Η ΟΠΣΕ τίμησε μετά θάνατον τους Τάκη Βεζυργιάννη και Σπύρο Ισόπουλο

0
263

H Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος (ΟΠΣΕ) τίμησε τη μνήμη δύο δικών της ανθρώπων που υπηρέτησαν την Μικρασιατική Ιδέα με πάθος, σε μια ημέρα που και ο δικός τους αγώνας για τη δημιουργία ενός μεγάλου μουσείου του Ελληνισμού της Ανατολής είναι πλέον ορατός.

Τον Τάκη Βεζυργιάννη, πρώτο πρόεδρο της ΟΠΣΕ  ο οποίος απεβίωσε πριν τρείς μήνες και τον Σπύρο Ισόπουλο, ιστορικό Αντιπρόεδρο της ΟΠΣΕ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πέρυσι το καλοκαίρι.

Ο Τάκης Βεζυργιάννης ήταν πρόεδρος της Ενωσης Σμυρναίων και πρόεδρος για αρκετά χρόνια της ΟΠΣΕ. Προσέφερε πάρα πολλά στο χώρο μας, όλους τους Μικρασιάτες, τους Σμυρνιούς ιδιαίτερα, άνθρωπος με ήθος και γνώσεις και τον ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας, τόνισε  ο πρόεδρος της ΟΠΣΕ Λουκάς Χριστοδούλου. Η οικογένεια του δεν κατάφερε να παραστεί και την ειδική τιμητική διάκριση μετά θάνατον παρέλαβε ο Αντιπρόεδρος της ΟΠΣΕ Φώτης Καραλής.

Ο Σπύρος Ισόπουλος, ιστορικός Αντιπρόεδρος της ΟΠΣΕ και ιστορικός πρόεδρος του Σωματείου Νέα Σινασός Καππαδοκίας, αφιέρωσε τη ζωή του στη Μικρασιατική Ιδέα, μέχρι τις τελευταίες δύσκολες ώρες της ζωής του. Για τον άνθρωπο , τον πατριάρχη των μικρασιατικών σωματείων Σπύρο Ισόπουλο, μίλησε η Βασιλική Παπαδοπούλου, πρόεδρος του Σωματείου Νέα Σινασός και ΓΓ της Πανελλήνιας Ενωσης Καππαδοκικών Σωματείων (ΠΕΚΣ).

Την μετά θάνατον ειδική τιμητική διάκριση της ΟΠΣΕ στο Σπύρο Ισόπουλο για τη συνολική προσφορά του στον αγώνα διατήρησης της μνήμης των Αξέχαστων Πατρίδων της  Καθ΄Ημάς Ανατολής, παρέλαβαν συγκινημένοι η σύζυγός του Μαρίκα και γιος του Βασίλης Ισόπουλος.

Η βιωματική παρουσίαση της Βασιλικής Παπαδοπούλου για τον Σπύρο Ισόπουλο:

«Πατριάρχη» του μικρασιατικού προσφυγικού χώρου αποκαλούσαν τον Σπύρο Ισόπουλο, όσοι γνώριζαν και γνωρίζουν καλά τα πράγματα. Ήταν ο μακροβιότερος σε θητεία ενεργή στο συγκεκριμένο χώρο και θα μπορούσε κάποιος να αναγνώσει ένα μακρύ βιογραφικό του Σπύρου για τη συμβολή του στον μικρασιατικό κόσμο, αφού η ενασχόλησή του με τα μικρασιατικά ξεκινά από τις αρχές της 10ετίας του 1960.

Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης της ιδέας του να ενωθούν όλα τα προσφυγικά σωματεία και οι σύλλογοι σε ένα συλλογικό όργανο, τη σημερινή ΟΠΣΕ, ο Σπύρος στάθηκε δυναμικά ενεργός πιστεύοντας στην ενότητα ως ιδρυτικό μέλος και δίκαια θεωρείται από τους σκαπανείς αυτής της  ιδέας και της υλοποίησής της.  

Διετέλεσε επί σειρά ετών Γενικός Γραμματέας και Αντιπρόεδρος στα Διοικ. Συμβούλια της ΟΠΣΕ, όπου με ευθύνη, ευελιξία και αποφασιστικότητα ήταν άμεσα αποτελεσματικός. Εστιάσθηκε πολύ στους νέους ανθρώπους και τους ζητούσε επίμονα να ενταχθούν στους κόλπους των οργάνων του μικρασιατικού κόσμου  και να γίνουν συνεχιστές της μικρασιάτικης ιδέας.

