνες, 20 Τούρκους, 20 Αρμενίους και 5 Ολλανδούς κατοίκους το 1921. (Για σύγκριση, ας αναφέρουμε πως η Κηφισιά το 1907 είχε μόνο 2.116 κατοίκους!). Ο Ελληνισμός της περιοχής πύκνωσε, όπως άλλωστε σε ολάκερη την Ιωνία, από τον 18ο αιώνα και πέρα, με εποίκους κυρίως από τη Σάμο, τις Κυκλάδες, τη Ρούμελη και τον Μοριά. Στο «χωριό» υπήρχαν από πολύ παλιά πολυτελείς εξοχικές επαύλεις των προξένων και των Λεβαντίνων (Ευρωπαίων) της Σμύρνης, αλλά και πλουσίων Ρωμιών, που προτιμούσαν να μένουν εδώ, λόγω του εξαίρετου κλίματος. Πριν από το ’22 οι μεγαλύτερες βίλλες ανήκαν στις ολλανδικές οικογένειες Βαν Λένεπ, Μοκ και Ντε Όσπιε και στις ελληνικές Ρούσσου, Χάπα, Κόκκινου, Χανιώτη, Φώσκολου, Λεοντσίνη, Κυριακίδη και Μαυρουδή. Μα οι πλουσιότεροι άνθρωποι του χωριού ήταν οι Φωτιάδηδες, που πλούτισαν στην Αίγυπτο και διέθεταν αμύθητη περιουσία στη Μ. Ασία και στο εξωτερικό. Υπήρξαν οι μεγάλοι ευεργέτες του τόπου. Η έπαυλη Φωτιάδη ήταν σημείο αναφοράς στο Σεβντίκιοϊ. Είχε 40 δωμάτια κι έναν υπέροχο κήπο με 12 αγάλματα των μηνών και 4 μεγαλύτερα των εποχών. «Αυτού μέσα», αφηγούνται οι πληροφορήτριές μου Θοδώρα Κοσμά, Γιωργίτσα Σταθάκη και Λουλού Μαντουρέκα, «ηχώραε ούλο το χωριό μας! Σαν ηερχούντανε η Λαμπροδευτέρα, ηπηαίναμε στση Φωτιάδαινας με το μπαργιάκι τση Ανάστασης ομπρός κι από ξοπίσω ούλο το Σεβντίκιοϊ, με τσι γκράδες, τσι πιστόλες και τσι τσιφτέδες στα χέρια, ν’ ανεστατώνουνε το ντουνιά απ’ τσι ντουφεκιές! Κι οι Φωτιάδηδοι ηχαιρούντοστε κι ηχαιρετούσανε ούλον τον κόσμο με αγάπη». Σ’ αυτή τη βίλλα στεγάστηκε, κατά την ελληνική διοίκηση του τόπου (1919-1922), το 1ο Σώμα Στρατού Μ. Ασίας.
Τέσσερις ήταν οι βασικοί μαχαλάδες του χωριού: ο Απάνου, ο Κάτου, το Τσάι κι ο Σταθμός, όπου κατέληγε η σιδηροδρομική παράκαμψη 1.600 μ. που κατασκεύασε το 1880 ο Δημήτρης Φωτιάδης, για να ενώσει το χωριό με το τρένο Σμύρνης-Αϊδινίου, δαπανώντας 6.000 χρυσές λίρες! Η κεντρική πλατεία, το Καφαλάνι, συγκέντρωνε όλη την κίνηση. Γύρω της απλωνόταν το τσαρσί (αγορά) με τα κυριότερα μαγαζιά, μαγερειά και χάνια, το δημαρχείο και το κονάκι.


