Ανοιχτή επιστολή προς την κ. Μαστροσταμάτη

10
587

agtzidisnew

Του Βλάση Αγτζίδη

 

Συνήθως όταν κάποιοι απευθύνονται δημοσίως με «Ανοιχτές Επιστολές» υπονοούν ότι είτε δεν μπορούν να θέσουν εκεί που πρέπει τα ερωτήματα και τα ζητήματα που τους απασχολούν, είτε ότι θέλουν να καταγγείλουν τον αποδέκτη.

Επειδή στη δική μας περίπτωση πιστεύω δεν συντρέχει κανείς από τους παραπάνω λόγους, ούτε φαντάζομαι ότι η κ. Μαστροσταμάτη διακατέχεται από τη λογική της απόδοσης «συλλογικής ευθύνης», θεωρώ ότι η «Ανοιχτή Επιστολή» της έχει τη θέση απόπειρας για δημόσια συζήτηση και κατάθεση ερωτημάτων. Κάτι βεβαίως που θα μπορούσε να γίνει πολύ εύκολα στα σχόλια του κειμένου μου υπό τον τίτλο «Aς μιλήσουμε ανοιχτά για τη Γενοκτονία», που είχε πρωτοδημοσιευτεί στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» και αναδημοσιευτεί από τον «Μικρασιάτη» ( http://mikrasiatis.gr/as-milisoume-anoikta-gia-ti-genoktonia/ ).  

 

 

Ρωτά η κ. Μαστροσταμάτη: «Τί έχετε να μου πείτε για την αναδρομική ισχύ αυτής της Συνθήκης του ΟΗΕ; Γιατί εγώ έχω μείνει στο »nullum crimen, nulla poena sine praevia lege’” (κανένα έγκλημα, καμιά ποινή χωρίς προηγούμενο νόμο) που αποτελεί δεσμευτικό κανόνα του Διεθνούς Ποινικού Δικαίου μέχρι και σήμερα.»

 

Λίγα πράγματα έχω να σας πω γι αυτό, μιας και η ερώτηση θα έπρεπε να απευθυνθεί σε εγκληματολόγους ή εξειδικευμένους διεθνολόγους!

 

Θεωρώ ότι η αναγνώριση έχει ένα χαρακτήρα ηθικό και μόνο. Όπως ακριβώς συνέβη και με τις υπόλοιπες γενοκτονίες  (Ολοκαύτωμα Εβραίων, γενοκτονία Αρμενίων) που πραγματοποιήθηκαν πριν την εισαγωγή στο διεθνές δίκαιο του ορισμού του συγκεκριμένου εγκλήματος.

 

Η αναγνώριση της γενοκτονίας δεν συνδέεται με την υποχρέωση του θύτη, ή όποιου άλλου έχει αναλάβει με σύμβαση τις υποχρεώσεις αυτές, να αποζημιώσει τα θύματα. Αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση των εκκρεμοτήτων που έχουν οι Αρμένιοι με το τουρκικό κράτος. Όσον αφορά την περίπτωση των Ελλήνων της Ανατολής, ο «αντίδικος» δεν είναι το τουρκικό κράτος αλλά το ελληνικό κράτος, το οποίο με τη Συμφωνία της Άγκυρας του 1930 παραχώρησε τις περιουσίες των   προσφύγων στο τουρκικό κράτος και έναντι αυτής της παραχώρησης ανέλαβε όλες τις υποχρεώσεις αποζημίωσης των προσφύγων του ’22 για τις απωλεσθείσες περιουσίες με την λεγόμενη Ανταλλάξιμη Περιουσία, δηλαδή την ακίνητη περιουσία που εγκατέλειψαν οι μουσουλμάνοι «ανταλλάξιμοι» που έφυγαν για την Τουρκία.  Ας ελπίσουμε ότι θα ευοδωθεί η προσπάθεια που ξεκίνησε πρόσφατα η ΟΠΣΕ για διεκδίκηση από το ελληνικό δημόσιο των υπολοίπων αυτής της περιουσίας. Να σημειωθεί ότι οι όποιες αποζημιώσεις έλαβαν οι Εβραίοι για το Ολοκαύτωμα, ήταν αποτέλεσμα άλλης νομικής διαδικασίας.

 

Όσον αφορά τα ζητήματα που θέτετε για την χρήση και την κατάχρηση της ιστορικής εμπειρίας από εθνικοτοπικές ομάδες (Πόντιοι για τη γενοκτονία, Πισίδες για το σταθμό του ηλεκτρικού στη Νέα Ιωνία), καλό είναι αφενός να τους ζητήσετε δημοσίως (όπως  έκαναν με παρρησία οι κ.κ. Χλαμίδης και Γεωργουσόπουλος, οι της ομάδας «Πόντος και Αριστερά», ο Άρης Τσιλφίδης από το PontosWorld) να σταματήσουν την κατάχρηση και να αποκτήσουν μια παμπροσφυγική αντίληψη και αφετέρου να απαιτήσετε από τις οργανώσεις του υπόλοιπου προσφυγικού ελληνισμού να αντιδρούν περισσότερο έντονα στην καπηλεία.

 

Από τη δική μου πλευρά και ως ιστορικός, κατέγραψα το γεγονός και τις διάφορες παραμέτρους  που το καθορίζουν. Τις απόψεις μου τις έχω παρουσιάσει κατά καιρούς δημοσίως. (http://kars1918.wordpress.com/2009/10/13/italoi/)

 

Παραθέτω στη συνέχεια ένα απόσπασμα  από την τελική εισήγηση που κατατέθηκε στα υπό έκδοση Πρακτικά του Συνεδρίου  «Θεσσαλονίκη, πρωτεύουσα των προσφύγων», που διοργάνωσε τον περασμένο Νοέμβριο το Ιστορικό Αρχείο του Προσφυγικού Ελληνισμού (ΙΑΠΕ-δήμος Καλαμαριάς). Το απόσπασμα αυτό ίσως έχει κάποια στοιχεία που σας ενδιαφέρουν για το:
πώς και γιατί ξεκίνησε η διεκδίκηση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας απ΄ τον ποντιακό  χώρο,

 

πώς στη συνέχεια ενεργοποιήθηκε και ο υπόλοιπος προσφυγικός χώρος και

 

γιατί επικράτησε ο τοπικισμός στις ποντιακές οργανώσεις..

 

Η εισήγησή μου στο συνέδριο της Καλαμαριάς, απ’ όπου προέρχεται το παρακάτω απόσπασμα, είχε τίτλο: «Ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις στη «Θεσσαλονίκη των προσφύγων» την περίοδο της Μεταπολίτευσης»…

 

 

Βλάσης Αγτζίδης

http://kars1918.wordpress.com/

 

___________________________________________________________________

 

 

Διεργασίες στον προσφυγικό χώρο

 

Με την κατάρρευση της Χούντας ξεκίνησε η αποδόμηση συγκεκριμένων στερεοτύπων, που είχαν διαμορφωθεί καθ’ όλη την περίοδο που ακολούθησε τη Μικρασιατική Καταστροφή.  Η Μεταπολίτευση και η ανάδυση της κοινωνίας των πολιτών θα επιτρέψει τη «δημόσια εμφάνιση» αυτού του τραύματος με τη μορφή ενός διεκδικητικού κινήματος. Για πρώτη φορά από το ΄22, το Τραύμα της καταστροφής διαμόρφωσε ένα κίνημα αμφισβήτησης και κατέθεσε πολιτικές προτάσεις. Το κύρια χαρακτηριστικό αυτού του αυτόνομου και ακηδεμόνευτου σε πρώτη φάση κινήματος ήταν η πολυμορφία και η διαμόρφωση των ενδοπροσφυγικών σχέσεων με βάση τις αντιλήψεις των πρωταγωνιστών. Εφόσον η ανασύσταση του παρελθόντος διαμορφωνόταν από τις παρούσες συνθήκες, η επιλογή των βασικών στοιχείων της ανασύστασης καθοριζόταν από τις πολιτικές και ιδεολογικές θεωρήσεις των δυνάμεων εκείνων προωθούσαν τη ριζοσπαστικοποίηση. Θα εμφανιστεί η ποικιλία των απόψεων που ενυπήρχαν στον προσφυγικό χώρο, αλλά και των διαφορετικών προσλήψεων των ιστορικών γεγονότων, που σχετίζονταν με τις διαφορετικές πολιτικές και κομματικές εντάξεις. Σε αρκετές περιπτώσεις οι σχέσεις αυτές έλαβαν συγκρουσιακές μορφές, τόσο ανάμεσα στην επιμέρους προσφυγική κοινότητα, όσο και μεταξύ των προσφυγικών υποομάδων.

 

 

 Παράλληλα διαμορφώθηκε μια διαδραστική σχέση με την περιβάλλουσα κοινωνία. Τάσεις αποδοχής αλλά και τάσεις απόρριψης των νέων προσεγγίσεων και των πολιτικών διεκδικήσεων θα χαρακτηρίσουν τη συζήτηση για όλα αυτά που θα ξεκινήσει στη Θεσσαλονίκη. Παλιές ιδεοληψίες και συντηρητικά στερεότυπα θα επανεμφανιστούν με νέο πρόσημο. Ο προβληματισμός για την παλιά πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη, για τις εθνοτικές ομάδες και τις διεθνοτικές σχέσεις θα συμπεριλάβει με διάφορους τρόπους και τους πρόσφυγες, τους οποίους θα αξιολογήσει και θα εντάξει με διαφορετικούς τρόπους στα νέα ιδεολογικά σχήματα που εμφανίζονται. 

