“Τα ματωμένα χώματα” με μαθητές του ΕΠΑΛ Σίνδου στο Ντίσελντορφ

epal-sindou

Οι μαθητές του επαγγελματικού λυκείου Σίνδου άρχισαν από μέρες να ετοιμάζουν τις αποσκευές τους για ένα ταξίδι στη Γερμανία.

 

Του Κώστα Μαρίνου

 

Δεν γίνεται στο πλαίσιο κάποιας εκδρομής και έτσι δεν θα ξεχάσουν να βάλουν στις βαλίτσες τους και τα σύνεργά τους ή μάλλον τις στολές που θα φορέσουν, για να παρουσιάσουν στο Ντίσελντορφ και στην εκεί ελληνική ομογένεια μια παράσταση που έχει ήδη συγκινήσει πολλούς θεατές, μικρούς και μεγάλους.

“Είναι τα ‘Ματωμένα χώματα’, που βασίζεται στο βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου. Είναι μια παράσταση που την παρουσιάσαμε πέρυσι, την ανεβάσαμε στο YouTube, την είδε ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας του Ντίσελντορφ και μας κάλεσε” λέει ο καθηγητής του ΕΠΑΛ Λυκείου και άξιος χρήστης, όπως αποδεικνύεται, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης Ζουμπούλης Παπαπαρασκευάς. Ο κ. Παπαπαρασκευάς είναι επιπλέον οικονομολόγος, διδάσκει στο λύκειο αρχές οικονομίας και λογιστική, και άλλα συναφή με την ειδικότητά του μαθήματα, αλλά είναι και ερασιτέχνης ηθοποιός.

“Έτσι θέλησα να μεταφέρω αυτό το μεράκι μου και στο σχολείο όπου διδάσκω, γιατί σίγουρα θα μπορούσε να προσφέρει πολλά στα παιδιά” και αναφέρει μεταξύ άλλων ότι μαθαίνουν μέσα από την προετοιμασία μιας θεατρικής παράστασης να συνεργάζονται, να ξεπερνούν τις διάφορες αντιπαλότητες, να χαίρονται το αποτέλεσμα της δουλειάς τους.

“Είναι τελικά μαθήματα ζωής” λέει, καθώς θυμάται πως αρχικά οι μαθητές του τρόμαξαν με την ιδέα να εκτεθούν στη σκηνή, μπροστά στους συμμαθητές τους και την καζούρα που θα τους έκαναν, αλλά και στους θεατές των παραστάσεων.

“Είναι παιδιά που δεν έχουν καμιά σχέση με το θέατρο, παιδιά εργατών ή μεταναστών. Τους γοήτευσε η ιδέα, αλλά και τους τρόμαξε. Όμως ένιωσαν πως πέτυχαν κάτι μεγάλο όταν άκουσαν το χειροκρότημα. Φανταστείτε το συναίσθημα αποδοχής που ένιωσαν”.

Όμως, για να στηθεί η παράσταση, έπρεπε καταρχήν να υπάρχει το έργο. Ο Ζουμπούλης Παπαπαρασκευάς κάθισε επί μήνες μπροστά στον υπολογιστή του, αφού μελέτησε προσεκτικά το βιβλίο και έπειτα από πολλές προσπάθειες κατέληξε στο κείμενο που θα μπορούσαν να αποδώσουν οι μαθητές του.

“Το ρίσκο που πήρα ήταν μεγάλο”, παραδέχεται. Όμως το αποτέλεσμα τον δικαίωσε: “Δεν μοίρασα ρόλους. Στην παράσταση βλέπουμε μία ομάδα προσφύγων να φθάνει κουβαλώντας τους μπόγους τους. Φορούν ρούχα της εποχής της μικρασιατικής καταστροφής, που άλλα τα ράψαμε και άλλα τα δανειστήκαμε από διάφορους συλλόγους. Ανεβαίνουν στη σκηνή για να ‘ξεκουραστούν’ και εκεί αφηγούνται στους θεατές τα βάσανά τους. Υπάρχουν και κάποιοι διάλογοι αλλά και εφτά συνολικά τραγούδια σχετικά με το θέμα μας, που ερμηνεύουν ζωντανά δύο τραγουδιστές, μέλη της ομάδας ,ενώ οι υπόλοιποι συμμετέχουν ως χορωδία”.

Περίπου 20 μαθητές του λυκείου, ηλικίας 16-18 ετών, είναι μέλη του θιάσου, ο οποίος συμπληρώνεται και από 5-6 μαθητές που έχουν αναλάβει την τεχνική υποστήριξη της παράστασης. Μάλιστα, ένας από τους ‘ηθοποιούς’ κρατά τη θέση του αν και έχει πλέον αποφοιτήσει από το σχολείο.

“Μέχρι τώρα έχουμε δώσει δέκα παραστάσεις στη Σίνδο, αλλά πήγαμε και σε άλλα γυμνάσια και λύκεια, σε συλλόγους, στο ‘Χαρίσειο’ γηροκομείο, στη θεραπευτική κοινότητα ‘Ιθάκη’. Τα παιδιά έχουν ζήσει συγκλονιστικές στιγμές, αφού οι γέροντες στο ‘Χαρίσειο’, για παράδειγμα, είχαν συγκινηθεί, ενώ στην ‘Ιθάκη’ το κλίμα ήταν αρχικά ψυχρό αφού ήμασταν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Όμως στο τέλος χειροκροτούσαν για 2-3 λεπτά και αυτό σημαίνει πως μάλλον άρεσε η δουλειά μας”.

Πριν από τις παραστάσεις στη Γερμανία, που γίνονται με την υλική υποστήριξη τόσο της ελληνικής κοινότητας του Ντίσελντορφ όσο και του δήμου Δέλτα, και ειδικά του δημάρχου Γιώργου Γλώσση, ο θίασος του ΕΠΑΛ Σίνδου θα δώσει άλλη μια παράσταση στον πολιτιστικό σύλλογο Νέας Φιλαδέλφειας στις 7 το απόγευμα της Παρασκευής 31 Ιανουαρίου.

Μαζί τους πάντα ο Ζουμπούλης Παπαπαρασκευάς. “Αισθάνομαι ότι προσφέρω στους μαθητές και τους γονείς τους. Αυτή είναι η δική μου ικανοποίηση”. Άλλωστε, ξέρει πως το “μάθημα ζωής” που δίνει δεν αφορά μόνο τη γνωριμία των μαθητών του με το θέατρο. “Ο πυρήνας είναι πιο σημαντικός. Μαθαίνουν να γίνονται μια ομάδα. Μαθαίνουν πώς ξεκινά η δουλειά, βλέπουν τις δυσκολίες, αλλά αντιλαμβάνονται πως με επιμονή φθάνουν στον στόχο τους”.

makthes.gr

 

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

, , ,

Απάντηση