Η άποψη του σκηνοθέτη Αντώνη Παπαδόπουλου για το «Σμύρνη μου Αγαπημένη»

0
555

 

Ένα ακόμη έργο για την Καταστροφή και την Γενοκτονία. Ωφέλιμο σε όσους δεν έχουν δει μικρασιατικό θέατρο στο παρελθόν ή γνωρίζουν ελάχιστα για κείνα τα ιστορικά χρόνια που άλλαξαν τα πάντα στην Ελλάδα.
Εντυπωσιακά οπτικά σκηνικά σε ένα υπερσύγχρονο θέατρο, που όμως κάποιες στιγμές αποδυναμώνονται με τις προβολές πορτραίτων (Horton, Χρυσόστομος, Βενιζέλος κλπ), σε βγάζουν από το θεατρικό κλίμα και θυμίζουν slide show σε διάλεξη.
Όμορφο, πολύ όμορφο το φινάλε του πρώτου μέρους.
Η εισαγωγή, με τις γειτόνισες να χαιρετιούνται χαρούμενα μπροστά στα απλωμένα σεντόνια και ασπρόρουχα σε κάποιο προσφυγικό συνοικισμό του Πειραιά, ολόϊδια με την εισαγωγή της “Νύφης”. Αυτή τη δήθεν χαρούμενη αρχική εικόνα, χρησιμοποιώ και στο έργο μου από το 1995 που πρωτο-ανέβηκε με το Ιωνικό Θέατρο, ως και πέρυσι που ανέβηκε με τη θεατρική Ομάδα “Έφεσος”.
Το ίδιο και με τη σκηνή της φτωχικής ταβέρνας, όπου όλο το σκηνικό ήταν ίδιο με το πολυθέαμα του 2006 που έκανα στο Μελί Μεγάρων. Η φωτογραφία είναι απ’ αυτό, κι όσοι δουν ή έχουν δει το “Σμύρνη μου αγαπημένη” θα καταλάβουν.

ioniko theatro

Οι ομοιότητες είναι συμπτωματικές και αναπόφευκτες αφού εδώ και 25 χρόνια ανεβάζω έργα για τη Μικρασία και δημιουργώ πολυθεάματα.

Η ιστορία του έργου είναι τραγική και χιλιοειπωμένη θεατρικά. Το εύρημα, η πρωταγωνίστρια να θυμάται, να διηγείται και να μπαινοβγαίνει στις αναμνήσεις της, το έκανα για πρώτη φορά στο “Έξοδος” το 1992, με τη γιαγιά να διηγείται στην εγγονή και να μπαινοβγαίνει στις στιγμές της μεγάλης φόρτισης, στο παρελθόν της. Νομίζω πως το ίδιο εύρημα χρησιμοποιούν κι όλα τα σχολεία, όταν πρόκειται ν’ ανεβάσουν μια επετειακή παράσταση.
Πολύ όμορφα κουστούμια και πολύ καλές ερμηνείες. Μου άρεσε ο Τ. Νούσιας και ο Κ. Βουτσάς που το παλιό καλό΄θέατρο είναι ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

Να σταθώ για μια στιγμή στη σκηνή όπου όλη η οικογένεια αποφασίζει να πιει ένα …τελευταίο τσάι στο τραπέζι, εν μέσω φωτιάς και μπόγων. Τουλάχιστον αστεία!… Τουλάχιστον !

Δυστυχώς δεν άκουσα τίποτε το καινούργιο, παρ’ ότι έτσι διάβασα στα Δελτία Τύπου κι αυτό μάλλον συμβαίνει γιατί αυτοί που τα γράφουν, παρασυρμένοι από τον ενθουσιασμό του νέου τους έργου, δεν ερευνούν.

Πάντως πέρασα όμορφα, βλέποντας ακόμα ένα έργο για τη πόλη μου, που την παρουσιάζει τόσο επιδερμική και αλλαζονική (αλήθεια, οι Σμυρνιές απ’ την ώρα που ξύπναγαν,έτρεχαν στις μοδίστρες;) λες κι επρόκειτο για τα Σόδομα και τα Γόμορα μαζί, λίγο πριν την αναπόφευκτη καταστροφή τους.

Κι αυτή η σύγχρονη νεοελληνική εμμονή με τις αγαθές σχέσεις Ελλήνων-Τούρκων, εμένα προσωπικά με κουράζει : Οι Γερμανοί είναι καθάρματα γιατί έκαναν τον Β’ Παγκόσμιο, ενώ ο τούρκικος λαός δεν φταίει – φταίνε οι κυβερνήσεις, φταίνε άλλοι- . Κι υπάρχει και μια επικίνδυνη και διάχυτη διάθεση να περάσει πως οι Τούρκοι υπερασπίζονταν τη πατρίδα τους, ξεχνώντας έτσι το τρόπο που…απέκτησαν αυτή τη “πατρίδα”. Δεν προσάρτησε η Ελλάδα τη Μικρασία στα εδάφη της, αλλά η ιμπεριαλιστική Οθωμανική Αυτοκρατορία 400 χρόνια πριν το μαύρο 22 κι αυτή είναι η μόνη αλήθεια !
Α ! Κι επίσης οι Τσέτες (από τη τούρκικη λέξη cete=ληστοσυμμορία) δεν ήταν άλλης εθνικότητας παρά Τούρκοι κατσαπλιάδες που είχαν τη διαταγή και την άδεια να κάνουν ό,τι έκαναν. Αυτό, γιατί στο έργο σα να μου φάνηκε πως άκουσα πως “αυτοί οι Τσέτες ακολουθούσαν τον τούρκικο στρατό κατά την εισβολή στη Σμύρνη”.

Παρ’ όλα αυτά, στο σύνολό του, είναι ένα έργο που προτίνω ανεπιφύλακτα να δουν όσοι θέλουν να μάθουν κάτι παραπάνω για μας τους Ίωνες. Είναι ένα ακόμη γυαλιστερό λιθαράκι στη διατήρηση της Μνήμης. Η διασημότητα της δημιουργού και των συντελεστών, βοηθά στη κατεύθυνση αυτή.

Να ευχαριστήσω και δημόσια την κυρία Μιμή Ντενίση που με προσκάλεσε στην παράσταση.

Αντώνης Παπαδόπουλος
Ιωνικό Θέατρο

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here