 

 

 Η δεκαετία του ’80, και ακόμα περισσότερο αυτή του ’90, ευνόησε την επέκταση των ερευνητικών προσπαθειών και τη συγκρότηση ενός νέου ιστοριογραφικού ρεύματος που σχηματικά μπορεί να αποκληθεί «προσφυγική ιστοριογραφία». Οι αιτίες μπορούν να ανιχνευτούν στην αλλαγή του ευρύτερου πολιτικού πλαισίου και στην κριτική πλέον στάση που υιοθέτησαν ομάδες του πληθυσμού, αλλά και επιστήμονες, απέναντι στις κυρίαρχες ερμηνείες της ιστορίας και στους ιδεολογικούς προσανατολισμούς που χαρακτήρισαν τη μετά το ‘22 Ελλάδα. Μεγάλη ώθηση στη δραστηριοποίηση του ποντιακού χώρου, αλλά και στη διαμόρφωση συνθηκών για ιδεολογική ζύμωση θα δώσουν τα παγκόσμια συνέδρια που θα αρχίσουν να οργανώνονται στη Θεσσαλονίκη από το 1985.[1]

           

Το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο εκείνης της εποχής χαρακτηριζόταν από την απόλυτη κυριαρχία του Πασόκ σ’ όλη την κλίμακα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην αύξηση της πραγματικής ισχύος, αλλά και της αυτοπεποίθησης των Ποντίων που ήταν μέλη σ’ αυτό το κόμμα. Η πρώτη περίοδος, που χαρακτηρίστηκε από την πιο αριστερή εκδοχή του συγκεκριμένου κόμματος, επέτρεψε να έρθουν στην επιφάνεια οι ιδεολογικές επιρροές από τα εθνικοαπελευθερωτικά μπααθικά κινήματα. Πρόσφατη ήταν επίσης και η αίγλη των Αρμενίων, που με τον «Ασάλα» είχαν ξεκινήσει τον ένοπλο αγώνα κατά της Τουρκίας. Παρότι η ανάγκη καθεστωτικής προσαρμογής του Πασόκ απομυθοποίησε εν πολλοίς το αριστερό όραμα, εν τούτοις η άνοδος αυτή είχε μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις στην Αριστερά. Ειδικά η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά θα καταρρεύσει, ενώ η κοινοβουλευτική θα υποστεί βαρύτατες απώλειες. Αρκετοί Πόντιοι που είχαν θητεύσει σ’ αυτήν θα επιλέξουν το δρόμο της ενεργοποίησης στον ποντιακό χώρο και της επεξεργασίας νέων ερμηνειών. Έτσι, τη δεκαετία αυτή θα συμβεί μια ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη συνάντηση. Η υπάρχουσα πολιτική κληρονομιά του ποντιακού χώρου με τη γνώση και τις εύστοχες επισημάνσεις που είχε κληροδοτήσει η πρώτη γενιά στους “Πόντιους επιγόνους”, όπως έγραφε το ‘25 ο Βαλαβάνης[2], συναντήθηκε με την πολιτική παράδοση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, και με τις αντιιμπεριαλιστικές φιλομπααθικές απόψεις της αριστεράς του κυβερνώντος σοσιαλιστικού κόμματος και μετασχηματίστηκε σε σύγχρονο ριζοσπαστικό κίνημα.[3]

—————————

 

[1] Ιστορικά το πρώτο παγκόσμιο ποντιακό συνέδριο είχε συνέλθει στη Μασσαλία της Γαλλίας το Φεβρουάριο του 1918.

[2]       Γεώργιος Κ. Βαλαβάνης, Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου, ανατύπωση εκδ. Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, σελ. 3-7. 

[3]Δύο είναι η ομάδες που θα πρωτοστατήσουν: Η πρώτη γύρω από την (παλιά) Αργώ
 στην Καλλιθέα Αττικής (1986-περίπου 1996) και η δεύτερη γύρω από τους «Ιταλούς», που δημιούργησαν το Κέντρο Ποντιακών Μελετών. Η επανατοποθέτηση του ποντιακού ζητήματος από τους Χαραλαμπίδη-Φωτιάδη, που υπήρξαν βασικοί συντελεστές του ρεύματος που προήλθε από την Αριστερα του Πασόκ, τους λεγόμενους «Ιταλούς» θα γίνει με την εξής επιχειρηματολογία: «Αυτή την ιστορική συγκυρία το δικαίωμα των Ποντίων στη μνήμη, η γνώση δηλαδή της ιστορίας τους και ειδικότερα των πολιτικοϊστορικών λόγων που καθόρισαν την εξέλιξη και η σημερινή ποντιακή πραγματικότητα σε όλο τον κόσμο, αποτελεί επιτακτικά μια πρώτη βασική συνθήκη για την ποντιακή ύπαρξη και συνέχεια. Λογική ακολουθία αυτής της εκτίμησης είναι η ανάδειξη της αναγκαιότητας για έναν ακριβή προσδιορισμό ή επαναπροσδιορισμό της φύσης και του χαρακτήρα του ποντιακού προβλήματος σήμερα» (Μιχάλης Χαραλαμπίδης-Κώστας Φωτιάδης, Πόντιοι. Δικαίωμα στη Μνήμη, εκδ. Ηρόδοτος, 1987, Αθήνα, σελ. 9,10.) Αντιθέτως η ομάδα που προερχόατν από την (παλιά)Αργώ είχε μια πιο αριστερή προσέγγιση, που προερχόταν από μια αντικαπιτιλιστική πολιτική παράδοση [βλ. «
1986: η ΠΡΩΤΗ προκήρυξη για τη Γενοκτονία»,  http://pontosandaristera.wordpress.com/2011/05/19/1986/  (προσβ. 2/3/2013)]

 

 

Η πρώτη ουσιαστική διαφοροποίηση του προσφυγικού λόγου, η ρήξη με το κλίμα συναίνεσης που είχε δημιουργηθεί τις προηγούμενες δεκαετίες και η αμφισβήτηση της επικυριαρχίας των κυρίαρχων ερμηνειών -τόσο των καθεστωτικών όσο και αυτών της Αριστεράς- θα εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και θα οδηγήσει στη διατύπωση του αιτήματος για την αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Πόντιοι από τον τουρκικό εθνικισμό. Στη συνέχεια, το αίτημα θα επεκταθεί και θα συμπεριλάβει το σύνολο των ρωμαίικων κοινοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

            Βασική ιδεολογική κατεύθυνση του νέου αυτού ρεύματος θα είναι η προσπάθεια για αναγνώριση της γενοκτονίας που συνέβη στο μικρασιατικό Πόντο. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο θα διαδραματίσει η ομάδα των «Ιταλών». Η πλήρης αποκοπή της ποντιακής εμπειρίας από την ιστορική εμπειρία του υπόλοιπου ελληνισμού της Ανατολής, υπήρξε το χαρακτηριστικό στοιχείο του τρόπου προσέγγισης των ιστορικών γεγονότων ήταν. Το σχήμα με το οποίο προσεγγιζόταν  το ποντιακό από αυτή την πολιτική ομάδα, σχετιζόταν με το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, θεωρώντας ότι η μεγάλη αποικιακή και ιμπεριαλιστική δύναμη στην περιοχή μας είναι η Τουρκία. Επηρεασμένοι από τις αναλύσεις του Σαμίρ Αμίν έθεταν ως στόχο «τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό  και τα υποκατάστατά του», ώστε  «να αναδειχτούν ελεύθερα και ανεξάρτητα σοσιαλιστικά έθνη που θα ανοίξουν το δρόμο σε μια ενιαία, σοσιαλιστική ανθρωπότητα.»[4] 

            Ο οργανωμένος ποντιακός χώρος αντέδρασε αρχικά  έντονα στις νέες αυτές προσεγγίσεις. Η άποψη των δεξιών Ποντίων, ως απόρροια της γενικής αντίληψης της Δεξιάς, ήταν ότι δεν έπρεπε να τεθεί ζήτημα γενοκτονίας. Κορυφαία στελέχη  αμφισβήτησαν το ίδιο το ιστορικό γεγονός.[5] Οι μεγάλες παραδοσιακές οργανώσεις των προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, όπως η Παναγία Σουμελά και η Εύξεινος Λέσχη, ήταν αρχικά αρνητικές. Η θετική μεταστροφή τους οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην προσωπική επιρροή των υψηλόβαθμων στελεχών του Πασόκ, που εξέφραζαν μια από τις τάσεις που πρωτοστάτησε στη ριζοσπαστικοποίηση. Στη συνέχεια όμως η αρχική αντίδραση του συντηρητικού ποντιακού χώρου θα υποχωρήσει και στο Β’ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού το 1988, ο στόχος της πρόταξης του αιτήματος για αναγνώριση της γενοκτονίας θα γίνει αποδεκτός απ’ όλους.[6]

Η αύξηση της δυνατότητας των πολιτών να παρεμβαίνουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, να συνδιαμορφώνουν τα ιδεολογικά και κοινωνικά πρότυπα και να επηρεάζουν τις πολιτικές αποφάσεις, θα επιτρέψει στον οργανωμένο ποντιακό χώρο

 


[4] Μιχάλης Χαραλαμπίδης, Εθνικά Ζητήματα, εκδ. Ηρόδοτος, Αθήνα, 1989, σελ  108. Στο κείμενό του «Η ‘εθνικοφροσύνη’», εφημ. Ελευθεροτυπία, 1 Φεβρουαρίου 1991, ασκεί σφοδρή κριτική στη Δεξιά και την εθνικοφροσύνη για την «εθνική συρρίκνωση». Υποστηρίζει ότι «η Ελλάδα πρέπει να αναδειχθεί σε ηθική και αναγεννητική δύναμη αυτής της περιοχής». 

[5] «Δεν ανταποκρίθηκαν με υπευθυνότητα. Οι απόψεις του κ. Λαυρεντίδη για τη γενοκτονία», συνέντευξη στον Παύλο Τσακιρίδη, εφημ. Δεσμός, όργανο Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων,  αριθ. 36-37, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1992.

