Η γενοκτονία ούτε απονέμεται, ούτε τεμαχίζεται … Μέρος 1ο

7
1004

 

 

genoc

 

του Κωνσταντίνου Ν. Θώδη, συγγραφέα – εκπαιδευτικού

 

Το θέμα της κατά περιόδους γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας του Αιγαίου, των Ελλήνων της Μαύρης θάλασσας, των Ελλήνων της θάλασσας του Μαρμαρά, των Ελλήνων της Στερεάς Ελλάδας,των Ελλήνων της νησιωτικής Ελλάδας, των Ελλήνων της Μακεδονίας, κατά συνέπεια όλου του Ελληνισμού έχει κοινό παρονομαστή – θύτη. Όταν μιλάμε για γενοκτονία με φορέα υποβολής τον ίδιο, δηλαδή το τουρκικό κεμαλικό κράτος, για όλους τους εμπλεκόμενους «παθόντες» λαούς – θύματα, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να κινούμαστε μέσα στα πλαίσια μιας κοινής προσπάθειας με τη συναίνεση όλων, ιδιαίτερα όταν απευθυνόμαστε σε ανήκοντες στην ίδια εθνική ομάδα, όπως είναι οι Έλληνες έλκοντες την καταγωγή τους και απόγονοι των Ελλήνων της Μικρασίας του Αιγαίου, του Πόντου, της Κωνσταντινούπολης. Η γενοκτονία δεν απονέμεται ως τίτλος τιμής σε κανέναν, ούτε τεμαχίζεται. Δεν είναι διεκδίκηση τίτλων ιδιοκτησίας αγροτικής γης, όπου εμπλέκονται πολλοί και όποιος έχει τον τρόπο και τα μέσα, πολιτικά ή οικονομικά κάποια περίοδο ή δεδομένη χρονική στιγμή εγείρει αγωγή κατά του δημοσίου, ας πούμε και όταν εκδοθεί η δικαστική απόφαση και δικαιωθεί γίνεται κύριος του τίτλου της ιδιοκτησίας, η οποία και του αποδίδεται άμεσα, αποτελεί τετελεσμένο γεγονός και φέρει τελικά και το όνομά του. Οι υπόλοιποι με αυτή την απόφαση ίσως δικαιώνονται μεν, αλλά ήδη η απόφαση δεν έχει συμπεριλάβει τα δικά τους ονόματα, αφού δεν κατέθεσαν αγωγή. Φαίνεται δε, μόνο στο όνομα του διεκδικητή και καταθέτοντος την αγωγή, του οποίου ο τίτλος είναι ορατός, νόμιμος και μπορεί να προβάλλεται δημόσια.

 

Η γενοκτονία διαφόρων εθνών και εθνοτήτων που ζούσαν μέσα στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σκιάζει με βαθύ μαύρο χρώμα την ιστορία του τουρκικού λαού και της κρατικής του οργάνωσης. Ο Γάλλος συγγραφέας και περιηγητής Ανρί Μπάρμπι, ο οποίος βρέθηκε στην Ανατολία το 1916 γράφει στις σημειώσεις του : “ Όποιος περάσει τώρα από τις περιοχές αυτές δεν μπορεί παρά να ανατριχιάσει στη θέα των ερειπίων και του θανάτου. Δεν υπάρχει ούτε ένα δένδρο, ούτε ένας βράχος, ούτε μια τούφα χαμηλής βλάστησης που να μην βεβηλώθηκε και να μην καλύφθηκε από ποτάμια αίματος. Δεν υπάρχει ποτάμι ή ρέμα που να μην πέρασε στην αιώνια μνήμη σαν τόπος εκτέλεσης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Δεν υπάρχει ούτε ένας γκρεμός, ούτε ένα φαράγγι που να μην έγινε υπαίθριος τάφος και το κοίλος του οποίου δεν άσπρισε απ΄τους σκελετούς των θυμάτων, καθώς σε καμία περίπτωση οι εκτελεστές τους δεν είχαν το χρόνο, μα ούτε την θέληση να κάνουν τον κόπο να θάψουν τα θύματά τους…” Ακόμη μια μαρτυρία ενός Άγγλου ιστορικού και καθηγητή της φιλοσοφίας, του Χέρμπερτ Γκίμπονς : “ Ακόμη πιο τρομακτικό γεγονός ήταν ο εκτοπισμός, το ξεσπίτωμα, των αμάχων της Μεσοποταμίας. Δεν εξαιρέθηκαν ούτε οι άρρωστοι, ούτε οι έγγυες γυναίκες. Οι άνθρωποι δεν είχαν τη δυνατότητα να πάρουν τίποτε μαζί τους. Και αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι κάτω από τον καυτό ήλιο έπρεπε να βαδίσουν με τα πόδια για 5 με 6 εβδομάδες. Οι ηλικιωμένοι, οι άρρωστοι και τα παιδιά που έπεφταν στο δρόμο ποτέ δεν σηκώθηκαν. Οι γυναίκες που ήταν σε προγεννητικό στάδιο με τα μαστίγια αναγκαζόταν να μετακινηθούν. Και όταν κατά τη διάρκεια της πορείας μια γυναίκα έφτανε στον τοκετό, ετοιμοθάνατους τους άφηναν να πεθάνουν μέσα στη σκόνη. Ποια από αυτές τις γυναίκες – μητέρες θα μπορούσε να αυτοκτονήσει ; Οι γυναίκες αυτές σε έξαλλη κατάσταση χτυπούσαν τα μωρά τους στο έδαφος για να τα απαλλάξουν από τον πόνο. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πέθαναν στο δρόμο από την πείνα και τη δίψα…” Αυτή ήταν η μοίρα όλων εκείνων τους οποίους οι ηγέτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για πολιτικούς λόγους αποφάσισαν είτε να εξοντώσουν, είτε να μετακινήσουν έξω από τα εδάφη της αυτοκρατορίας, τα οποία εδάφη δικαιωματικά ανήκαν σε όλα αυτά τα υπό εξόντωση και εκτόπιση ιστορικά έθνη. Αυτό θα το αποδείξουμε στο δεύτερο μέρος του πονήματός μας.

