Ο Αη Γιώργης ο Νεαπολίτης

Στις 3 Νοεμβρίου , τιμάται κυρίως από τους Καππαδόκες της περιφέρειας Νέβσεχιρ (Νεαπόλεως) η μνήμη ενός σπουδαίου νεομάρτυρα, από τους χιλιάδες εκείνους μάρτυρες της Τουρκοκρατίας, του Αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτη.

    Ο άγιος αυτός ήταν παπάς στην εκκλησία της Παναγίας του Νέβσεχιρ (ο τεράστιος ναός δεσπόζει στον κατερειπωμένο ρωμαίικο μαχαλά, αλλά σώζεται σήμερα σε κακή κατάσταση). Πιστός στα ιερατικά του καθήκοντα, τίμησε επαξίως και με τον καλύτερο τρόπο τη θέση του. Υπήρξε άνθρωπος αγαθός και φιλεύσπλαχνος, με μεγάλο πνευματικό και κυρίως κοινωνικό έργο, γι’ αυτό τον τιμούσαν και πολλοί Τούρκοι. Μαρτυρικός θάνατος τον βρήκε το 1797, καθ’ οδόν προς τη Μα­λα­κοπή, όπου πήγαινε για να τελέσει λειτουργία σε μια γιορτή και να αγιάσει τους πιστούς σ’ εκείνο το μεγάλο ελληνικό χωριό. Τον λήστεψαν και τον σκότωσαν άγριοι Τούρκοι βοσκοί, λίγο πριν από τη Μαλακοπή, και πέταξαν το πτώμα και την αποκομμένη κεφαλή του νεομάρτυρα σ’ ένα ρέμα.

   Ανήσυχοι Χριστιανοί συμπατριώτες του αναζήτησαν και βρήκαν τα λείψανα του μάρτυρος ιερέα τους και τα έθαψαν επί τόπου από το φόβο των Τούρκων. Αργότερα όμως, μόλις το επέτρεψαν οι συνθήκες, τα μετέφεραν ευλαβικά στο Νέβσεχιρ, όπου ο Άη-Γιώργης τιμήθηκε ξεχωριστά κι απόκτησε μεγάλη φήμη μεταξύ Χριστιανών και Τούρκων, λόγω των πολλών θαυμάτων του. Του αποδίδονται αμέτρητες ιάσεις κάθε είδους ασθενών, ευτεκνία σε ατέκνους, αλλά και η… θεραπεία της ανομβρίας!

    Στην ξερή και άνυδρη Καππαδοκία, όπου «τα καλά μαξούλια» (η παραγωγή δηλαδή), η καθημερινότητα κι η επιβίωση των ανθρώπων είχαν αποκλειστική συνάρτηση με τις ομαλές καιρικές συνθήκες, Ρωμιοί και Τούρκοι Νεβσεχιρλήδες καταφεύγουν ικετευτικά στον Άγιο τους, όταν είχε μήνες να βρέξει, για να δουν τη βροχή να πέφτει σε λίγη ώρα ζωοδότρα, ευλογημένη και δυνατή.

Θε μου, ρίξε μια βροχή,

μια βροχή μια δυνατή,

να γενούν τα στάρια μας

και τα καλαμπόκια μας.

Μπάρες μπάρες τα νερά,

μπάρες μπάρες τα κρασιά…

    Η δόξα του Άη-Γιώργη ξεπέρασε τα στενά όρια της Νεάπολης και διαδόθηκε σε όλη την περιφέρεια του Μπουντάκ Οβά, όπου υπήρχαν πολλά ρωμαίικα αγροτικά χωριά (Μαλακοπή, Ανακού, Σίλατα, Φλοητά, Μιστί, Αξό, Τροχό, Λίμνα, Δίλα κλπ.).

     Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, το 1924, οι Νεβσεχιρλήδες μετέφεραν στην Ελλάδα τα ιερά τους κειμήλια και μεταξύ αυτών το ιερότερο, το λείψανο του Άη-Γιώργη τους. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των προσφύγων του Νέβσεχιρ, το ιερό σκήνωμα μετέφερε ο παπά-Ιγνάτιος, ιερέας στην εκκλησία της Παναγίας. Λένε μάλιστα πως ο Άγιος θαυματούργησε ακόμη και ως … πρόσφυγας, γιατί σταμάτησε τη μεγάλη θαλασσοταραχή που συνέβη κατά τη διάρκεια του ταξιδιού από τη Μερσίνα της Κιλικίας στον Πειραιά.

    Σήμερα το άφθαρτο λείψανο του νεομάρτυρα θησαυρίζεται μέσα σε αργυρή περίτεχνη λάρνακα στο ναό του Αγ. Ευσταθίου, στη συνοικία Περισ­σός της Ν. Ιωνίας. Σημειωτέον ότι από πέρυσι ο Άγ. Γεώργιος έχει ανακηρυχθεί πολιούχος της Νέας Ιωνίας. Επίσης ένα τμήμα του λειψάνου βρίσκεται στο να­ό του Αγ. Γεωργίου Νεαπολίτου, στη Νεάπολη της Θεσσαλονίκης, όπου εγκαταστάθηκαν πολλοί Νεβσεχιρλήδες πρόσφυγες.

Θοδωρής Κοντάρας

4 Νοεμβρίου 2019

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

, ,

Απάντηση