[6] Η διεθνής κινητοποίηση θα εγκαινιαστεί με την ενεργοποίηση των πρώτων ομάδων που οδήγησαν στη ριζοσπαστικοποίηση. Έτσι η πρώτη μεγάλης σημασίας και έκτασης παρέμβαση θα είναι η διοργάνωση σειράς εκδηλώσεων στο ευρωκοινοβούλιο με την κάλυψη και την ενίσχυση του Δημήτρη Φίλη που ως εκπρόσωπος του ενιαίου ΣΥΝ είχε αναλάβει τη διεύθυνση της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού («Η Οδύσσεια των Ελλήνων του Πόντου» εφημ. Νέα της Μόσχας, Ιούνιος, 1990, σελ. 22) 

να προωθήσει τις απόψεις του και τα αιτήματά του. Το Φεβρουάριο του 1994 θα αναγνωριστεί ομόφωνα από την ελληνική Βουλή η γενοκτονία στον Πόντο και θα καθιερωθεί η 19η Μαϊου ως επίσημη Ημέρας Μνήμης.[7] Η επιτυχία του ποντιακού χώρου, που ήταν και η πρώτη πολιτική κατάκτηση των προσφύγων από το 1922, κινητοποίησε και τις υπόλοιπες μικρασιατικές οργανώσεις, οι οποίες με αιχμή τους σοσιαλιστές βουλευτές μικρασιατικής καταγωγής πέτυχαν να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών στο σύνολο της Μικράς Ασίας και να καθιερώσουν το 1998 ως επίσημη Ημέρα Μνήμης την 14η Σεπτεμβρίου, ημέρα πυρπόλησης της Σμύρνης από τα τουρκικά στρατεύματα. Η θεσμοθέτηση των Ημερών Μνήμης για τις γενοκτονίες μπορεί να θεωρηθεί ως οριστική μεταβολή του φυσικού τραύματος, όπως διαιωνίστηκε μέσα από τις αφηγήσεις της πρώτης γενιάς, σε πολιτισμικό τραύμα. Δηλαδή μπορεί να θεωρηθεί ότι ολοκληρώθηκε μια διαδικασία κοινωνικής νοηματοδότησης , που κάνει το «τραύμα» γενικά αποδεκτό. Εφεξής το πολιτιστικό-κοινωνικό τραύμα  ορίζεται ως «κοινή θέση» και επηρεάζει πλέον τα συστήματα αναφοράς της ποντιακής κοινότητας κατ’ αρχάς, αλλάζοντας κατεστημένους ρόλους, διαμορφώνοντας κοινούς κανόνες και διατυπώνοντας δημόσια κοινές  αφηγήσεις. Η διαμόρφωση μιας τέτοιας πραγματικότητας ορίζει και τον επόμενο στόχο, που  δεν είναι άλλος από την ευρύτερη αποδοχή του πολιτιστικού τραύματος από την υπόλοιπη, περιβάλλουσα, κοινωνία. [8]

 


[7]       Η εισηγητική έκθεση είχε κατατεθεί από 22 βουλευτές του Πασόκ τον Απρίλιο του 1992.     

[8] Χρήσιμη θεωρητική ανάλυση που ταιριάζει στην περίπτωση των προσφύγων του 1922, υπάρχει στο άρθρο του Νίκου Δεμερτζή, «Ο Εμφύλιος πόλεμος: από τη συλλογική οδύνη στο πολιτισμικό τραύμα», στο Εμφύλιος. Πολιτισμικό τραύμα, επιμ. Δεμερτζής-Πασχαλούδη-Αντωνίου, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2013.    

Παράλληλα θα εμφανιστεί και μια αξιόλογη ερευνητική δραστηριότητα για τα ζητήματα αυτά. Παράγοντες που ενίσχυσαν την αύξηση του ερευνητικού ενδιαφέροντος, ήταν η πολιτική επανενεργοποίηση και παρέμβαση του ποντιακού χώρου, όπως εκφράστηκε με τα παγκόσμια συνέδρια και την πρόταξη του αιτήματος για αναγνώριση της Γενοκτονίας που είχαν υποστεί οι ελληνικοί πληθυσμοί στο μικρασιατικό Πόντο, καθώς και η επανεμφάνιση του ελληνικού κινήματος στη Σοβιετική Ένωση και του μεταναστευτικού-προσφυγικού κύματος των Ελλήνων από τη Σοβιετική Ένωση προς την Ελλάδα. Ο συνδυασμός των παραγόντων αυτών δημιούργησε το απαραίτητο κοινωνικό και ιδεολογικό πλαίσιο, ώστε να αρχίσει η έρευνα για τις διάφορες παραμέτρους που συνθέτουν το φαινόμενο της ελληνικής παρουσίας στον Εύξεινο Πόντο. Ταυτόχρονα άρχισε και η προσπάθεια εντοπισμού των ιδεολογικών και κοινωνικών μηχανισμών στην Ελλάδα που οδήγησαν στη δημιουργία των ιστοριογραφικών κενών και των μεγάλων Σιωπών.

Ο τοπικισμός υπήρξε το κύριο χαρακτηριστικό στις ποντιακές οργανώσεις και γι αυτό δεν έγινε κατορθωτό να διαμορφωθεί ένα ενιαίο παμπροσφυγικό αφήγημα.. Η θεωρητική προσέγγιση των γεγονότων της περιόδου 1914-1923, απέκοβε πλήρως την ιστορική εμπειρία των Ποντίων από την εμπειρία του υπόλοιπου προσφυγικού ελληνισμού. Ο Πόντος παρουσιαζόταν σαν κάτι ξεχωριστό και σίγουρα ξεκομμένο από την υπόλοιπη μικρασιατική χερσόνησο. Η εμπειρία της γενοκτονίας προβαλλόταν ως μοναδική εμπειρία των Ποντίων και αποκρυπτόταν επιμελώς ότι γενοκτονία είχαν υποστεί όλοι οι ελληνικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας. Μοναδική πρωτοτυπία ήταν και παραμένει το γεγονός ότι μια τοπική ομάδα διεκδίκησε την αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστη, εκτός των ορίων του έθνους που ανήκει,

ανακατασκευάζοντας με αυθαίρετο τρόπο την ιστορική πραγματικότητα.[9] Η προσπάθεια αποκοπής των Ποντίων από τον υπόλοιπο  προσφυγικό ελληνισμό του ΄22 -που αποτελούσαν το φυσικό τους κοινωνικό χώρο- θα ιδεολογικοποιηθεί.[10]

 

Ένα από τα ζητήματα που απασχόλησαν τον οργανωμένο ποντιακό χώρο της Θεσσαλονίκης υπήρξε το αίτημα για τη δημιουργία μιας νέας πόλης με το όνομα Ρωμανία. Το αίτημα αυτό κατατέθηκε στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού που έγινε στη Θεσσαλονίκη το 1988 και πήρε ιδιαίτερη έκταση από το 1994. Έλαβε και οργανωτική μορφή με τη δημιουργία μιας ομώνυμης αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας. Σύμφωνα με του εμπνευστές της ιδέας, η ίδρυση της Ρωμανίας «…είναι μόνο η αρχή.» Θεωρούσε ότι ξεκινά μια «νέα ελληνική παλιγγενεσία που έχει ανάγκη ο ελληνισμός…» Η νέα αυτή πόλη θα ήταν η πατρίδα των Ποντίων μετά το ΄22 γιατί «…οι Πόντιοι δεν είχαν τόπο και έψαχναν να τον βρουν και τον βρήκαν στους πρόποδες του Ίσμαρου…»  Θα ήταν το «ανθεί και φέρει και άλλο», δηλαδή η μοναδική πράξη ιστορικής επιβεβαίωσης των Ποντίων από την εποχή της Καταστροφής. Η Ρωμανία θα ήταν τα πάντα: «Η νέα αυτή πόλη είναι η αναζήτηση της χαμένης αυτοπροσωπίας και αυτοσυνειδησίας μας, είναι η ανάκτηση της έννοιας της πόλης ως πολεοδομική αστική αισθητική.»[11]

 

Το άμεσο ιστορικό πλαίσιο και η κοινωνική ομάδα στην οποία απευθυνόταν πρωτίστως η πρόταση ήταν οι νέοι Πόντιοι πρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση.[12] Γιατί το ιστορικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο οι ηγέτες της Ομάδας εκπόνησαν το σχέδιο για τη Ρωμανία, χαρακτηριζόταν κυρίως από την έξαρση του νεοπροσφυγικού προβλήματος, ως απόρροια των εθνοτικών συγκρούσεων στον Καύκασο. Ήδη (’92-’93), η ανθούσα ελληνική κοινότητα της Αμπχαζίας (Καύκασος, Γεωργία) είχε καταστραφεί λόγω του πολέμου. Θρήνησε επί πλέον και πολλούς νεκρούς κατά την πολεμική αντιπαράθεση Γεωργιανών και Αμπχαζίων. Σε όλη την έκταση της παλιάς Σοβιετικής Ένωσης θα υπάρξουν μικρές και μεγάλες εστίες εντάσεων, που θα προκαλέσουν κύματα εξόδου του ελληνικού πληθυσμού. Δεκάδες χιλιάδες θα εγκατασταθούν στην Ελλάδα, κάτω από άθλιες συνθήκες σε έναν άξενο τόπο και θα υφίστανται τις συνέπειες της διαχείρισης που θα ασκήσει ένα ημιμαθές και διεφθαρμένο κράτος.  Την κρίσιμη αυτή στιγμή, το αίτημα για αποκατάσταση των νέων προσφύγων σε μια νέα πόλη, που θα ιδρυόταν στο μέλλον, λειτούργησε αποπροσανατολιστικά. Η μικρή δυναμική του οργανωμένου ποντιακού χώρου θα διοχετευτεί, την πρώτη περίοδο, στην προώθηση του αιτήματος. Λειτούργησε επίσης απενοχοποιητικά για τους παλιούς Πόντιους του ΄22 ή του ΄39, εφόσον στήριζαν το αίτημα και κατέθεταν τον οβολό τους στον ειδικό λογαριασμό που είχε ανοίξει. Όλοι θεωρούσαν ότι με τη στήριξη του αιτήματος για τη δημιουργία της Ρωμανίας, έκαναν το χρέος απέναντι στους  νεοπρόσφυγες “Πόντιους αδελφούς”. Η κριτική στο



[9] Το ζήτημα αυτό και οι συγκρούσεις για την ιστορία εντός του ποντιακού κινήματος αναπτύχθηκαν στο  http://kars1918.wordpress.com/2009/10/13/italoi/ (προσβ. 20/5/2013)

[10] «Όσον αφορά τη σύνδεση της γενοκτονίας των Ποντίων με τη μικρασιατική πιστεύω ότι είναι έγκλημα η σύνδεσή της. Ελληνικός στρατός δεν υπήρχε στον Πόντο.» (Δήλωση Μιχ. Χαραλαμπίδη στο αφιέρωμα για την ίδρυση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας, εφημ.  «Εύξεινος Πόντος», Οκτώβριος ’03..