 

Θα μπορούσαν όλα αυτά να μην συμβούν ; Με άλλα λόγια θα μπορούσε να αποφευχθεί η γενοκτονία ; Ήταν άραγε ένοχοι για τη γενοκτονία οι ίδιοι οι άνθρωποι που υποβλήθηκαν σε αυτήν ; Αυτά τα ερωτήματα πάντα προέκυψαν, προκύπτουν και θα προκύπτουν όσο και όταν επικρατεί ακόμη αυτή η αφελής αντίληψη, ότι η γενοκτονία σχετίζεται με μια μορφή συμπεριφοράς των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Κούρδων και άλλων εθνών που οι Τούρκοι αποφάσισαν να ξεφορτωθούν. Φαινομενικά, σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, αν όλα αυτά τα έθνη ήταν πιο μετριοπαθή, πιο ειρηνικά και προδοτικά και δεν σήκωναν τα όπλα, δεν θα υπήρχε η γενοκτονία. Με άλλα λόγια, για το μίσος ενάντια στους λαούς που υπόκεινται σε γενοκτονία, φταίνε οι ίδιοι αυτοί οι λαοί ως ένοχοι. Αλλά, στην πραγματικότητα φορέας της γενοκτονίας όλων των εθνικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν πάντα η τουρκική πλευρά. Η γενοκτονία ήταν πολιτικά προκαθορισμένη, ανεξάρτητα από τον τύπο της συμπεριφοράς των θυμάτων. Το να κατηγορούμε το θύμα κατά κάποιον τρόπο, θα ισοδυναμούσε με το να κατηγορήσουμε το Ιράκ ή τη Σερβία ότι φταίνε για την επιθετικότητα των ΗΠΑ. Η γενοκτονία των λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν μπορούσε να προληφθεί ή να αποφευχθεί και αυτό το τονίζω ιδιαίτερα, για τον εξής απλούστατο λόγο : Γιατί αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της τουρκικής πολιτικής κουλτούρας. Για να το δούμε αυτό διαχρονικά στην ιστορία των τελευταίων 100 χρόνων, από την Επανάσταση ως τη Μικρασιατική καταστροφή και μέχρι το 1925, παραθέτουμε κατά χρονικές περιόδους τις γενοκτονίες και την ιστορία τους που οργανώθηκαν από τις τουρκικές αρχές εξουσίας σε διάφορες ηγεμονίες της. Σε αυτά τα πογκρόμ εξοντώθηκαν : Το 1822 στη σφαγή της Χίου περίπου 50.000 Έλληνες. Το 1823 στο Μεσολόγγι περίπου 9.000 Έλληνες. Το 1826 στη Βασιλεύουσα περίπου 25.000 Γενίτσαροι. Το 1850 στη Μοσούλη περίπου 10.000 Ασσύριοι. Το 1860 στο Λίβανο περίπου 12.000 Μαρωνίτες. Το 1876 στη Βουλγαρία 15.000 περίπου Βούλγαροι. Το 1894 στο Σασούν περίπου 12.000 Αρμένιοι. Το 1896 στη Δυτική Αρμενία περίπου 300.000 Αρμένιοι. Το 1903 – 1904 στη Βόρεια Ελλάδα – Μακεδονία – περίπου 15.000 Έλληνες. Το 1904 στα Άδανα περίπου 30.000 Αρμένιοι. Το 1915 στην Αρμενία περίπου 1.500.000 Αρμένιοι. Το 1918 στο Καρς, Αρνταχάν και Αλεξανδρόπολις περίπου 100.000 Αρμένιοι. Το 1919 στην Κιλικία περίπου 50.000 Αρμένιοι. Το 1922 στη Σμύρνη περίπου 200.000 Έλληνες κυρίως και Αρμένιοι. Τέλος, από το 1917 ως το 1925 στη Νοτιοανατολική Τουρκία περίπου 2.000.000 Κούρδοι εξοντώθηκαν και εκτοπίστηκαν.

 