Διοικητικά το Σεβντίκιοϊ ανήκε στον καζά (υποδιοίκηση) Σμύρνης και αποτελούσε έδρα ναχιγιέ (δήμου), που εκτεινόταν στις περιοχές του ξακουστού αρχαίου Κολοφώνος και του περίφημου αρχαίου μαντείου της Κλάρου. Στο ναχιγιέ του Σεβντίκιοϊ υπάγονταν τα 40 χωριά (19 τούρκικα, 10 ελληνικά και 11 μικτά) που βρίσκονται ανάμεσα στην Ανατολική Ερυθραία (Σιβρισάρι) και στην υπόλοιπη Ιωνία (αρχ. Μητρόπολις, Τουρμπαλί). Μεγαλύτερα χωριά ήταν το Τζιμόβασι (2.315 κάτ., οι 1.500 Έλληνες), το Γκιαούρκιοϊ (αρχ. Κλάρος, κάτ. 1.190, όλοι Έλληνες), η Μπουλγούρτζα ή Μάλκατζι (κάτ. 870, οι 719 Έλληνες. Από εδώ κατάγεται η μεγάλη τραγουδίστρια Χαρούλα Αλεξίου), το Ντεγιρμέντερέ (αρχ. Κολοφών, κάτ. 567, οι 560 Τούρκοι), το Κεσερλί (κάτ. 725, οι 696 Τούρκοι), το Ντεβελίκιοϊ (κάτ. 482, όλοι Έλληνες) και τα Κοιμητούρια (κάτ. 383, οι 115 Έλληνες). Το 1921, το σύνολο των κατοίκων του Δήμου Σεβντίκιοϊ έφτανε τους 18.868, εκ των οποίων 12.503 ήταν Έλληνες και 6.323 Τούρκοι. Οι μουχτάρηδοι (δήμαρχοι) και οι αζάδες (σύμβουλοι) στο χωριό ήταν πάντα Έλληνες. Τελευταίος δήμαρχος διετέλεσε ο Σπύρος Μαυρουδής.
Εκκλησιαστικά το Σεβντίκιοϊ υπαγόταν στην Μητρόπολη Σμύρνης και είχε μια λαμπρή εκκλησία του Άη-Γιάννη του Θεολόγου που πανηγύριζε στις 8 Μαΐου, πάντοτε με την παρουσία του εκάστοτε μητροπολίτη Σμύρνης. Ήταν χτισμένη πριν από το 1796 κι ανακαινίστηκε ριζικά το 1864. Είχε περίτεχνη βοτσαλωτή αυλή, μαρμάρινο τέμπλο, δάπεδο και δεσποτικό, καθώς και πολυτελή διακόσμηση, με πλούσια αφιερώματα κυρίως της οικογένειας Φωτιάδη. Δυστυχώς ισοπεδώθηκε μετά το 1922. Δίπλα στο νεκροταφείο του χωριού, στο παρεκκλήσι του Άη-Γιάννη του Νηστευτή (του Ντεντέ όπως τον έλεγαν οι Σεβντικιαλήδες), βρισκόταν το αγίασμα και η Εύρεση, η θαυματουργή εικόνα του Προδρόμου. Στη χάρη του (29 Αυγούστου) γινόταν μεγάλο πανηγύρι, στο οποίο συνέρρεαν προσκυνητές απ’ όλη την περιοχή της Σμύρνης, για να κρεμάσουν το κουρελάκι τους στη μεγάλη βελανιδιά και να ξορκίσουν κάθε κακό, αλλά και να φάνε «τσι φαμόζικες σεβντικιαλιές λουκουμάδες που ημοσκομυρίζανε μέλι και κανελίτσα». Η περιουσία των εκκλησιών έφτανε τις 45.000 χρυσές λίρες.
Το Σεβντίκιοϊ είχε οργανωμένη ελληνική παιδεία ήδη από τα μέσα του 19ου αι. Λειτουργούσαν νηπιαγωγείο, εξατάξιο αρρεναγωγείο (ιδρυμένο πριν από το 1850, στεγαζόταν σε κτίριο μέσα στον αυλόγυρο της εκκλησίας) και εξατάξιο παρθεναγωγείο (ιδρύθηκε πριν το 1870. Στεγάστηκε σε καλό νεόδμητο κτίριο κοντά στην εκκλησία). Στα σχολεία αυτά, που ήταν προικισμένα με ακίνητη περιουσία 20.000 χρ. λιρών, φοιτούσαν συνολικά 750 μαθητές και δίδασκαν 15 δάσκαλοι. Υπήρχαν επίσης δύο σπιτικά (ιδιωτικά) σκολειά και μια κρατική Γεωργική Σχολή, ιδρυμένη το 1910, στην οποία εκπαιδεύονταν αγρότες από τη Δυτική Μικρασία και τα νησιά του Αιγαίου.
Οι Σεβντικιαλήδες ασχολούνταν κατά συντριπτική πλειοψηφία με τη γεωργία. Τα εύφορα χτήματα της περιοχής απέδιδαν πλουσιότατο εισόδημα στους κατοίκους και η παραγωγή ήταν άφθονη, χάρη στη φιλεργία και την ικανότητα των αγροτών. Δημητριακά (4.000 τόνοι), λάδι (2.320 τ.), καπνά (1.000 τ.), σταφίδα (310 τ.), μπρούσκο κρασί (600 τ.), φρούτα, λαχανικά και ελιές κουρμάδες (ζαρωτές) ήταν η κύρια παραγωγή της κωμόπολης στις αρχές του 20ού αιώνα, γνωστή για την ποιότητά της στην Ιωνία και στην Ευρώπη. Στην περιοχή υπήρχαν επίσης ορυχεία μολύβδου και λιγνίτη που εφοδίαζαν τα εργοστάσια της Σμύρνης. Και η κτηνοτροφία ήταν πολύ αναπτυγμένη, με κεφάλαιο περίπου 30.000 ζώων, κυρίως αιγοπροβάτων, και καλή παραγωγή τυριών (200 τ.), δερμάτων και μαλλιών. Φημισμένοι Σεβντικιαλήδες κεχαγιάδες (ή κιάχοι, κτηνοτρόφοι) υπήρξαν οι Κοντογιανναίοι, οι Λαφαζαναίοι, οι Χατζηθανασαίοι, οι Πλακωτάρηδοι και οι Μπεζιργιαναίοι. Στο «χωριό» υπήρχαν επίσης 2 κασαρίες (τυροκομεία, των Ριμπά και Μαντουρέκα), 4 λαδόμυλοι (των Μπαρδαξή, Τζίτζικα, Φώσκολου και Μοκ), 3 αλευρόμυλοι (των Κωτσάκη, Τσόγκα και Μοκ), 7 ταβέρνες (οινοπνευματοποιεία) που έβγαζαν διάφορα ποτά και κυρίως το περίφημο σεβντικαλιό μαύρο κρασί, το περιζήτητο στα καπηλειά της Σμύρνης. Λειτουργούσαν επίσης κάθε λογής εργαστήρια και καταστήματα για γεωργικά ή είδη καθημερινής ανάγκης, όπως αλμπάνικα (πεταλωτήρια) και τσιλιγκέρικα (σιδεράδικα), αχτάρικα (ψιλικατζήδικα), μπακάλικα, φούρνοι κλπ.
Τα έθιμα, τα ήθη, οι δοξασίες των Σεβντικιαλήδων δεν διέφεραν και πολύ από αυτά των Ελλήνων της ευρύτερης περιφέρειας της Σμύρνης. Πολύ χαρακτηριστικό ήταν το αντέτι (έθιμο) «στη γιορτή τση Άγιας Βαρβάρας, στσι 4 του Δεκεβριού, που ηβγαίνανε στα τρίστρατα τρία κορίτσια από τα κοντινά σπίτια του μαχαλά, βαστώντας χάσικο αλεύρι, κανέλα και μέλι, και ηψένανε στο σάτσι (πυρωμένη λαμαρίνα) μελόπιτες και τσι διαμοιράζανε σε ούλοι τσι περαστικοί, για να ξορκίσουνε, λέει, τη μελογαλούσα, τσι γλυκιές μαθές (δηλαδή την ευλογιά), που ‘ναι αρρώστια πολύ κακιά», κατά τη μαρτυρία της αγαπημένης μου γειτόνισσας Θοδώρας Χατζηβασιλείου-Κοσμά, που την είχα σα γιαγιά μου και μ’ έμαθε το Σεβντίκιοϊ από τα μικράτα μου.
Μια πολύ διαδεδομένη, συλλογική συνήθως, δουλειά για τις Σεβντικαλιές το καλοκαίρι ήταν η παρασκευή του φιδέ, δηλαδή της σπιτικιάς μανέστρας. Τον έφτιαχναν με χάσικα (αγνά) υλικά και μεγάλη πιδεξοσύνη (δεξιοτεχνία), σε μεγάλες ποσότητες για το γεμεκλίκι (τις ετήσιες ανάγκες τροφίμων) κάθε οικογένειας, πολλές γυναίκες μαζί, οι λεγόμενες γιαρντιμτζούδες (βοηθοί, συμπαραστάτες), μέσα σε ατμόσφαιρα ευθυμίας, με κογιοναρίσματα (πειράγματα), τραγούδια, κουριόζικα (αστεία) και φυσικά  κουσέλι μπόλικο (κουτσομπολιά).