[11] Τα επιχειρήματα, και τα ιδεολογήματα, για τη δημιουργία της νέας πόλης παρουσιάστηκαν στη συλλογική τρίγλωσση έκδοση που εκδόθηκε στη Γερμανία με τίτλο: «Ρωμανία. Μια νέα πόλη», 1997.

[12] Χαρακτηριστικό άρθρο είναι «Η ποντιακή πόλη Ρωμανία», εφημ. Επιστροφή, Θεσσαλονίκη, αρ.1-2, 1994,σελ.22.

εγχείρημα έγινε από πολλές πλευρές και άγγιζε ένα σύνολο θεμάτων.[13] Κάποιοι εσωποντιακοί ανταγωνιστές της Ομάδας, θεωρούσαν ότι η Ρωμανία θα εξελιχθεί σε “ποντιακή Ντίσνεϊλαντ”.[14]

Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα ιδεολογικά ρεύματα που εμφανίστηκαν στους κόλπους του ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος, ήταν αυτό που συνέδεε τα αιτήματα των Ποντίων, με αυτά των Αρμενίων και των Κούρδων. Το ρεύμα αυτό παρέμεινε έως το τέλος μειοψηφικό. Η κάποιου τύπου  επιστροφή στο γενέθλιο χώρο οδηγούσε σε πολιτικές συμμαχίες με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της περιοχής. Στις προτάσεις αυτού του ρεύματος -αυτονομιμοποιούνταν να εκπροσωπεί τους Πόντιους, εφόσον θεωρούσε ότι αυτό μόνο εξέφραζε τον πληθυσμό αυτό και αποτελούσε την “φωτισμένη του πρωτοπορία”- υπήρξε η συμμαχία με το κουρδικό κίνημα του Αμπντουλάχ Οτσαλάν θα πάρει και μορφές πολιτικής συνεργασίας των Ποντίων. Οργανωτικές μορφές που θύμιζαν το λενινιστικό μοντέλο του κόμματος Νέου Τύπου θα εμφανιστούν στο πλαίσιο εκείνων των διεργασιών. Θα υπάρξουν χαρακτηριστικά δημοσιεύματα που θα περιγράφουν την αντίληψη αυτή.[15]             

Το ρεύμα αυτό θα πάψει να υπάρχει οργανωτικά κατά την πρώτη 5ετία του νέου  αιώνα. Στη συνέχεια, οι συγκρούσεις εντός του ποντιακού χώρου θα πάψουν να έχουν ιδεολογική αφετηρία και θα μετατραπούν σε διεκδίκηση επιρροής και εξουσίας. Θα καθοριστούν από την έντονη αντίθεση των δύο κέντρων που είχε δημιουργήσει η ποντιακή ελίτ στη Θεσσαλονίκη: του Ιδρύματος Παναγία Σουμελά που είχε υπό τον έλεγχό της την ομώνυμη μονή στο Βέρμιο και την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης. Η Παναγία Σουμελά ήλεγχε επίσης και μια απ΄ τις μεγάλες δευτεροβάθμιες οργανώσεις των Ποντίων (ΠΟΠΣ). Η Εύξεινος Λέσχη θα προσπαθήσει να ανταγωνιστεί την ισχύ της Παναγίας Σουμελά συσπειρώνοντας την πλειονότητα των ποντιακών συλλόγων Αυτό θα γίνει κατορθωτό με τη δημιουργία ενός νέου δευτεροβαθμίου οργάνου (ΠΟΕ) το οποίο θα αποκτήσει μεγάλο ισχύ μετά την απόφαση της αθηναϊκής ποντιακής ομοσπονδίας να αυτοδιαλυθεί (ΟΠΣΝΕ) και να ενταχθεί στη νέα οργάνωση. Όπως φαίνεται οι εκπρόσωποι των Αθηνών δεν είχαν κατανοήσει το βάθος της σύγκρουσης στη Θεσσαλονίκη, ούτε είχαν υποψιαστεί ότι



[13]Από το πόσο ρεαλιστικό και δόκιμο στην ιστορία της δημιουργίας πόλεων είναι να ιδρυθεί μια πόλη μόνο με βάση την επιθυμία μιας μικρής ομάδας προσώπων -χωρίς να είναι γνωστή η οικονομική, κυρίως, αναγκαιότητα για κάτι τέτοιο- μέχρι το αν ήταν επιτρεπτό να χρησιμοποιηθεί το όνομα Ρωμανία. Κάποιοι θεωρούσαν ότι δεν θα έπρεπε το όνομα μιας αυτοκρατορίας να χρησιμοποιηθεί από έναν οικισμό (κριτική π. Γεωργίου Μεταλληνού), κάποιοι άλλοι θεωρούσαν ότι στη σύγχρονη εποχή ο όρος Ρωμανία είχε χάσει τη μεσαιωνική της σημασία και παρέπεμπε περισσότερο στη Ρουμανία (Romania), κάποιοι βυζαντινολόγοι υποστήριζαν ότι ο όρος Ρωμανία εισήλθε στη λαϊκή γλώσσα από τους Λατίνους, όταν δημιούργησαν μετά την Άλωση του 1204 το λατινικό κράτος της Κωνσταντινούπολης…

[14] Οι διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά και οι διάφορες πολιτικές μεθοδεύσεις που ακολουθήθηκαν από ανθρώπους του συστήματος και αποσκοπούσαν στην αποδυνάμωση του ποντιακού κινήματος παρουσιάζονται στο Μιχ. Χαραλαμπίδης, «Αγώνας σε δύο μέτωπα», εκδ. Γόρδιος, Αθήνα, 2000. 

[15] Παράδειγμα τέτοιο αποτελεί το οπισθόφυλλο ενός περιοδικού εκείνης της εποχής (¨Ακρίτεια») που επιμελούνταν ο «επίσημος εκδότης» του ρεύματος αυτού παρίστανε δεξιά και αριστερά της Παναγίας Σουμελά, τον Πόντιο και τον Κούρδο αντάρτη. Υπήρξαν δημοσιεύματα σε τοπικές εφημερίδες που πρόσκεινταν στο ρεύμα αυτό, για “αντάρτικο στον Πόντο”, ερμηνεύοντας λάθος τη δράση αριστερίστικών οργανώσεων με βάση τις εθνοτικές επιθυμίες. Για τις επιπτώσεις που είχαν όλες αυτές οι κινήσεις  στους Πόντιους της Τουρκίας βλ. το υποκεφάλαιο «Στην Τουρκία: Η ανάδυση μιας «PostModernPontusculuk» (σελ. 324-328) από το Γ. Κόκκινος, Έλ, Λεμονίδου, Βλ. Αγτζίδης, όπ. π

πίσω από το νέο οργανωτικό πείραμα βρισκόταν προσωπικά αλλά και συλλογικά συμφέροντα Θεσσαλονικέων Ποντίων. Η συντηρητικοποίηση του νέου δευτεροβαθμίου οργάνου  και η διοικητική συγκεντροποίηση θα κυριαρχήσουν μετά τις εκλογές του 2010.[16] Θα εδραιωθεί η τοπικιστική αντίληψη και θα υπάρξει μια διαχείριση του τραύματος της Γενοκτονίας, που περισσότερο συνδεόταν με τις προσπάθειες πολιτικής αναπαραγωγής της κυρίαρχης ομάδας, παρά με την ουσιαστική προσέγγιση του ιστορικού φαινομένου. Η στάση αυτή εμπεριείχε το στοιχείο της  συνειδητής προσπάθειας περιθωριοποίησης και απομονωτισμού  της ομάδας. Τέτοια πολιτική στάση, είχε ως βάση την προσπάθεια καταστροφής συναισθημάτων ενσυναίσθησης και συμπόνιας για τους υπόλοιπους που υπέστησαν τις ίδιες ακριβώς βίαιες πολιτικές. Η καλλιέργεια μιας μερικής αντίληψης και η προσπάθεια για αποτροπή διαμόρφωσης μιας συνολικής αντίληψης για το ιστορικό γεγονός, πρέπει να θεωρείται ότι έχει ως συνειδητό στόχο την χειραγώγηση της ομάδας. Η τοπικιστική καθήλωση, με τον περιορισμό της Γενοκτονίας μόνο στον Πόντο, θα είναι ιδιαιτέρως έντονη γιατί θα συνεχιστεί ενώ είναι δεδομένη η ιστορική βάση της αναγνώρισης (IAGS). Ουσιαστικά, η ιδεολογική πολιτική της ΠΟΕ παραβίαζε το Ψήφισμα του IAGS, παρότι ήταν γνωστό η συνέχιση της προσπάθειας περιχαράκωσης συγκεκριμένων εθνικοτοπικών ομάδων αποκλειστικά στο δικό τους ιστορικό τραύμα, ενοχοποιείται πλέον ως αρνητισμός (negotiationism).[17]

Η συντηρητικοποίηση της ΠΟΕ και η εξάλειψη των ενοχλητικών ερμηνειών θα εκφραστεί και με τη σιωπηλή κατάργηση της επετείου της 13ης Ιουνίου, δηλαδή της επετείου των σταλινικών διώξεων κατά των Ποντίων της ΕΣΣΔ από το σταλινικό καθεστώς. Η επέτειος αυτή, που είχε θεσπιστεί από το 4ο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο, είχε αρχίσει να τιμάται από το 1987 αδιαλείπτως. Με την ίδρυση της ΠΟΕ οι επετειακές εκδηλώσεις άρχισαν να γίνονται απο τον ΣΠΟΣ Νοτιας Ελλάδας. Μετά όμως από τις εκλογές του 2010 η νέα ηγεσία –συντηρητικών πολιτικών απόψεων-  κατήργησε κάθε τέτοια αναφορά  στις σταλινικές διώξεις.[18]



[17] Η ηγεσία της ΠΟΕ καταγγέλθηκε για τη στάση της αυτή: Νικόλαος Χλαμίδης, «Πόντιοι και η Γενοκτονία των Ελλήνων», http://mikrasiatis.gr/?p=2416 (προσβ. 20-5-2013). Επίσης: “Why do Pontic Greeks seek separate recognition?”