Δυστυχώς, κι εδώ είναι το πρόβλημα, καθένας από τους λαούς που υποβλήθηκε σε γενοκτονία, απελάσεις, εκτοπίσεις και διώξεις ασχολείται με : 1. Το δικό του πρόβλημα αποδεικνύοντας με τις μαρτυρίες των συγγενών των θυμάτων που επέζησαν και τα ιστορικά ντοκουμέντα, ότι πραγματικά διώχθηκε και εξοντώθηκε. 2. Το γεγονός ότι η δίωξη ήταν άδικη και αντίθετη με τις αρχές του πολιτισμού και της προόδου και 3. Την απαίτηση για αναγνώριση και καταδίκη της γενοκτονίας του λαού του από τη διεθνή κοινότητα. Τότε όλοι πίστευαν ότι κάθε μια γενοκτονία αποτελεί ανεξάρτητο πολιτικό πρόβλημα που πρέπει να λυθεί ανεξάρτητα, χωρίς την ανάμειξη και τη συσχέτιση με άλλες πράξεις βίας σε συσχετισμό με τα υπόλοιπα έθνη. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι «Μια φωνή» ενάντια στη γενοκτονία και η αναγνώρισή της από την Τουρκία όποτε κι αν επιτευχθεί να συνδεθεί με την κατεύθυνση εκδημοκρατισμού αυτής της χώρας. Αποτέλεσμα αυτού του καθεστώτος, γιατί περί καθεστώτος πρόκειται, η απέλαση ως σήμερα περισσοτέρων από 5.000.000 χριστιανών από τις πατρογονικές τους εστίες. Σήμερα στην Τουρκία δεν υπάρχουν περισσότεροι από 150.000 χριστιανοί. Με βάση τις μαρτυρίες και τα αποτελέσματα επιστημονικών ερευνών και αναλύσεων των πληγέντων εθνικών ομάδων απαγγέλονται κατηγορίες : Για την εξόντωση 2.000.000 περίπου Αρμενίων ως αποτέλεσμα της σφαγής και των πορειών θανάτου την περίοδο 1915 – 1922 και από αυτούς οι μισοί την περίοδο 1915 – 1916. Για την απέλαση από τη μητρική τους γη και εξόντωση τουλάχιστον 750.000 Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας και του Πόντου κατά την περίοδο 1912 – 1922 , από τους οποίους 350.000 Έλληνες του Πόντου κατά την περίοδο 1916 – 1922. Για τη σφαγή περίπου 500.000 Αραμαίων/Ασσυρίων κατά την περίοδο 1914 – 1918 από τους οποίους περίπου 100.000 πιστοί της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 

Τα θύματα ήταν πολίτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οι θύτες το στρατιωτικό καθεστώς προσκείμενο στο τουρκικό εθνικιστικό κόμμα «Ένωση και Πρόοδος», γνωστοί και ως «Νεότουρκοι» και επίσης ο ιδεολογικός και πολιτικός κληρονόμος του, η κυβέρνηση της αντιπολίτευσης της Άγκυρας, ιδρυτής και ηγέτης της οποίας ήταν ο Κεμάλ Μουσταφά Ατατούρκ. Οι προσπάθειες για την ανάληψη ευθύνης για τις μαζικές εκτελέσεις, τις θηριωδίες και τους διωγμούς κατά την χρονική περίοδο 1919 – 1922 δεν οδήγησαν σε κανένα αποτέλεσμα. Οι δράστες παρέμειναν ουσιαστικά ατιμώρητοι. Έτσι οι σταδιακές ή εξουσιοδοτημένες εκτοπίσεις και σφαγές στάθηκαν αρνητικό προηγούμενο για τους συμμάχους – νικητές του Α΄ και του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Αντί να ενισχυθεί η ασφάλεια των εθνικών μειονοτήτων και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την ισότιμη συνύπαρξη των εθνικών ομάδων με διαφορετική θρησκεία μέσα στον ίδιο χώρο, στο ίδιο κράτος, οι σύμμαχοι συμφώνησαν με τους Νεοτούρκους ως προς το εξής : Με τη μεσολάβηση και έγκριση των νικητριών δυνάμεων στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) συναίνεσαν στον πλήρη εκτουρκισμό της Ανατολικής Θράκης και της Μικρασίας του Αιγαίου. Και πάλι το ίδιο συνέβη αργότερα με τους νικητές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, όπου συνεχίστηκαν οι αναγκαστικές εκτοπίσεις και η εξόντωση περίπου 2.000.000 , το οποίο αποτέλεσε για τη συνέχεια ένα καλό παράδειγμα για την μετέπειτα δίωξη περισσοτέρων ανθρώπων. Η Τουρκική “Δημοκρατία” πάνω από τα θεμέλια που χτίστηκαν με τα οστά των μαρτυρικών λαών των Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Κούρδων κ.ά. ποτέ δεν αποστασιοποιήθηκε από τους πολιτικούς υποκινητές και αυτουργούς των μαζικών σφαγών, Νεότουρκους – για τη δράση, τις μεθόδους και την “κουλτούρα” των οποίων θα είχε σήμερα πολλά να μας διηγηθεί ο αείμνηστος Μικρασιάτης καθηγητής – ιστορικός Νεοκλής Σαρρής – και να καταδικάσει τις εγκληματικές πράξεις τους. Επιπλέον, σε πολλούς από τους Νεότουρκους, οι οποίοι έλαβαν ενεργό μέρος στις επιχειρήσεις γενοκτονίας των λαών, μέσω της ειδικής οργάνωσης – συμμορίας που συνέστησαν, απονεμήθηκαν τα υψηλότερα αξιώματα του κράτους και μέχρι σήμερα στην Τουρκία τιμούν τη μνήμη τους. Ξεκινώντας από τους Νεότουρκους η Μονοεθνική Τουρκία οδηγείται έτσι μέχρι σήμερα. Αυτό εκδηλώνεται μέχρι σήμερα στο επίπεδο της πολιτιστικής, εθνικο – πολιτικής καταπίεσης και θρησκευτικών διαφορών. Ρατσιστικά συνθήματα όπως «Η Τουρκία στους Τούρκους» μπορεί και σήμερα να δει κανείς σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας στην Τουρκία. Είναι ευχάριστο, ότι παρά την ποινική δίωξη και καταστολή Τούρκων διανοουμένων, υποστηρικτών των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, αυτοί τα τελευταία χρόνια βρίσκουν το θάρρος να «σπάσουν» τα ιστορικά και κοινωνικά «ταμπού» και μνημονεύουν την εξόντωση των χριστιανικών λαών. Υπάρχει δε, η πίστη και η ελπίδα, ότι θα θρηνήσουν μαζί μας και θα πορευτούν γρήγορα στη γραμμή ενάντια στη γενοκτονία και τις εκτοπίσεις. Από την άλλη πλευρά, και αυτό είναι παραδεκτό από όλους, το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής, στρατιωτικής και πνευματικής «ελίτ» – διανόησης – της Τουρκίας εξακολουθεί πεισματικά να αρνείται τα ιστορικά γεγονότα και δημόσια εκφράζει την ικανοποίησή της για την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών στη χώρα τους. Φαίνεται, ότι οι εκπρόσωποι των ανώτερων κύκλων απλά δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν τι σημαίνει μια ανεπανόρθωτη απώλεια, όπως συνέβη με την εξάλειψη της πολυμορφίας των πολιτισμών. Δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν το μέγεθος της ζημιάς που προκλήθηκε από την εγκαθίδρυση με τη βία μιας Μονοεθνικής Τουρκίας, σταδιακά και μέχρι σήμερα και που βαρύνει την «πλάτη» της σημερινής τουρκικής κοινωνίας.