Μετά την Καταστροφή και την έξοδο των Ρωμιών, το Σεβντίκιοϊ κάηκε σε μεγάλο μέρος του, οι βίλλες ερειπώθηκαν, τα σπίτια του ανασκάφηκαν για την εύρεση κρυμμένων θησαυρών, οι εκκλησιές και τα σχολεία ισοπεδώθηκαν. Τ’ αμπέλια κι οι ελαιώνες αντικαταστάθηκαν αρχικά από μποστάνια ή καπνοχώραφα κι αργότερα από πολυκατοικίες. Τα χιλιοκόπαδα μεταμορφώθηκαν σε χιλιάδες αυτοκίνητα και το φυσικό κάλλος, που τόσο εξυμνούσαν οι παλιοί, έδωσε τη θέση του σε στυγερά κτίρια, κάθε λογής φρικαλέες μοντέρνες κατασκευές και διαρκή ρύπανση. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν Μουσουλμάνοι πρόσφυγες από τη Βουλγαρία, την Καβάλα, την Δράμα, την Κρήτη και χιλιάδες Τούρκοι εσωτερικοί μετανάστες, ενώ οι Σεβντικιαλήδες διασκορπίστηκαν στην Ελλάδα, κυρίως στην Κρήτη, στις προσφυγογειτονιές της Αθήνας, στην Πάτρα και στη Μακεδονία, ιδίως στην περιοχή Θεσσαλονίκης (Βαθύλακκος, Διαβατά κ.α.).
Και στη Νέα Ερυθραία εγκαταστάθηκαν αρκετές οικογένειες Σεβντικιαλήδων, όπως οι Μαντουρέκα ή Αμβράζη, Σταθάκη, Κορωναίου, Γάσπαρη, Χασαπάκη, Κανελλάκη, Παπάζογλου, Ζαφειράκη, Κοντοχρήστου, Κωτσάκη, Αδαμάκη, Ρήγα, Δημάκη, Μυλωνά, Κίτσικα, Πλακωτάρη, ίσως και άλλες που δεν γνωρίζω.