http://pontosworld.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1905&Itemid=1

 

 

[18] Το 4ο Παγκόσμιο Συνεδρίου του Ποντιακού Ελληνισμού που έγινε στη Θεσσαλονίκη (13-16 Ιουνίου 1997) έλαβε την εξής απόφαση: «Εμείς οι σύνεδροι του Δ’ Παγκόσμιου Συνεδρίου του Ποντιακού Ελληνισμού ….. Ομόφωνα ψηφίσαμε και διακηρύττουμε : ….Την ανακήρυξη της 13ης Ιουνίου ως Ημέρας Μνήμης για τα θύματα των σταλινικών διώξεων στην πρώην Σοβιετική Ένωση, εφόσον την ημέρα αυτή, το 1949, πραγματοποιήθηκε η βίαιη εκτόπιση των ποντιακών πληθυσμών από τον Καύκασο στην Κεντρική Ασία…» Παρότι δεν υπάρχει «τελικό αφήγημα του ποντιακού ελληνισμού», όπως ισχυρίζονται λανθασμένα κάποιοι ερευνητές, εν τούτοις μπορούμε να περιγράψουμε τις γενικές αρχές που διέπουν το ιδεολογικό σχήμα που αναπαράγεται συνδικαλιστικά, ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών που τονίζουν κάποιες παραμέτρους και υποβαθμίζουν άλλες. Καλή περιγραφή των ιδεολογικών λειτουργιών, που επιτρέπει να κατανοήσουμε και τα δρώμενα στον οργανωμένο ποντιακό χώρο, δίνει η μελέτη Παντ. Λέκκας, Η εθνικιστική ιδεολογία. Πέντε υποθέσεις εργασίας στην ιστορική κοινωνιολογία, εκδ. ΕΜΝΕ-Μνήμων, Αθήνα, 1992.

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δοκιμαστικός σχολιασμός με το μικτό σύστημα.Αν σε καποιο browser που χρησιμοποιείτε πχ Internet Expolorer κλπ δεν εμφανίζονται τα σχόλια του Facebook , παρακαλώ ενημερωστε μας να προβούμε σε διορθώσεις

  2. Σας ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση κύριε Αγτζίδη. Άλλωστε εγώ προσωπικά έχω διαβάσει και έχω ακούσει τα περισσότερα στα οποία αναφέρεστε, όπως κι εσείς γνωρίζατε το προφανές της δημοσίευσης της ανοιχτής μου επιστολής που όπως μαντέψατε ήταν η δημόσια συζήτηση και όχι η καταγγελία.
    «…κι ούτε πουλί πετούμενο ούτε βουνίσιο αγρίμι» δεν βρέθηκε όπως βλέπετε να συμμετάσχει στη συζήτηση με ένα τουλάχιστον σχόλιο.
    Είναι γεγονός ότι, ιδίως σήμερα, όποιος καταθέτει ερωτήματα και προβληματισμούς για τους όρους «γενοκτονία» και «αναγνώριση γενοκτονίας» εκτίθεται ως βορά με την πινακίδα του «αρνητή» στον κανιβαλισμό μιας περιρρέουσας πραγματικότητας που είναι πανέτοιμη να τον λιντσάρει. Εδώ ζούμε όλοι μας σήμερα και στο ίδιο καζάνι βράζουμε!… σ’ αυτή τη χώρα του θριάμβου της απαξίας και του ξεπεσμού κάθε σεβαστού, νόμιμου και δημοκρατικού δικαιώματος.

    Ατυχήσαμε κύριε Αγτζίδη ως προς την ανταπόκριση, τουλάχιστον εκείνων που τελευταία και εν όψει του αντιρατσιστικού νόμου Ρουπακιώτη, ασχολούνται μόνο με τη Ρεπούση και τους αρκεί που ικανοποιούνται γιατί οι δικές της απόψεις είναι αντίθετες με τις δικές τους γνώσεις περί της γενοκτονίας των ελληνικής εθνικότητας Μικρασιατών από το τουρκικό κράτος και σύμφωνες με τον σκιτσογράφο Στάθη Σταυρόπουλο που χαρακτήρισε το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο «φαρσοκωμωδία» επειδή δεν προβλέπει το χαρακτηρισμό της σφαγής των Ποντίων ως γενοκτονία και, τον νομικό (!) Φαήλο Κρανιδιώτη ο οποίος υποστηρίζει ότι το αθλιοδέστερο σε αυτό το νομοσχέδιο είναι ότι «αν αρνηθείς το ολοκαύτωμα των Εβραίων καταδικάζεσαι ενώ αν φτύσεις στο αίμα των χιλιάδων νεκρών της σφαγής των Ποντίων την περνάς ζάχαρη».

    «Τις πταίει;» Και πώς φθάσαμε εμείς ως μικρασιατική κοινότητα να είμαστε είτε αυτόπτες μάρτυρες είτε μέτοχοι αυτών των μεσαιωνικών αφορισμών; Πώς έφθασε στις μέρες μας ένας διεθνής νομικός όρος που στοιχειοθετήθηκε μια 25ετία μετά τη μικρασιατική καταστροφή και αφορά την μελλοντική πρόβλεψη και πάταξη ενός εγκλήματος να μεταβληθεί σε εθνικό; Ή δεν βλέπουμε πουθενά κάτι το μεμπτό και καμαρώνουμε σαν τη Μαρία την Πενταγιώτισσα που στην ποδιά της σφάζονται παλικαριά;

    Με αυτόν τον τρόπο και ακολουθώντας αυτόν το δρόμο, η μικρασιατική κοινότητα έφθασε σήμερα να έχει τρανά επιχειρήματα στον επιστημονικό προβληματισμό για το αν έγινε ή όχι «γενοκτονία» εις βάρος των ελληνικών πληθυσμών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κατά τα έτη 1914-1923, τα οποία συνοψίζονται στο εξής ένα: «Δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έζησε τη φρίκη της κτηνωδίας των Τούρκων και να μην «είχε» (μέχρι το 1922) ένα τουλάχιστον θύμα».
    Αν αυτό αποτελεί την ερμηνεία της Συνθήκης περί πρόληψης και πάταξης (στο μέλλον που ορίζεται από το 1946 και εντεύθεν) του εγκλήματος της γενοκτονίας, δεν τους απασχολεί διότι βασίζονται σε δύο κατοχυρωμένες αναγνωρίσεις του ελληνικού κοινοβουλίου με δύο αντίστοιχους νόμους. Αλοίμονο!.. Υπάρχει ακόμα πιο τρανό επιχείρημα; Κοτζάμ κοινοβούλιο και κοτζαμ νόμοι!…
    Επαναλαμβάνω τις ευχαριστίες μου και το σεβασμό μου στο πρόσωπό σας κύριε Αγτζίδη. Όσα ακολουθούν δεν καταφαίνονται και δεν κατηγορούν το πρόσωπο ή τον ιστορικό. Δράττομαι της ευκαιρίας συζητώντας «ανοιχτά» και παρακαλώ εκλάβετέ το ως προσωπική μου διαμαρτυρία κατά παντός υπευθύνου που χρησιμοποιεί τον όρο «γενοκτονία» μη εξαιρουμένης και εμένα της ίδιας, που έχω το ρόλο της εκφωνήτριας στην κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και είμαι αναγκασμένη να διαβάσω τον τίτλο του νόμου σε κάθε επέτειο της 14ης Σεπτεμβρίου (που δεν κάηκε τότε η Σμύρνη αλλά 13-15 μέρες νωρίτερα). Όταν απευθυνόμαστε δημόσια, έχουμε ευθύνη προσωπική αλλά και συλλογική αν εκπροσωπούμε ένα χώρο.

    Όλοι εμείς της παγκόσμιας μικρασιατικής κοινότητας αποτελούμε τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους που γνωρίζουν αυτά τα ιστορικά γεγονότα μέσα από προσωπικές μαρτυρίες από τη μια και μέσα από την έρευνα και τα πορίσματα επιστημόνων ερευνητών από την άλλη. Στη συνέχεια συμβάλλει η παιδεία και το εν γένει επίπεδο του κάθε ενός από εμάς, ώστε να διαχειριζόμαστε και να αναπαράγουμε το συγκεκριμένο αυτό προϊόν της αντίληψης της πληροφορίας.
    Ο δικός μου προβληματισμός, που δεν αποτελεί μοναδικότητα στην παγκόσμια μικρασιατική κοινότητα, έχει άμεση σχέση με τους λόγους που αυτά τα ιστορικά γεγονότα ορίστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα με το νεολογισμό «γενοκτονία», τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο (πολιτική σκηνή) που ψηφίστηκε ο νόμος για τη γενοκτονία των Ποντίων. Ποιοι ήταν εκείνοι που διακαώς το ζητούσαν, αιτήθηκαν, προώθησαν το νομοσχέδιο και τελικά έπεισαν το ελληνικό κοινοβούλιο για την ψήφιση ενός νόμου με τον όρο «γενοκτονία», ποια ήταν η πολιτική ταυτότητά τους, η επιστημονική ιδιότητά τους και ποιο το μερίδιο της συμμετοχής τους στα πολιτικά πράγματα εκείνης της εποχής. Θεωρώ ότι όλα αυτά όχι μόνο δεν είναι άσχετα αλλά επί πλέον αμαυρώνουν τον ηθικό χαρακτήρα της αναγνώρισης.
    Διότι οι απαντήσεις σας και οι αναφορές σας με την παράθεση των αποσπασμάτων από την τελική εισήγηση που κατατέθηκε στα υπό έκδοση Πρακτικά του Συνεδρίου «Θεσσαλονίκη, πρωτεύουσα των προσφύγων», που διοργάνωσε τον περασμένο Νοέμβριο το Ιστορικό Αρχείο του Προσφυγικού Ελληνισμού (ΙΑΠΕ-δήμος Καλαμαριάς) επιβεβαιώνουν αυτά τα οποία εγώ συμπερασματικά διατυπώνω και που παραπέμπουν στην παραπλάνηση τελικά του μικρασιατικού κόσμου από την ποντιακή κοινότητα, με την απόκρυψη σοβαρών ιστορικών και νομικών στοιχείων, ανακατασκευάζοντας με αυθαίρετο τρόπο την ιστορική πραγματικότητα, προκειμένου να αποκοπεί ο υπόλοιπος μικρασιατικός ελληνισμός από αυτήν και να ιδεολογικοποιηθεί ….τί στα αλήθεια; Μήπως η καθαρότητα μιας υπερούσιας φυλής;