 

 

 

Η προσπάθεια που καταβάλλεται σήμερα από όλους τους εμπλεκόμενους λαούς που υπέστησαν τη γενοκτονία πρέπει να στέκει μακριά από αντίποινα και ρεβανσισμούς.Επίσης, δεν πρέπει να συνδέεται με ιδεολογικο – πολιτικά μανιφέστα, κομματικές φιλοδοξίες και στόχους κύκλων που το μόνο που επιδιώκουν είναι να καπηλευτούν το θέμα της γενοκτονίας πολιτικά και να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από τη σημασία της καταδίκης για τις μελλοντικές γενιές. Ωστόσο, θεωρείται απαράδεκτο το γεγονός, ότι νομοθετικοί και κυβερνητικοί κύκλοι στην Τουρκία αρνούνται οποιαδήποτε ανάμειξη στο θέμα της γενοκτονίας. Η αποτελεσματική πρόληψη της γενοκτονίας απαιτεί αναθεώρηση της ιστορίας του παρελθόντος. Η εξόντωση των χριστιανικών εθνοτήτων την περίοδο 1912 – 1922 αποτελεί το ειδεχθέστερο μαζικό έγκλημα του 20ού αι. το οποίο παραμένει ατιμώρητο και ως εκ τούτου μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα προς μίμηση στο μέλλον. Η καταδίκη των εγκλημάτων αυτών αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη βελτίωση των σχέσεων της Τουρκίας με την Ελλάδα, την Αρμενία και όλους τους γείτονές της και θα χρησιμεύσει ως μέσο σταθεροποίησης και εδραίωσης της ειρήνης στο Αιγαίο και το Νότιο Καύκασο. Η άρνηση από την πλευρά της κυβέρνησης στην Τουρκία διαχρονικά να αναγνωρίσει νομοθετικά και πολιτικά τη γενοκτονία προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων και την αξιοπρέπεια των απογόνων τους, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε να απαιτήσουν να καταδικαστεί η γενοκτονία από ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα. Ελπίζουμε, ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας – η οποία Γερμανία συναίνεσε με τη συμμαχία της με την Τουρκία και τη στάση της κατά το διάστημα 1912 – 1922 να διαπράξει τα εγκλήματα αυτά – αλλά και οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα στηρίξουν τις πρωτοβουλίες των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Αραμαίων/Ασσυρίων, των Κούρδων, αλλά και των Τούρκων δημοκρατών, οι οποίες θα συμβάλλουν στην υπόθεση της διατήρησης της μνήμης των βασανισμένων θυμάτων και στη μελέτη της γενοκτονίας με επιστημονικούς όρους σε ότι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε αυτό το πλαίσιο χρειάζεται κατά τη γνώμη μας μια κοινή προσπάθεια με τη συγκέντρωση των πληροφοριών και όλου του υλικού της γενοκτονίας στην τουρκική και κουρδική γλώσσα – περίπου το 40% του πληθυσμού της Τουρκίας σήμερα είναι κουρδικής καταγωγής – κατάλληλο για ανάγνωση και μελέτη για δραστηριότητες στις αίθουσες διδασκαλίας στον τομέα της εκπαίδευσης ενηλίκων. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να εδραιωθεί κοινή συνείδηση στην Τουρκία, ότι η μαύρη σελίδα της γενοκτονίας πρέπει να εξαλειφθεί με την δική τους στάση από την ιστορία της χώρας και να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγή στο μέλλον …

 

( συνεχίζεται )

 

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

7 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Είναι τελείως λάθος η προσέγγισή σας, με την οποία κάθε σφαγή που συνέβη στην περιοχή μας εντάσσεται στην ίδια κατηγορία βίαιων πράξεων.

    Υπάρχουν δύο διαφορετικές περίοδοι.
    Α) Η περίοδος των θρησκευτικών κρατών και προωεωτερικών κρατών και
    Β) Η περίδος που εμφανίστηκε με τα εθνικά κράτη.

    Κατά την πρώτη περίοδο οι ταυτότητες είναι αποκλειστικά θρησκευτικές. Στην περιοχή μας κυριαρχεί ο μουσουλμάνος επί του χριστιανού. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είναι μια τουρκική Αυτοκρατορία με την εθνική έννοια του όρου, αλλά μια θρησκευτική μουσουλμανική πολυεθνική Αυτοκρατορία.