Σινασίτης βέβαια στην καρδιά και την ψυχή ο Σπύρος, γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε στον Πειραιά, συνδυάζοντας τις δύο κουλτούρες, με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνεται άμεσα τις καταστάσεις όπως διαμορφώνονταν και την ικανότητα να επιλέγει συνεργάτες και μεθόδους εκπλήρωσης  στόχων.

Ήταν αυτός, που όταν ξεκίνησε τα ετήσια προσκυνηματικά ταξίδια στη Σινασό στην Καππαδοκία το 1999 γνώρισε τον τότε δήμαρχο της πόλης Mustafa Ozer και τον προέτρεψε στηρίζοντάς τον, να κινήσει τις διαδικασίες προς τις αρμόδιες υπηρεσίες του τουρκικού κράτους προκειμένου να λάβει τις απαραίτητες άδειες για να ξεκινήσει η φυσική δραστηριότητα του Ναού των Αγ. Κωνστ/νου & Ελένης στη Σινασό (να λειτουργείται δηλαδή) . Αυτό θεωρήθηκε στην πορεία των ετών, ΄΄κεκτημένο΄΄ και  βοήθησε τα μέγιστα στα μελλοντικά αιτήματα του Πατριαρχείου να τελούνται Πατριαρχικές λειτουργίες στη Μ. Ασία. Έτσι ανέπτυξε και φιλική σχέση με τον Παναγιώτατο, σε κλίμα αμοιβαίας εκτίμησης και σεβασμού. Μάλιστα ο Παναγιώτατος τον χαρακτηρίζει εξαίρετο πατριώτη και άνθρωπο με ήθος και υψηλά ιδανικά.

Ο Βουλευτης Λάρισας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος τον χαρακτήρισε ΄΄άρχοντα καππαδόκη, έναν κιμπάρι, που η απώλειά του μας κάνει φτωχότερους΄΄.

Σωστά τον χαρακτήρισε έτσι,  αν σκεφτεί κανείς τη βοήθεια που προσέφερε μεταδίδοντας την εμπειρία του στους νεότερους, όπως μαρτυρούν ο Ηλίας Αθαναηλίδης πρόεδρος του Μικρασιατικού Συλλόγου Βουναίνων Λάρισας «Η καθ ημάς Ανατολή», και ο Δημήτρης Χατζηαγγελίδης, πρόεδρος του Μικρ/κού συλλόγου ΚΙΖΔΕΡΒΕΝ στη Θεσσαλονίκη, όταν τους στήριζε και τους κατηύθυνε στην ίδρυση των συλλόγων τους πριν μερικά χρόνια, προωθώντας τους ενωτικό και συλλογικό χαρακτήρα. Και δεν ήταν οι μόνοι …

Δύο  μεγάλες αγάπες είχε ο Σπύρος, το σωματείο η Νέα Σινασός και την ΟΠΣΕ και σαν χαρακτήρας δυναμικός  κι ευαίσθητος ισορροπούσε ανάμεσα σε αυτές και την μέγιστη αγάπη του, την αγαπημένη του σύζυγο τη Μαρίκα, τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Εδώ, θα μού επιτρέψετε μία σημείωση επί προσωπικού. Τον γνώρισα το 2002, στο πρώτο μου ταξίδι στη Σινασό και τον διέκρινα για το πάθος του και την αγάπη του γι αυτό τον υπέροχο τόπο όπως τον παρουσίαζε στην ξενάγησή του, σα να ήταν το χωριό του. Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα, ήταν η φροντίδα που επεδείκνυε στους ταξιδιώτες όχι σαν αρχηγός της εκδρομής αλλά σαν οικοδεσπότης που φρόντιζε για τις ιδιαιτερότητες του καθενός μας. Ένοιωσα σα να ήμουν σε μία μεγάλη οικογένεια. Αυτός ήταν ο Σπύρος Ισόπουλος, δοτικός σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του και αυτό ήταν το εφαλτήριο για μένα, να ασχοληθώ με το σωματείο μας και να γνωρίσω ευρύτερα τον μικρασιατικό κόσμο παρατηρώντας τον Σπύρο, τις κινήσεις του και τη στάση του απέναντι στα διαδικαστικά και τα τυπικά, αλλά κυρίως στα ουσιώδη, κι αυτά ήταν μαθήματα ταχύρρυθμα. Για μένα υπήρξε δάσκαλος.

Εύχομαι τέτοιες προσωπικότητες να υπάρχουν σε όλα τα όργανα του μικρασιατικού χώρου και στην ΟΠΣΕ καλή επιτυχία στο έργο της με συμπαραστάτες και αρωγούς όλους εμάς, τα μέλη της.

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here