    Ότι τελικά ο όρος ‘’γενοκτονία’’ αν και δεν μπορεί ως Συνθήκη να έχει αναδρομική ισχύ – και αυτό το γνωρίζουμε αμφότεροι χωρίς να χρειάζεται να απευθυνθούμε τώρα σε διεθνολόγους ή ειδικούς εγκληματολόγους – , τέθηκε σε δύο νόμους του ελληνικού κράτους, άρα οι δύο αυτοί νόμοι περί των «γενοκτονιών» είναι νόμοι χωρίς αξία από νομικής απόψεως και αυτό επίσης ήταν γνωστό σε όσους επιστήμονες ιστορικούς πρωτοστάτησαν στο νομοσχέδιο για την αναγνώριση κατ’ αρχάς της γενοκτονίας των Ποντίων. Ως όρος, αν και νεολογισμός, εν τούτοις χρησιμοποιήθηκε δημιουργώντας κατοχυρωμένη βάση και συνεχίζει να χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα κατ’ εντολή των εθνοτοπικών ομάδων στις πράξεις αναγνώρισης, που δεν είναι παρά μόνο πολιτικές πράξεις, από τα ανά τον κόσμο κοινοβούλια, μόνο και μόνο για τη βαρύτητα του κοινού συναισθήματος που διεγείρει η διατύπωση του χαρακτηρισμού αυτού του εγκλήματος ως «γενοκτονία», εξεγείροντας τελικά εθνικιστικά στοιχεία σε πρόσφορα εδάφη. Αυτοί οι δύο νόμοι που θεωρούν εγκληματία ένα κράτος, στην προκειμένη περίπτωση το τουρκικό, είναι νόμοι ανυπόστατοι, αφού αποδίδουν τέλεση ενός εγκλήματος σε χρόνο, που δεν είχε περιγραφεί τούτο το έγκλημα, την περίοδο 1914 – 1922 που τοποθετούνται οι διωγμοί των Ελλήνων στην τότε Οθωμανική Τουρκία και δεν υπήρχε το ποινικό αδίκημα της γενοκτονίας, είτε στο ελληνικό ποινικό, είτε στο διεθνές ποινικό δίκαιο.

    Σαφώς για τον χαρακτηρισμό των ιστορικών γεγονότων που είχαν σαν αποτέλεσμα τον εσκεμμένο και συστηματικό αφανισμό του ελληνισμού της Μικράς Ασίας αποφαίνεται και γνωμοδοτεί ένας διεθνολόγος ή ένας ειδικός εγκληματολόγος και όχι ένας πόντιος πολιτικός που για την πολιτική του καριέρα, με τη σύμπραξη υψηλών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, έκανε τον όρο «γενοκτονία» βούτυρο στο ψωμί του, οι δε Πόντιοι όλου του κόσμου την έκαναν φτερά στο πασλούκ τους.
    «Το κίνημα ξεκίνησε στην Ελλάδα, με πρωτοβουλία ενός πολιτικού με ελληνο-ποντιακή καταγωγή σε συντονισμό με την Ελληνική Ποντιακή κοινότητα και δεν είχε σχεδόν καμία απολύτως ακαδημαϊκή διάσταση» Νικόλαος Χλαμίδης, http://www.antibaro.gr/article/1861
    Σήμερα, όσο ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν της ελληνικής ιστορίας, οι πολιτικοί έχουν ξεπέσει τόσο που και να αυτοπυρποληθούν όλοι μαζί μπροστά στο ελληνικό κοινοβούλιο, ο ελληνικός λαός θα το δει ως πράξη ηθικολογίας. Κι εσείς το ίδιο μου λέτε κύριε Αγτζίδη: «Θεωρώ ότι η αναγνώριση έχει ένα χαρακτήρα ηθικό και μόνο». Συμφωνώ μαζί σας για τον ηθικό χαρακτήρα της αναγνώρισης αλλά των εν γένει ιστορικών γεγονότων που είχαν σαν αποτέλεσμα των αφανισμό του ελληνισμού στην εγγύς Ανατολή. Θεωρώ ότι αυτός ακριβώς ο ηθικός χαρακτήρας ήταν το στοίχημα των πρωταγωνιστών του ποντιακού κινήματος που ενέργησε ως promotion με τον όρο «γενοκτονία». Άλλωστε, μια χαρά αναφέρεστε σε αυτήν την καταπληκτική σειρά όπου ακροδεξιοί, αριστεροί και συντηρητικοί στους κόλπους των ποντιακών συλλογικών φορέων διαφωνούν και αντιμάχονται για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά τελικά υποκύπτουν στον επηρεασμό (!) υψηλόβαθμων στελεχών του ΠΑΣΟΚ περί της ψήφισης του νόμου για την ποντιακή γενοκτονία (Θεός σχωρές τον, το Θανάση Βέγγο: «Πελάτες μου!….») Και είμαστε μερικά εκατομμύρια, όπως και οι Αρμένιοι στη Γαλλία!

    Ένα και μόνο ψήφισμα για την αναγνώριση των αναμφισβήτητων τραγικών συνεπειών που είχαν τα ιστορικά γεγονότα στη Μικρα Ασία εις βάρος των ελληνικών πληθυσμών ήταν αρκετό. Και θα είχε την ολομέλεια της βουλής! Και θα είχε σήμερα το σεβασμό όλων, χωρίς αμφισβήτηση. Και δεν θα είχαμε οδηγηθεί στο θλιβερό σημερινό αποτέλεσμα της ηθικολογίας με αφορισμούς, στον τύπο, στο διαδίκτυο και στα συνέδρια χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε εκείνοι που τελικά ασεβούμε στη μνήμη των αδίκως τελειωθέντων προγόνων μας, αλλά και των προσφύγων οι οποίοι όταν αναφέρονταν στα γεγονότα χρησιμοποιούσαν μια ελληνική λέξη, μονοσήμαντη και μονοδιάστατη: «καταστροφή».

    Σαν επίλογο για τους συμπατριώτες μας αναγνώστες παραθέτω στην κρίση τους μια παραπομπή σας:

    «Όσον αφορά τη σύνδεση της γενοκτονίας των Ποντίων με τη μικρασιατική πιστεύω ότι είναι έγκλημα η σύνδεσή της. Ελληνικός στρατός δεν υπήρχε στον Πόντο.» (Δήλωση Μιχ. Χαραλαμπίδη στο αφιέρωμα για την ίδρυση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας, εφημ. «Εύξεινος Πόντος», Οκτώβριος ’03..

    και δύο από τα πολλά ιστορικά στοιχεία που εσκεμμένα απέκρυψε η ποντιακή κοινότητα προκειμένου να γίνει η αναγνώριση της «γενοκτονίας των Ποντίων» και μόνο:
    1.Την προϋπόθεση της «Total Innocence» (Συνολική Αθωώτητα των θυμάτων) προκειμένου να χαρακτηριστεί το έγκλημα γενοκτονία και
    2.Την απουσία στρατού το Μάιο του 1914 όταν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Ιωνίας διώχτηκαν βίαια.

  3. Ο τρόπος αυτός της Μαστροσταμάτη αποτελεί άλλη μια λάθος προσέγγιση στην αλυσίδα των λαθών του προσφυγικού ελληνισμού. Χαζοχιούμορ και ενδορατσισμός, ένθεν και ένθεν, μάλλον είναι ότι χειρότερο για να βρεθεί μια λύση στο υπαρκτό ζήτημα.

    Σήμερα βρισκόμαστε στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και όχι στη δεκαετία του ’90 του περασμένου. Το ζήτημα είναι με γνώση να διορθωθούν τα λάθη και όχι να καταστραφούν οι όποιες κουτσές κατακτήσεις.

    Η καταστροφολογία της ματσροσταμάτη σκοτίζει καόμα περισσότερο το παρελθόν. Από το 1959 είχαν δημοσιευτεί από τον καθηγητή του πανεπιστημίου της Βιέννης Πολυχρόνη Ενεπεκίδη τα γερμανοαυστριακά έγγραφα για τον Πόντο και κατά τη δεκαετία του ’90 είχε μαζευτεί πολύ αποδεικτικό υλικό και από τον Φωτιάδη και από τον Τσιρκινίδη. Και ειδικά σήμερα η εικόνα είναι σχεδόν ολοκληρωμένη. Να θυμίσω m;ono το βιβλίο «The Genocide of the Ottoman Greeks: Studies on the State-Sponsored Campaign of Extermination of the Christians of Asia Minor (1912-1922) and Its Aftermath; History, Law, Memory» ed. by Matthias Bjornlund, Tessa Hofmann

    Δεν μπορεί να υπάρχει τόση άγνοια για το που έχει πάει η γενοκτονολογική έρευνα.

    Και όλα τα άλλα για το προβληματικό αναδρομικά κ.λπ. το ίδιο ισχύει και για τους Εβραίους και για τους Αρμένιους. Άρα η κ. Μαστροσταμάτη ας καταλήξει σ’ ένα κανόνα γενικής αναίρεσης.

    Νομίζω ότι ο τρόπος της θυμίζει εκείνο το αρχικό πολιτικάντικο επιφανειακό πνεύμα και τον χαραλαμπιδικό πρωτογονισμό που τόσο πολύ ευθύνεται για τις σημερινές αντιδικίες.

    Το ζητούμενο σήμερα είναι να βρεθεί κοινός τόπος επικοινωνίας όλων των προσφυγικών ομάδων ώστε να προστατευθούν οι προσφυγικές κατακτήσεις από την καπηλεία και τον εθνικισμό και όχι από κακία να χυθεί και αυτό το λίγο γάλα που συλλέχτηκε πολύ δύσκολα σ’΄αυτόν τον ομοεθνή αλλά εκμεταλλευτικό και εχθρικό τόπο.

