By 27 Ιουλίου 2013 0 Comments

Το ρίζωμα των προγόνων μας από το Σύλλογο Αλατσατιανών Ηρακλείου Κρήτης

alatsat1

«Οπου ριζώνει κι΄ευωδιάζει η θύμηση» (Οδ. Ελύτης)

 

Από το Σύλλογο Αλατσατιανών Ν. Ηρακλείου

 

Στό ρίζωμα των προγόνων μας στη νέα τους πατρίδα στη μητροποπλιτική Ελλάδα ήταν αφιερωμένη η ετήσια εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε την 12.7.2013 στο κηποθέτρο Ν. Καζαντζάκης .

Τα τραγούδια και οι χοροί σε μία άρτια και με παλμό παρουσιάση εσμιξαν το χθές του ξεριζωμού από τις πατροπαράδοτες εστίες με το δυναμικό σήμερα στη νέα πατρίδα.

Ασφυκτικά γεμάτο το κηποθέατρο καταχειροκρότησε τόσο την χωροδία του Συλλόγου, που το τελευταίο έτος την ευθύνη της έχει σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία ο χοράρχης κ. Νίκος Αντωνακάκης, γνωστός για την επιτυχή και πολυετή παρουσία του στον χώρο της Μουσικής όσο και το μουσικοχορευτικό, που με υπεύθυνο τον γνωστό και επιτυχημένο χοροδιδάσκαλο μας και γνωστό για την ευαισθησία του στην παράδοση Νικήτα Τριτσάρη, με τους χορούς του μας ταξίδεψε στα αλησμόνητα παράλια της Μ. Ασίας.

alatsat2giorg

Τομή στην εκδήλωση απετέλεσε η εκτέλεση όχι μόνον παραδοσιακών μικρασιάτικων τραγουδιών αλλά και άλλων του σύχγρονου ρεπερτορίου με ελεγειακό χαρακτήρα επισημαίνοντας πως ο πόνος είναι αλήθεια άχρονος. Η αυθεντική δε παρά το νεαρό της ηλικίας της ερμηνεία σμυρναίικων τραγουδιών από την Τζωρτζίνα Αλεξάκη, όπως και η προβολή εικόνων από την καταστροφή της Σμύρνης, του φευγιού με τα καίκια και φωτογραφιών από τα Αλάτσατα συμπλήρωσαν με επιτυχία την παράσταση.

Ιστορική πια διαπίστωση το γεγονός ότι οι πρόγονοι μας κάνοντας το πόνο τραγούδι και το δάκρυ χορό πέτυχαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο να αποφύγουν την μόνη σίγουρη παρέα κάθε πρόσφυγα κι ανέστιου- το γκέτο και την απομόνοση – και να αναγεννηθούν στην κυριολεξία από το πουθενά, δίνοντας βροντερό το παρόν σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου.

alatsat3

Ακολουθούντες ενστικτωδώς την σοφόκλεια διδαχή για την αντιμετώπιση «των συμφορών του βίου» πέρασαν στην ιστορία ως «μαίστορες» μοναδικοί στην μετουσίωση της πίκρας σε δύναμη, του πόνου σε ενέργεια, του τίποτα σε δημιουργία, του διωγμού σε εγκατάσταση στην νέα τους πατρίδα .

Γι αυτό και μείς, ως γνήσιοι απόγονοι τους, που είναι μάρτυρες και ήρωες μαζί, με την προχθεσινή μας μουσικοχορευτική εκδήλωση, εξαίρομε το σθένος τους, επαινούμε την παρρησία και την δίψα τους για ζωή, βραβεύομε το ήθος τους, κλίνομε γόνυ και αποτίομε φόρο τιμής στο κουράγιο τους. Χωρίς να εγκλωβιστούν στο ΧΘΕΣ, που όμως δεν ξέχασαν ποτές, προχώρησαν, δεν έμειναν στάσιμοι, έχτισαν, δεν φαλκιδεύτηκαν στα συντρίμμια, επιβλήθηκαν, δεν αφανίσθηκαν και όπου ΡΙΖΩΣΑΝ ΕΥΩΔΙΑΣΑΝ, γι αυτό και τραγουδήθηκαν και ακόμα τραγουδιούνται .

Εγιναν μάθημα ζωής πρός όλους, διδαχή και παρακαταθήκη πρός κάθε κατεύθυνση, όπου γής εμπερίστατος και κατατρεγμένος .

alastat4

Με όπλα στην φαρέτρα τους μόνον ένα , την Αγάπη. Την αγάπη για την ζωή, την Αγάπη για την παράδοση, την Αγάπη για την Πίστη, την Αγάπη για τον ΑΝΘΡΩΠΟ.

Φάρος και φώς για όλους μας «το άθλημα κοινωνίας», που εκπέμπει η βιοτή τους, φάρος και φώς για όλους μας η σοφία που αποπνέει το πράδειγμα τους για όλους εμάς του Ελληνες, πού δοκιμαζόμαστε ξανά δεινώς. Χωρίς κακομοιριές, χωρίς μιζέριες και μεμψιμοιρίες, χωρίς αυτοχειρίες που δεν ωφελούν και χωρίς κοπετούς για ο,τι είχαν και έχασαν, για ο,τι ήταν και δεν είναι πια. Πάλεψαν δυναμικά και στωικά μαζί , με το κεφάλι όρθιο, δεσποτικά θαρρείς, για να αποκτήσουν ό, τι είχαν κι έχασαν ,για να ξαναγίνουν ό,τι ήταν– όσο ήταν αυτό μπορετό– κτηματίες και νοικοκυραίοι, έπαγγελματίες και έμποροι, εδώ στο νέο τόπο, εδώ, όπου ΡΙΖΩΣΑΝ ΚΙ ΕΥΩΔΙΑΣΑΝ.

 

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

About the Author:

Post a Comment

Mikrasiatis.gr