Σήμερα το Σεβντίκιοϊ ονομάζεται πλέον Γκαζίεμίρ (Gaziemir, από το όνομα του γειτονικού Καζαμιριού, όπου και το αεροδρόμιο της Σμύρνης) και είναι ένα αδιάφορο πολυπληθές προάστιο της ιωνικής μεγαλούπολης (180.000 κάτοικοι!), με άθλια νέα κτίρια, πολύ συνηθισμένα στις «υπό ανάπτυξιν» χώρες, όπως η Ελλάδα και η Τουρκία. Ένα ακαλαίσθητο τζαμί κοντά στο Καφαλάνι προσπαθεί να μας πείσει με το τεράστιο μέγεθός του για την «τουρκικότητα» του τόπου, τη βαρυφορτωμένη μνήμες καυτές από τον καιρό της προδομένης Ρωμιοσύνης.
Τη θλίψη και τη μελαγχολία του Έλληνα τουρίστα-προσκυνητή διακόπτει συχνά η φιλόξενη αντιμετώπιση των Τούρκων και τα εγκάρδια καλωσορίσματα στα τούρκικα ή στα ελληνικά. Με χαρά θα σε πάει ο αγαθός Μουσουλμάνος στο Καφαλάνι, στο αγίασμα του Ντεντέ, στα Φράγκικα και στση Μαντάμας το σοκάκι, στο Τσαρσί, στα γεφύρια του Φωτιάδη και του Σταθάκη, στση Κρητικιάς το μπουνάρι, στο Σαρίντζι ή όπου αλλού, για να πάρεις μια γεύση από το πάλαι ποτέ σμυρναίικο λεβεντοχώρι, το ελληνικό Σεβντίκιοϊ.

sepik.net

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

About the Author:

12 Σχόλια "Σεβντίκιοϊ, το λεβεντοχώρι τση Σμύρνης"

Trackback | Comments RSS Feed

  1. Η καταγωγή μου είναι από το λεβέντικο Σεβδίκιοϊ!Κατ’ αρχήν να πω ότι η Λουλού Μαντουρέκα ήταν συγγενής μου, δεν μιλούσε έτσι όπως την παρουσιάζει ο κύριος ότι μιλούσε και ήταν δασκάλα στην Αθήνα και μάλιστα διευθύντρια.Πιστεύω ότι υπάρχει μεγάλη δόση υπερβολής όσον αφορά τα έθιμα που αναφέρει, ποτέ κανένας παππούς ή γιαγιά μου, αλλά ούτε και οι γονείς μου δεν ανέφεραν τίποτα από όλα αυτά που αναφέρονται στο συγκεκριμένο κείμενο.
    Και αναρωτιέμαι.Μήπως υπάρχει σε όλα αυτά μεγάλη δόση υπερβολής;Ή οι γονείς μου και οι γιαγιάδες μου με κορόϊδευαν ή μου έκρυψαν όλα αυτά τα στοιχεία;Είναι ένα ερώτημα που θα προσπαθήσω να βρω την απάντηση.