  4. Πάντως φάνηκε ότι σιγά σιγά το κλίμα αλλάζει. μεγάλο παράδειγμα η φετινή εκδήλωση της ΕΠΟΝΑ (Ένωση Ποντιακής Νεολαίας Αττικής που έχει βρίσκεται στο κλίμα των τοπικιστών-χαραλαμπιδικών). Το θέμα της εκδήλωσης που έγινε την Κυριακή 26 Μαΐου 2013, στο Μουσείο της Ακρόπολης είχε ως θέμα «Αρμένιοι-Ασσύριοι-Έλληνες: Η Τριάδα των Γενοκτονιών».

    Μέχρι πέρσι οι εκδηλώσεις της είχαν τίτλο: «Πόντιοι-Αρμένιοι και Ασσύριοι», όπως πέρσιhttp://mikrasiatis.gr/%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF/ (διαβάστε τον διάλογο)

    Η περσινή τους εκδήλωση συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση του «mikrasiatis.gr» και όπως φαίνεται είχε αποτέλεσμα:

    http://mikrasiatis.gr/%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF/

    Τι δείχνει αυτό;

    Ότι ο μόνος δρόμος είναι η θετική αντιπαράθεση και η καλλιέργεια της γνώσης.

  5. Αγαπητέ συμπατριώτη, Μικρασιάτη, Γιωρίκα.

    Κατ’ αρχάς η χρήση ψευδώνυμου στο σχόλιό σας αφαιρεί από εμένα την εκτίμηση του θάρρους της ευθύνης για τις απόψεις σας. Σέβομαι κάθε δημοκρατικό δικαίωμα που παρέχει την ελευθερία του λόγου αλλά κρίνω επιεικώς και με συμπάθεια τις δημοσιεύσεις απόψεων, ιδίως όταν σχολιάζουν ή αρθρογραφούν ανυπόγραφα.

    Από το περιεχόμενο των λόγων σας συμπεραίνω ότι δεν έχετε διαβάσει τη σειρά των δημοσιεύσεων:
    1.‘’Ας μιλήσουμε ανοιχτά για τη γενοκτονία’’ του κ. Αγτζίδη
    2.‘’Ανοιχτή επιστολή προς τον κ. Αγτζίδη’’ της Μαστροσταμάτη
    3.‘’Ανοιχτή επιστολή προς την κ. Μαστροσταμάτη’’ του κ. Αγτζίδη.
    Περιπέσατε σε λάθη που υποστηρίζουν τα δικά μου επιχειρήματα όπως την αναφορά σας στο βιβλίο: « The Genocide of the Ottoman Greeks» (λησμονώντας να αναφέρετε και τον Έλληνα επιμελητή της έκδοσης συμπατριώτη σας Βασίλειο Μεϊχανετσίδη, με τη μεγάλη προσφορά έργου στη Λευκόβρυση Κοζάνης) που προφανώς δεν το έχετε διαβάσει για να το χρησιμοποιείτε λανθασμένα ως επιχείρημα εναντίον των απόψεών μου. Και μόνο η αναφορά «Ottoman Greeks» των επιμελητών στον τίτλο του, αναιρεί τον ισχυρισμό σας ότι εγώ με τις απόψεις μου συμμετέχω στο να ‘’χυθεί το γάλα που συλλέκτηκε’’ και συναινεί στο ότι συμμετέχω ενεργά και επώνυμα να ξεκαθαριστεί αυτό το γάλα από την όποια νοθεία –καπηλεία-εκμετάλλευση- οικειοποίηση-πολιτικά και προσωπικά συμφέροντα που η ποντιακή κοινότητα έριξε μέσα στην καρδάρα.

    Τα ιστορικά γεγονότα δεν έπαψαν και θα πάψουν ποτέ να αφορούν εν γένει τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας και αυτό είναι κατοχυρωμένο από παγκοσμίου κύρους ιστορικούς, εγκληματολόγους και διεθνολόγους.

    Φαίνεται να είστε νέος και πολύ νεότερος μου, ίσως και στην ηλικία των παιδιών μου. Από αυτά που γράφετε φαίνεται η φλόγα και το πάθος σας για την ιδιαίτερη πατρίδα σας με την τόσο σπουδαία ιστορία αλλά αγνοείτε την ιστορία των συλλογικά οργανωμένων Ποντίων εδώ κατά τις δεκαετίες 80΄-90΄.
    Μπείτε στον κόπο να διαβάσετε και να δείτε ότι η ‘’ποντιακή γενοκτονία’’ μαζί με την αναγνώρισή της είναι ένα πολιτικό κατασκεύασμα που γεννήθηκε στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ για να εξυπηρετήσει πολιτικά, κομματικά, κυβερνητικά και προσωπικά συμφέροντα εκείνων που πρωτοστάτησαν. Και αν εγώ χύνω το γάλα, προσέξτε εσείς να μη φτύνετε στη σούπα σας διότι χωρίς την κομματική θέση που κατείχε τότε ο Χαραλαμπίδης στο ΠΑΣΟΚ και το ποντιακό λόμπι εντός της κυβέρνησης, δεν είχατε καμιά ελπίδα να γίνει αποδεκτό το αίτημά σας για αναγνώριση και μάλιστα με τον όρο γενοκτονία.
    Η προσπάθεια που καταβάλλετε μέχρι σήμερα για τη διεθνοποίησή της έχει ξεκινήσει πριν από 30 χρόνια και πάντα με το πρόσχημα του ‘’ηθικού χαρακτήρα’’ της αναγνώρισης, εθελοτυφλώντας ως παγκόσμια κοινότητα για το ότι όλοι οι υπόλοιποι αναγνωρίζουμε σε αυτές σας τις προσπάθειες και τα επιτεύγματα τα εν δυνάμει μέσα πειθαναγκασμού του Χαραλαμπίδη και του Φωτιάδη που «ζουν και σας οδηγούν» στο να εξυπηρετείτε με την ιστορία σας ανερχόμενους πολιτικούς και επερχόμενους ψηφοφόρους ανά τα κοινοβούλια της υφηλίου.
    Η Αυστραλία, στην οποία πρόσφατα έγινε αναγνώριση, είναι μία από τις χώρες που διαπράττει το έγκλημα της γενοκτονίας επί σειρά ετών εις βάρος της φυλής των ιθαγενών Αβοριγίνων. Σας λέει μήπως κάτι αυτό;

    Επειδή ανήκω στους απογόνους εκείνους των Μικρασιατών που οι Πόντιοι απέκοψαν και εξαίρεσαν από αυτή την ίδια τραγική εμπειρία που είχαν και εκείνοι, νοιώθω πολύ πιο υπερήφανη από εσάς. Δεν θα ακολουθούσα ποτέ αυτούς που θα μου έλεγαν ‘’καλά έκαναν και τους έσφαζαν τους Πόντιους γιατί είχαν δημιουργήσει αντάρτικο’’. Θα έκρινα και θα υποψιαζόμουν ότι κάπου το πάει αυτός, να περιμένω. Η ποντιακή κοινότητα ακολούθησε δυο συμπατριώτες της που υποστήριζαν ότι η ύπαρξη του ελληνικού στρατού στην Ιωνία νομιμοποιούσε τους Τούρκους στις σφαγές των συμπατριωτών τους Ελλήνων. Το διαλαλούσαν όπου τους δινόταν βήμα. Το ίδιο ακριβώς πράγμα που έλεγαν και οι Τούρκοι την ίδια χρονική στιγμή, με την ίδια κυνικότητα στην Τουρκία.
    Στο τέλος και παράλληλα με τις περίφημες ‘’ελληνοποιήσεις’’ των μεν, ακούσαμε από τους δε, το περίφημο ‘’ο λαός του Πόντου’’ και όχι »ο ελληνισμός του Πόντου».

    Οι νέοι είναι ωραίοι γιατί αμφισβητούν. Πράξτε το λοιπόν. Υποψιαστείτε!…Γιατί αφού υπήρχε ο Επενεκίδης με διεθνές κύρος, φήμη και ακτινοβολία, δόθηκε η συγγραφή του βιβλίου για την τεκμηρίωση της γενοκτονίας σε έναν αναπληρωτή καθηγητή τότε του παιδαγωγικού τμήματος της Φλώρινας, τον Φωτιάδη; Βλέπετε εσείς την ανάθεση αυτή να είναι ενδεδυμένη με την αντίστοιχη σοβαρότητα που απαιτούσε το έργο; Μια επιστημονική ομάδα ίσως, δεν έπρεπε;

    Αν δεν σας αρέσει το δικό μου χιούμορ και το κρίνετε χαζό ίσως να είστε ατυχής που δεν έχετε ακούσει διάλεξη του Επενεκίδη ή του Νεοκλή Σαρή που με τη χαρακτηριστική τους γλαφυρότητα έλεγαν ότι, το πιο ωραίο ποντιακό ανέκδοτο αφορά δυο Πόντιους οι οποίοι πρωτοτύπησαν ανακαλύπτοντας και διεκδικώντας την αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστησαν εκτός των ορίων του έθνους που ανήκαν και μάλιστα 60 χρόνια μετά.

    Πριν μου προτείνετε να καταλήξω εγώ σε έναν «κανόνα γενικής αναίρεσης» και περί της γενοκτονίας των Αρμενίων και των Εβραίων, θα σας πρότεινα να διαβάσετε εσείς και να πληροφορηθείτε εσείς για το έναυσμα και την γενεσιουργό αιτία της δημιουργίας αυτής της Συνθήκης του ΟΗΕ περί της πρόληψης και πάταξης του εγκλήματος της γενοκτονίας, και την άμεση σχέση συγκεκριμένα των δύο αυτών λαών με τη συγγραφή της Συνθήκης. Σας μεταφέρω μόνο δυο προτάσεις από το History of Genocide (Raphael Lemkin 1901-1951) «….Its paternity belongs to me. The maternity belongs to crimes against Armenians and Jews».

    Οι όποιες εσωτερικές σας πολιτικές, κομματικές και προσωπικές διαφορές ή διαφωνίες, πραγματικά δεν ενδιαφέρουν κανέναν έξω από την κοινότητά σας. Ενδιαφέρον είναι το ότι αυτοί που «κατέκτησαν», στοιχημάτισαν στην αφέλεια κάποιων με τον ηθικό χαρακτήρα της αναγνώρισης για να δημιουργήσουν κι ένα θρύλο-μύθο στις μέρες μας. Πολύ νωρίς για να ζήσει χωρίς αμφισβήτηση και πολύ αργά για να συντηρηθεί πια έτσι άκριτα και απαζάρευτα παρά μόνο σε αφελείς.