    Ο μουσουλμάνος κάτοικος της Αυτοκρατορίας είναι ελληνόφωνος, τουρκόφωνος, αλβανόφωνος, σλαβόφωνος κ.λπ. Και από αυτούς απαρτίζεται ο κύριος πυρήνας της εξουσίας.

    Ο χριστιανός είναι επίσης ελληνόφωνος, τουρκόφωνος, αλβανόφωνος, σλαβόφωνος κ.λπ.

    Δεν υπάρχει εθνική ταυτότητα εκείνη την εποχή.

    Στην περίπτωση των Ελλήνων η εθνική ταυτότητα είναι περιορισμένη σε κύκλους διανοουμένων, λίγων ιεραρχών και εμπόρων του εξωτερικού. Ο αλβανόφωνος Ρωμιός της Πελοποννήσου που πολεμούσε ενάντια στον ελληνόφωνο μουσουλμάνο κυρίαρχο, λειτουργούσε σε άλλο πλαίσιο απ’ αυτό που σήμερα μας φαίνεται αιώνιο και απαράβατο..

    Αυτό φαίνεται ανάγλυφα στην περίπτωση των στόλων (ελληνικού και οθωμανικού) κατά την περίοδο της Επανάστασης. Η γλώσσα επικοινωνίας στον ελληνικό στόλο ήταν τα αλβανικά (αρβανίτικα), ενώ στον οθωμανικό τα ελληνικά (ο καπουδάν πασάς μέχρι την Επανάσταση ήταν Έλληνας χριστιανός ενώ τα πληρώματα ήταν ναυτολογημένα από τις ελληνόφωνες ακτές της Αυτοκρατορίας.)

    Και αν στους Έλληνες υπήρχε μια ηγεσία (Φιλική Εταιρεία) με εθνική ταυτότητα στις αρχές του 19ου αιώνα, στους οθωμανούς δεν υπήρχε ίχνος τουρκικής συνείδησης. Ήταν απλώς μουσουλμάνοι και πολεμούσαν με τους άπιστους. Η τουρκική εθνική ταυτότητα εμφανίζεται μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα με το Κίνημα των Νεότουρκων.

    ——————

    Για όλα αυτά πρέπει να ξεχωρίσουμε σε διαφορετικές ιστορικές κατηγορίες τις ενστικτώδεις και βάρβαρες σφαγές που έκανε η κάθε εξουσία (από τη εποχή που οι Αθηναίοι κατέσφαξαν τους Μήλιους), από τις προγραμματισμένες και καλά οργανωμένες Γενοκτονίες που εμφανίζονται στην Ιστορία μόνο απ’ τις αρχές του 20ου αιώνα.

    Η πρώτη τέτοια σφαγή, είναι η Γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (Ελλήνων της Ανατολής, Αρμενίων, Ασσυροχαλδαών) που εμπνεύστηκαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν οι ακροδεξιοί Νεότουρκοι εθνικιστές.Η δεύτερη μεγάλη Γενοκτονία θα είναι αυτή των Εβραίων, των τσιγγάνων κ.ά. από το ναζιστικό καθεστώς.

    —————–

    Είναι μεγάλο λάθος για τη στρατηγική του μικρασιατικού ελληνισμού η συμπερίληψη κάθε βίαιας πράξης στην ίδια κατηγορία. Εκτός του ότι από ιστορικής πλευράς είναι μέγα λάθος, υπονομεύει και τον αγώνα για την αναγνώριση και την καταξίωση της Γενοκτονίας.

  2. Λυπάμαι κυρία μου ,που ενω δείχνετε να »ξερετε» τόσα πολλά χάνετε την ΟΥΣΙΑ …ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ καθώς και οι υπόλοιποι ΛΑΟΙ της Μ.ΑΣΙΑΣ ήταν απολύτως ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ για το ποιοι ακριβώς είναι ώσπου οργανώθηκε το νεοτουρκικό κίνημα.
    Πολλοί Έλληνες ,εξαιτίας της προσπάθειας του βίαιου εξισλαμισμού,που επιχειρήθηκε από το 1914-1918 ,κάτι που κρατείται »μυστικό» υπ’όψιν ,υποχρεώθηκαν να προσποιηθούν ότι αλλάζουν τη Θρησκεία τους για να κρατήσουν τη ΓΛΩΣΣΑ , που ως γνωστόν τοις πάσι ,σηματοδοτεί τα όρια του κόσμου του κάθε Λαού!
    Και σας ρωτώ, όλοι όσοι κατάφεραν και ξέφυγαν κακήν κακώς της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ πως αμέσως οργανώθηκαν και τη ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ αν δεν ήξεραν ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ; ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;
    Πως ΔΙΑΣΩΘΗΚΑΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΑΝ ΌΧΙ ΑΠΟ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ;
    Ξέρετε και ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ! ότι οι ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ…γίνονται στον αντίποδα της προσπάθειας ,που καταβάλλουν κάποιοι ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΚΥΚΛΟΙ για τη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΛΟΜΠΥ και ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΑΛΛΩΝ ΛΑΩΝ ,ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΠΛΟΥΤΟΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (ΤΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ….!)
    Στη Μ.ΑΣΙΑ ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΉΤΑΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ , ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ (ΒΛΕΠΕ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΜΟΣΟΥΛΗΣ) ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ ΉΤΑΝ οι νεότουρκοι….!
    ΣΗΜΕΙΩΤΕΩΝ ΌΤΙ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ,ΌΣΟ ΚΑΙ ΓΙΑ : ΑΡΜΕΝΙΟΥΣ-ΑΣΣΥΡΙΟΥΣ-ΣΑΡΑΝΤΑ ΕΦΤΑ (47)ΜΙΚΡΩΝ ΕΘΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΥΡΔΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ,ΠΟΥ ΑΦΟΥ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΤΟΥΣ ΈΒΑΛΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ …»ΒΡΩΜΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ»(ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΤΣΕΤΕΣ…)ΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ »ΛΑΓΟΥΣ ΜΕ ΠΕΤΡΑΧΕΙΛΙΑ»ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥΣ ΕΚΤΕΛΕΣΑΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ (ΚΑΤΙ ,ΠΟΥ ΑΣΦΑΛΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ…! ΣΤΟΥΣ….»ΜΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ; ΚΟΥΡΔΟΥΣ….)
    ΌΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ Β,ΠΟΙΟΙ ΉΤΑΝ-ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΕΤΩΣ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΕΓΝΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΕΣ….ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΣ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ,ΠΟΥ ΈΦΘΑΣΑΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕ ΤΟΝ Α΄ΑΠΟΙΚΙΣΜΟ ΉΔΗ ΑΠΌ ΤΟ 1250 π.Χ , και επομένως ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΕΜΦΑΝΙΣΤΟΥΝ οι Σελτζούκοι μετά το Μαντζικέρτ!