  2. Εχω και εγω ρίζες απο το Σεβδικιο απο την πλευρα της ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ της οποίας το πατρικό επίθετο ήταν Πηλιγκοτση. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 23, η οικογένεια της εγκαταστάθηκε στην Κρήτη και ειδικότερα σε ένα χωριό στο κέντρο του νομού Ηρακλείου που εγκατέλειψαν τότε οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του και το οποίο ονομάζεται ΑΥΛΗ . Θα ήθελα όποιος γνωρίζει αυτο το επίθετο και δεν είναι απο την Κρήτη (ευνόητο γιατί) να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω του Site

  3. και εμενα η ριζες μου ειναι απο το Σεβδικιοι ο πατερας μου γεννηθηκε εκει ο παππους μου ειναι θαμμενος εκει θαθελα να μαθω πιο πολλα για τον τοπο μας και τις περιουσιες μας ο παππους μου ειχε μαγαζια αποθηκες εκει και ηταν καλα οικονομικα τι εγιναν ολα αυτα το σπιτι τους ολη η περιουσια του μπορει καποιος να μου πει κατι

  4. Αγαπητή συμπατριώτισσα.Χαίρομαι που βρίσκω άλλη μια Σεβδικιαλιά.Με λύπη μου θα σου πω ότι το νεκροταφείο στο Σεβδίκιοϊ δεν υπάρχει.Έχει εξαφανιστεί.Τα μαγαζιά, οι αποθήκες, τα αρχοντικά και γενικώς τα πάντα, τα γκρέμισαν οι τουρκοι και στη θέση όλων αυτών υπάρχουν άχαρες πολυκατοικίες και τίποτε άλλο…….Έχω πάει τρεις φορές λόγω συλλόγου.Σκέφτομαι να μαζεφτούμε Σεβδικιαλίδες και να πάμε για 2-3 μέρες να ψάξουμε να βρούμε μήπως έχει γλυτώσει κάτι από την τάση των φίλων μας……να εξαφανίσουν κάθε τι Ελληνικό.Για να καταλάβετε τι συμβαίνει θα σας αναφέρω ότι το σπίτι μας, το σπίτι της μαμάς μου το βρήκα, αλλά στη θέση του υπάρχει ένα χωριατόσπιτο.Το δικό μας ήταν ένα αρχοντικό με πολλά δωμάτια, σκάλες μαρμάρινες, με χαγιάτι κ.λ.π. τα οποία γκρέμισαν οι καταληψίες του σπιτιού μας και στη θέση του δικού μας έχτισαν αυτό που σας περιέγραψα.Και βέβαια, ότι θυσαυρούς (ασημικά, πίνακες, βελούδα και πολλά άλλα που μου περιέγραφε η γιαγιά μου κ.λ.π.), τα βρήκαν, τα πήραν φυσικά, και όταν τους παρακάλεσα να μου δώσουν έστω ένα μικρό αντικείμενο από το σπίτι μας, μου απάντησαν ότι δεν είχαν τίποτα……..Αν θέλετε μπορείτε να μου τηλεφωνήσετε να μιλήσουμε.Το κινητό τηλέφωνό του συλλόγου είναι 6974987890.Ειλικρινά χαίριμαι που βρήκα άλλη μια Σεβδικιαλιά.Περιμένω να μου τηλεφωνήσετε.

  5. Ο/Η ΜΑΡΙΑ ΧΡΑ λέει:

    ΓΕΙΑ ΣΑΣ!ΕΧΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΡΙΖΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΒΔΙΚΙΟ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΙΑ ΚΟΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΔΕΡΦΕΣ ΤΙΣ ΣΤΕΛΙΑ ΚΩΣΤΑΝΤΙΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΛΛΑ ΜΟΝΟ ΘΥΜΑΜΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΟΤΑΝ ΗΡΘΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΑΣΩΝΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ! ΑΝ ΣΑΣ ΛΕΕΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΔΗΜΗΤΡΟΣ ΚΟΣΤΟΠΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΣΤΕ ΣΤΟ ΕΜΑΙΛ ΜΟΥ!