    Κρατώ την πρώτη πρόταση από το δεύτερο σχόλιό σας «Πάντως σιγά-σιγά το κλίμα αλλάζει….» και το εύχομαι στη νεολαία σας.

  6. Kυρία Μαστροσταμάτη, διαβάζετε ότι θέλετε, κι όπως το θέλετε. Βρήκατε τους εχθρούς σας, τους βάλατε και ταμπέλα και πορεύεστε ευτυχισμένη γιατί πήρατε λεκτικά τη ρεβάνς. Μπράβο σας! Είναι κι αυτό μια επιλογή.

    Πουθενά στην τοποθέτησή μου δεν υποστήριξα τον τοπικισμό που υπάρχει στις ποντιακές οργανώσεις. Εσείς όμως το διαβάσατε έτσι γιατί έτσι βόλευε την οργή σας. Τίποτα από την απάντησή σας δεν οδηγεί σε συνθέσεις και ξεπεράσματα. Αντιθέτως προκαλείτε την πόλωση και με όρους αρκετά «φυλετικούς».

    Αντί να δείτε τι θα γίνει από δω και μπρος και να κάνετε θετικές προτάσεις, καλλιεργείτε απέχθεια για τους Πόντιους και φτάνετε στο σημείο να αμφισβητήσετε ακόμα και τη γενοκτονία.

    Καλώς ή κακώς οι Πόντιοι ήταν αυτοί που έφεραν το ζήτημα αυτό στο προσκήνιο. Έστω μ’ αυτό τον λειψό τρόπο. Πείτε τους τουλάχιστον ένα μπράβο αντί να τους φτύνετε και για αυτό πατόκορφα. Φαίνεται ότι δεν σας ενδιαφέρει ότι τώρα πια οι περισσότεροι πια αποκαθιστούν την πραγματική ιστορία και αναφέρονται στη γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής. Και αυτό ξεκίνησε γιατί οι Πόντιοι δεν δημιούργησαν ένα «θρύλο-μύθο» (όπως προσβλητικά τον αναφέρετε), απλώς περιόρισαν το φαινόμενο για λόγους που αφορούν την ιστορία και τα όσα έγιναν 25 χρόνια πριν. Και σίγουρα αυτός ο «θρύλος-μύθος» στις μέρες μας θα ζήσει πολύ στο πραγματικό του όμως πλαίσιο και χωρίς αμφισβήτηση (εκτός από την αμφισβήτηση που του κάνουν οι Ρεπούση, Μαργαρίτης και Εργκενεκόν) και θα συντηρηθεί και στο χώρο των επιστημόνων, άσχετα αν τον αγκάλιασαν «άκριτα και απαζάρευτα παρά μόνο σε αφελείς» αρχικά μόνο Πόντιοι και σήμερα και οι υπόλοιποι, Μικρασιάτες και Θρακιώτες και Καππαδόκες.

    Ακριβώς αυτή την αποκατάσταση πρέπει να επιδιώξετε, και αυτό μπορεί να γίνει μόνο συναινετικά και ειρηνικά.

    Μου θυμήσατε εκείνο το ανέκδοτο:

    «Κάποτε κατέβηκε ο θεός σε μια πολυεθνική αγροτική περιοχή και ρώτησε κάθε γεωργό χωριστά ποια επιθυμία του θα ήθελε να ικανοποιήσει.
    -Ο Γερμανός ζήτησε ένα άλογο.
    -Ο Γάλλος μια αγελάδα.
    -Ο Ιταλός μια κατσίκα.

    -Και ο Ελληνας; Δεν ζήτησε κάτι για τον εαυτό του, αλλά να…ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα»!

  7. Διαβάζω στο κείμενο του κ. Αγτζίδη: «Η Μεταπολίτευση και η ανάδυση της κοινωνίας των πολιτών θα επιτρέψει τη «δημόσια εμφάνιση» αυτού του τραύματος με τη μορφή ενός διεκδικητικού κινήματος. Για πρώτη φορά από το ΄22, το Τραύμα της καταστροφής διαμόρφωσε ένα κίνημα αμφισβήτησης και κατέθεσε πολιτικές προτάσεις. Το κύρια χαρακτηριστικό αυτού του αυτόνομου και ακηδεμόνευτου σε πρώτη φάση κινήματος ήταν η πολυμορφία και η διαμόρφωση των ενδοπροσφυγικών σχέσεων με βάση τις αντιλήψεις των πρωταγωνιστών.»

    Τα πράγματα λοιπόν δεν ήταν τόσο «χυδαία» όπως τα παρουσιάσατε θεωρώντας ότι για όλα φταίει το κακό ΠΑΣΟΚ (γράφετε » γεννήθηκε στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ για να εξυπηρετήσει πολιτικά, κομματικά, κυβερνητικά και προσωπικά συμφέροντα»).

    Εγώ από το κείμενο αυτό του κ. Αγτζίδη, αλλά και από το άρθρο του για την ομάδα Χαραλαμπίδη-Φωτιάδη καταλαβαίνω ότι το ιστορικό τραύμα προϋπήρχε και αυτό ήταν η αιτία την εμφάνισης του. Προϋπήρχε το τραύμα της γενοκτονίας. Απλώς μπόρεσε να εκφραστεί μόνο όταν ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 γιατί υπήρχε μεγάλη ομάδα Ποντίων οργανωμένων σ’ αυτό με απόψεις που είχαν διαμορφωθεί από τη σχέση με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα (αρμενικό, κουρδικό, αραβικό). Επίσης διαβάζω στο παραπάνω κείμενο του κ. Αγτζίδη ότι υπήρχε και μια μικρή επιρροή Ποντίων αριστεριστών που συνέβαλαν σ’ αυτό, που μάλλον δεν είχαν καμιά σχέση με το εξουσιαστικό ΠΑΣΟΚ.

    Δηλαδή, μάλλον θετική και ενδιαφέρουσα είναι η κατάσταση εκείνης της εποχής. Προκύπτει ακόμα από το κείμενο του κ. Αγτζίδη ότι τα συμφέροντα των πασόκων που πρωτοστάτησαν ήταν και συμφέροντα προσωπικής ανάδειξης και δημιουργίας ενός χώρου πολιτικής επιρροής. Μα πάντα έτσι δεν γίνεται;

    Και μια ερώτηση για εσάς κ. Μαστροσταμάτη: Εντάξει οι Πόντιοι του ΠΑΣΟΚ! Οι υπόλοιποι, των άλλων προσφυγικών κοινοτήτων, τί έκαναν; Ώστε να δικαιούνται τώρα να γκρινιάζουν με τον τρόπο που γράφετε. Εκτός εάν το τραύμα υπήρχε μόνο στους Πόντιους; Υποστηρίζετε αυτή τη θέση; Εάν όχι, τότε γιατί δεν κατηγορείται τις άλλες ηγεσίες των προσφυγικών κοινοτήτων ότι ολιγώρησαν και δεν ανταποκρίθηκαν στο ιστορικό καθήκον απέναντι τα θύματα; Ότι δεν σεβάστηκαν το τραύμα της Μικρασιατικής Καταστροφής για να ζητήσουν δικαίωση.

  8. AYTOI SYNEXIZOYN TO BIOLI TOYS. ΕΝΗΜΕΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΟΥΝ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΤΕ ΤΟΥΣ,
    «ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΉΔΗΜΑ»

    ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ:
    ———————————-

    Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

    Ομογενής βουλευτής στο Κοινοβούλιο του Καναδά προωθεί την Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

    Η Ένωση Ποντιακής Νεολαίας Αττικής κάνει επείγουσα έκκληση για συμμετοχή στην Διαδικτυακή ψηφοφορία με θέμα την Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων σε ένα ψήφισμα που θα απευθυνθεί στο Κοινοβούλιο του Καναδά!

    Ο βουλευτής του Κοινοβουλίου του Καναδά κ. Jim Karygiannis, Έλληνας της Ομογένειας προωθεί μία Διαδικτυακή ψηφοφορία για την Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων από τους Τούρκους στο Καναδικό Κοινοβούλιο.

    Καλούνται όλοι όσοι πιστεύουν στο δίκαιο και έντιμο αίτημα της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους να επισκεφτούν άμεσα τον παρακάτω ιστότοπο και να ψηφίσουν: http://www.karygiannis.net/pontos

    Να υπενθυμίσουμε ότι βάσει ψηφίσματος που έφερε ο Έλληνας ομογενής τον Απρίλιο του 2004 το κοινοβούλιο του Καναδά ψήφισε υπέρ της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

    Παρακαλούμε λοιπόν όσοι δεν το έχετε κάνει μέχρι τώρα να ψηφίσετε για την Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

    Με τιμή,
    Ένωση Ποντιακής Νεολαίας Αττικής

    Ένωση Ποντιακής Νεολαίας Αττικής
    Ιοκάστης 12
    Ζωγράφου
    Τ.Κ. 15772
    Τηλ. 2107756253 – 6977518087
    Fax 2107710833
    http://www.epona.gr

  9. Μπράβο Κωστίκα καλά τα λες!!!

    Προς την κ. Μαστροσταμάτη και κάθε ενδιαφερόμενο:

    Μπορείτε να ενημερώσετε τον κ. Καρύγιαννη ότι η Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής είναι ενιαία και ότι δεν τεμαχίζεται ανάλογα με τις διαθέσεις και τα πολιτικά συμφέροντα κάποιων πονηρών -ή πιθανότατα, ημιμαθών- τοπικιστών.

    Να του στείλετε κείμενα και να του υποδείξετε σχετικές ιστοσελίδες. Επίσης να του μιλήσετε για το Ψήφισμα του I.A.G.S. το οποίο αντιμετωπίζει τη γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής με ενιαίο τρόπο.

    Το σάιτ του Καρύγιαννη είναι: http://karygiannis.net/

    το email του είναι: jim@karygiannismp.com

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here