  3. k. Τσουμαροπούλου νομίζω ότι δεν κατανοήσατε την κ. Β. Δεν αναφέρεται στις εποχές του νεοελληνικού διαφωτισμού όταν βασικά του κέντρα ήταν το Αϊβαλί, η Σμύρνη, η Κωσταντινούπολη και όταν οι διανοούμενοί του διαμόρφωσαν (κυρίως μετά το Χάτι Χουμαγιούν) ένα εντυπωσιακό εκπαιδευτικό κοινοτικό δίκτυο σε όλη την οθωμανική αυτοκρατορία.

    Αναφέρεται στις ταυτότητες προ του διαφωτισμού. Και εκεί έχει απολύτως δίκιο. Οι Ρωμιοί ήταν πολύγλωσσοι και πολύμορφοι. Η μισή και παραπάνω χριστιανική Μικρά Ασία (συμπεριλαμβάνεται και ο Δυτικός Πόντος) ήταν τουρκόφωνη. Απλώς οι Ρωμιοί είχαν μια ηγεσία εντός και εκτός της Αυτοκρατοράις που είχε για ιστορικούς λόγους μια συνείδηση και εθνική παράλληλα με τη θρησκευτική.

    Η κ. Β. θίγει το ζήτημα της εμφάνισης της τουρκικής εθνικής συνείδησης στην τουρκική μουσουλμανική ομάδα. Και έχει επίσης απολύτως δίκιο. Κανένας απ’ αυτούς δεν υποστήριζε πριν την εμφάνιση των Νεότουρκων ότι ήταν εθνικά Τούρκος. Η μουσουλμανική ταυτότητα υπερείχε κάθε άλλης.

    Πρέπει να καταλάβουμε ότι το τουρκικό έθνος που δημιούργησε ο Μουσταφά Κεμάλ είναι έθνος των γενιτσάρων και όχι έθνος που βασίστηκε στους αρχικούς Τούρκους του 11ου αιώνα, οι οποίοι και εξαφανίστηκαν μέσα στον όγκο των εξισλαμισμένων Ελλήνων, Αρμενίων και λοιπών της Μικράς Ασίας. Γιατί δεν διαβάζεται τα βιβλία του Σπύρου Βρυώνη και του Νεοκλή Σαρρή για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Θα σας είναι πολύ χρήσιμα.

  4. Ευχαριστώ Γιωρίκα για την πληροφορία σχετικά με τα βιβλία ειδικά του Νεοκλή Σαρρή , που πάρα πολύ Εκτιμώ και Αγαπώ ! Όσο για τα υπόλοιπα, μου μιλάτε εδώ κυρίως για τους Τούρκους ενώ εγώ διευκρίνησα τις απόψεις μου για τους Έλληνες και όλους τους υπόλοιπους , που τί κι’αν ήταν πολύγλωσσοι και πολύμορφοι , αυτό δεν τους στερούσε την ικανότητα ΦΥΣΙΚΑ να είναι και απολύτως ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ ! και ας αφήσουμε κατά μέρος τους Γενίτσαρους γιατί αποτελούν διαφορετική κατηγορία , που δημιουργήθηκε αφότου οι Τούρκοι κατέλλαβαν και το Σύνολο της Ελληνικής Επικράτειας , ως γνωστόν, από τα Ελληνόπουλα , που τα άρπαζαν ως κεφαλικό φόρο και που πάλι, πολλά από αυτά δε λησμόνησαν την καταγωγή τους .