  6. Ο/Η ΜΑΡΙΑ ΧΡΑ λέει:

    ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΤΩΠΟΥΛΟΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ

  7. Ο/Η ΜΑΡΙΑ ΧΡΑ λέει:

    γεια σασ παλι το ονομα παππου ηταν ιωαννης κοστωπουλος η γυναικα του χρυσουλα και οι κορες του φυλια,στελια,κωσταντια και μυρσινη. Αν γνωριζετε κατι γραψτε στο mxpassion26@gmail.com

  8. Ο/Η manois koukoulakis λέει:

    καλησπέρα! ο παππούς μου(γεώργιος τσακίρης) ήταν από αυτό το χωριό. έφυγε το ’22 με το διωγμό σε ηλικία οχτώ χρονών. ο πατερας του λεγόταν νικόλαος τσακίρης (τσακίρογλου).

  9. Ο/Η kyrgiorgis vasilhs λέει:

    ο πατερας μου γενηθηκε εκει.και ειχαν μεγαλο σπιτι και περιουσια.δεν εχω παει αλλα θα ηθελα να παω να δω τα μερη και να βρω οτι χρησιμο μπορω.

  10. Ο/Η Ευαγγελία Αναστασιάδου λέει:

    Τρίτης γενιάς παιδί στα 67 μου, μόλις πήρα το email απο το γιο μου που μένει στο Λονδίνο με ψυχή όμως που κρατάει από τσι τόποι εκείνοι τσι ευλογημένοι. Η γιαγιά μου Ευρυδίκη Αδαμάκη σύζυγος Κυριάκου, εγκαταςτάθηκε στη Κοκκινιά το 22 χήρα με τρία μικρα παιδιά. Ήμουν το μικρότερο εγγόνι και ρουφούσα σα σφουγγάρι τα ακούσματα, τςι καημοί όπως τους αποτύπωναν οι αμανέδες από τα χείλη της θείας Παρασκευούλας, της θείας Κατερίνης και της θείας Γιαννούλας, στο προσφυγικό μας σπίτι στη Κοκκινιά.

  11. Ο/Η Liza psaropoulou λέει:

    Γεια σας,έχω διαβάσει το άρθρο πολλές φορές και τώρα θέλω να σας γράψω
    Είμαι πολύ συγκινημένη που διαβάζω τα σχόλια σας, είμαι τρίτης γενιάς Μικρασιάτισσα και από τους δυο μου γονείς , από του πατέρα μου Καππαδοκία και η γιαγιά και ο παππούς εκεί ταξίδεψα το 2009 και βρήκα και το σπιτι και έχω μάθει μέσα από τον σύλλογο πληροφορίες
    Από την μεριά της μαμας μου οι γονείς ήταν από την φωκαία τα ονόματα Αικατερίνη Κυρμιζή και Παύλος Καραβάς,
    Υπάρχει μια θεία μου όμως που μου λέει ότι ο παππούς μου Παύλος Καραβάς ήταν από το μαρτυρικό σεβδίκιοι , δεν γνωρίζω κάτι άλλο γιατί δυστυχώς ο παππούς ήρθε πολύ μικρός με την καταστροφή στον Πειραιά στο συνοικισμό Απόλλωνα και δεν είχε αδέρφια και τους γονείς του τους σκότωσαν εκεί
    Θα ήθελα να παρακαλέσω όποιον διαβάσει αυτό το μήνυμα και γνωρίζει κάτι θα είμαι ευγνώμων να μου πει!
    Σας ευχαριστώ όλους εκ των προτέρων και θέλω να σας ευχηθώ καλή επιτυχία στην εύρεση των προγόνων σας!

  12. Ο/Η Sevndikioi λέει:

    Hi,
    I am from Izmir and study about Archaeological Survey on Sevndikioi. We have found some inscriptions on the rock in Kozagac (between Gaziemir and Buca). There are: “Ioannes Theodoros, Lykourgos, P. Arousa, Dagros, Evangelia 1904” etc. If you have any information on this names and would like to study together, please remind me.
    Ali

Post a Comment

Mikrasiatis.gr