  5. Ειλικρινά κ. Β είναι φανερή η δυσκολία που παρουσιάζω προκειμένου να κατανοήσω τη πορεία της σκέψης σας. Το ποιοι ήταν οι Τούρκοι διαχρονικά οι Έλληνες όχι μόνο το γνωρίζουν,αλλά το έζησαν στο πετσί τους όχι μόνο τον 20ό αι. αλλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων 7 αιώνων. Μιλάτε για 2 διαφορετικές περιόδους. Σύμφωνοι.Γενοκτονίες, δυστυχώς με τον ίδιο θύτη, συνέβησαν και στις 2 αυτές περιόδους. Οι Έλληνες ιδιαίτερα πλήρωσαν πιο ακριβά απ’ όλους τους άλλους λαούς το τίμημα αυτής της μεθόδου ομαδικής εκκαθάρισης που αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας του θύτη.Οι γενοκτονίες δεν εκτελέστηκαν με βάση μόνο το θρησκευτικό πιστεύω, αλλά και την εθνική καταγωγή των υποδουλωμένων λαών.Όποιος δεν ήταν Τούρκος, ήδη ήταν ένοχος. Για τα περί -όφωνων και περί εθνικής ταυτότητας που γράφετε σας προτείνω εκτός από την ανάγνωση του 2ου μέρους του άρθρου να επισκεφθείτε τα κρυφά σχολειά στην πατρίδα μου την Αιτωλοακαρνανία. Ίσως σας διαφεύγει ο σκοπός της ύπαρξής τους τα χαλεπά εκείνα χρόνια.Επίσης μια εκτενής μελέτη του έργου του Κοσμά του Αιτωλού. Τέλος, για την έννοια Τούρκος πριν και μετά τον Κεμάλ και την κοινή γραμμή με μαθηματική ακρίβεια που ακολουθούσαν σε θέματα σχέσεων με τους άλλους κατακτημένους μη τουρκικούς λαούς σας προτείνω να επισκεφθείτε τις τουρκικές ακαδημίες στην περιοχή των Ουραλίων και να μελετήσετε καλύτερα την ιστορία τους.
    Τα παραδείγματα που ανέφερα στο πρώτο μέρος του άρθρου μου που περιλαμβάνουν και περιοχές στην κυρίως Ελλάδα αφορούν γενοκτονίες σχεδιασμένες από τους Οθωμανούς Τούρκους με στόχο την εξόντωση του γένους και ξεφεύγουν από την έννοια μιας τυπικής μάχης όπου έχουμε απώλειες και από τις 2 πλευρές. Η γενοκτονία δεν είναι απλά μια βίαια πράξη, αλλά στρέφεται κατά του αφανισμού του ανθρώπινου είδους. Είναι η πιο ακραία μορφή ρατσισμού. Για το ποια στρατηγική πρέπει να ακολουθήσουμε ως Έλληνες, πεποίθησή μου είναι ότι ο τρόπος πρέπει να μην περνάει μέσα από κομματικά γρανάζια, αλλά να συνδυαστεί με την παιδεία και με την ενημέρωση των νέων σε όλο τον κόσμο για το τι σημαίνει γενοκτονία, τις επιπτώσεις της και πάντα σε απόλυτη συμπόρευση με τους άλλους «παθόντες» λαούς, Αρμένιους, Ασσυρίους κλπ.

  6. Το πρόβλημα είναι για άλλη μια φορά οι σημασίες των λέξεων. Πολύ σωστά η κ. Β. το προσεγγίζει με βάση τις εποχές. Τι σημαίνει «Έλληνας» κατά τον 5ο και 6ο μ.Χ. αιώνα; Απλώς τον ειδωλολάτρη. Και όταν οι Πόντιοι χρησιμοποιούν τη λέξη «τραντέλλενας» (Τριάντα φορές Έλληνας) το χρησιμοποιούν ως επίθετο που σημαίνει ο πολύ γενναίος άνθρωπος. Μόνο με τον τρόπο αυτό επιβίωσε αυτή η λέξη μέσα στους αιώνες, όπου οι χριστιανοί ορθόδοξοι του «ρουμ μιλέτι» υεωρούσαν τον ευατό τους «Ρωμιό»-«Ρωμαίο». Δεν είνια καθόλου δευτερυον το ζήτημα των -ωφώνων. Με ποιά διαδικασία οι αλλόφωνοι έγιοναν σύγχρονοι Έλληνες; Μα, μέσω της ένταξης στην κωσταντινουπολίτικη ορθοδοξία και με την εμφάνιση του νεοελληνικού διαφωτισμού.

    Εσείς κ. Θώδη χρησιμοποιείται αλλού γονιδιακά κριτήρια και αλλού άλλα, όπως στην περίπτωση των -ωφώνων…

    Όμως τα σύγχρονα έθνη δεν συγκροτήθηκαν πάνω στους δεσμούς του αίματος, αλλά πάνω στην ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ – δηλαδή πάνω σε μια πολιτισμική συνάφεια που δημιουργήθηκε αυθόρμητα μέσα στους αιώνες..

    ————–

    Παράδειγμα του λάθους που κάνετε είναι ότι θεωρείτε ότι μεταξύ των γενοκτονιών που από παλιά οργάνωναν οι «τουρκικές αρχές εξουσίας σε διάφορες ηγεμονίες συμπεριλαμβάνεται και η εξόντωση των γενιτσάρων από την Υψηλή Πύλη. Γράφετε: «Σε αυτά τα πογκρόμ εξοντώθηκαν : …Το 1826 στη Βασιλεύουσα περίπου 25.000 Γενίτσαροι…» Πρέπει να σημειωθεί ότι η εξόντωση αυτή έγινε προκειμένου να φτιαχτεί οθωμανικός στρατός δυτικού τύπου, επειδή οι γενίτσαροι αντιδρούσαν στον περιορισμό των (μουσουλμανικών-εξουσιαστικών) προνομίων τους, που είχαν ως άτακτα -επί της ουσίας- στρατεύματα του σουλτάνου.

    Στο θέμα αυτό οι αντιφάσεις στο κείμενό σας είναι πλήρεις. Γιατί μπορεί να έχετε δίκιο χρησιμοποιώντας γονιδιακά κριτήρια, όμως οι πραγματικοί σφαγείς των Ρωμιών, που εσείς τους θεωρείται εθνικά Τούρκους, ήταν οι ελληνογενείς κ.λπ. γενίτσαροι. Και αυτό είναι γνωστό από το Μεσαίωνα. Οι γενίτσαροι κατέλαβαν το 1453 την Κωσταντινούπολη και οι ίδιοι κατέλαβαν λίγο μετά την Τραπεζούντα.

    Νομίζω ότι η κυρία Β. μιλά σωστά και σώζει τον μικρασιατικό ελληνισμό από λάθη, που «βγάζουν μάτι»…

    —————————-

    Και βέβαια να μην φεύγει ποτέ από το νου ότι η Τουρκία ιδρύθηκε το 1923 ως εθνικό κράτος, και οι εθνικιστές Τούρκοι ετοιμάζονται να γιορτάσουν μεγαλοπρεπώς την 100ετηρίδα τους. Δεν αναγνωρίζουν ως «Τούρκους» τους Οθωμανούς, ούτε ως «Τουρκία» την Οθωμανική Αυτοκρατορία, την οποία εν τέλει δεν διέλυσαν ούτε οι Έλληνες, ούτε οι Βούλγαροι, ούτε οι Σέρβοι αλλά ο… Μουσταφά Κεμάλ.

    Και μιας και σας αρέσουν τα γονιδιακά κριτήρια και η συγγένεια του αίματος αναντάμ-παπαντάμ, να σας υποδείξω το γεγονός ότι έχουν γίνει πολύ σοβαρές μελέτες από αμερικανικά πανεπιστήμια, όπου μελετήθηκε το σύγχρονο τουρκικό γονιδίωμα και αποδείχτηκε ότι μόνο το 3% των Τούρκων έχει κεντροασιατική (δηλαδή αυθεντική τουρκική) καταγωγή. Όλοι οι υπόλοιποι είναι παιδιά των γενιτσάρων, δηλαδή «τ’εμέτεροι»! Αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα, όπως ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ το γεγονός ότι η Μελίνα Μερκούρη, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο πρόεδρος της Ελλ. Δημορκρατίας και πάρα πολλοί σύγχρονοι Έλληνες γονιδιακά είναι κοντύτερα στον Μπερίσα, παρά στους Κρητικούς, τους Βλάχους ή τους Καπαδόκες…….

  7. κ. Γιωρίκα,μαντεύω ποντιακής καταγωγής από τα γραφόμενά σας, η αναφορά μου δεν έχει να κάνει καθόλου με γονίδια και συγγένειες αίματος, όπως γράφετε.Στο άρθρο – 1ο και 2ο μέρος – προσπαθώ να ξετυλίξω το κουβάρι των γενοκτονιών,για να καταλάβει ο απλός Ρωμιός, χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση,το ενορχηστρωμένο και επιμελώς οργανωμένο σχέδιο για την εξόντωση των προγόνων του. Στις αρχές του 20ού αι. μιλάμε για γενοκτονία του μικρασιατικού ελληνισμού και σ’ αυτήν μεγάλο μέρος των αφανισθέντων ήταν Έλληνες Πόντιοι.Τους γενιτσάρους τους ανέφερα γιατί και αυτοί ήταν παιδιά Ελλήνων.Για το πως πρέπει κατά τη γνώμη μου να χειριστούμε ενωμένοι όλοι οι Έλληνες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, το ζήτημα για την αναγνώριση και τελικά την καταδίκη της Τουρκίας με για τη γενοκτονία με στόχο τον εκδημοκρατισμό της, καταθέτω μαζί με την άποψή μου και συγκεκριμένες προτάσεις. Οι προτάσεις μου έχουν να κάνουν κυρίως με το θέμα της παιδείας, του πολιτισμού και της ενημέρωσης των πολιτών όλου του κόσμου μηδενός εξαιρουμένης και της νεολαίας στη γείτονα χώρα.Γνώμη μου – εσείς μπορεί να έχετε δική σας άποψη για το πως πρέπει να χειριστούμε το θέμα,σεβαστή, να την ακούσουμε – είναι πως σε αυτή την προσπάθεια πρέπει να συνεργαστούμε με τους άλλους λαούς που υπέστησαν. Αυτό δεν βλάπτει. Οι Έλληνες ποτέ δεν ήταν αρνητικοί σε συνθήκες ειρήνης, συνεργασίας και αλληλοβοήθειας. Εδώ, ο στόχος είναι αποτρεπτικός.Ο σκοπός είναι να μη συμβεί ξανά, ποτέ ξανά.Και σ’ αυτό το θέμα πρέπει όλοι να είμαστε στην ίδια γραμμή και να συμπορευτούμε μαζί στα εθνικά και διεθνή φόρα για την καταδίκη τέτοιων πρακτικών και μεθόδων που σκίασαν την ιστορία. Νομίζω το δεύτερο μέρος του άρθρου δίνει ιστορικές πληροφορίες στον αναγνώστη για τις σχέσεις μεταξύ των λαών της Μικράς Ασίας που υπήρχαν πριν την άφιξη του πρώτου Τούρκου σ’ αυτήν και τι συνέβη μετά.Ελπίζω να σας βοήθησα να κατανοήσατε τον προσανατολισμό του άρθρου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here