By 13 Δεκεμβρίου 2018 0 Comments

Το Ψήφισμα της Ημερίδας του Δικτύου Αναγνώρισης Γενοκτονιών

 

Το Ψήφισμα της Ημερίδας του Δικτύου Αναγνώρισης Γενοκτονιών

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η Ημερίδα που διοργάνωσε το Δίκτυο Αναγνώρισης Γενοκτονιών την Κυριακή 9 Δεκεμβρίου στην Παλαιά Βουλή, με θέμα: «Όχι άλλες Γενοκτονίες».

Τις εργασίες της ημερίδας άνοιξε ο Συντονιστής, Δημοσιογράφος και Διεθνολόγος Δημήτρης Απόκης, καλωσορίζοντας τους καλεσμένους και τονίζοντας τη μεγάλη σημασία τέτοιων ουσιωδών πρωτοβουλιών.

Στη συνέχεια ο Συντονιστής του Δικτύου και Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών Αντώνης Παυλίδης, τόνισε τη σημασία της συγκρότησης του Δικτύου, το έργο που έχει πραγματοποιήσει καθώς και τους στόχους του για το μέλλον. Στη συνέχεια ζήτησε: απ’ το ελληνικό κοινοβούλιο αφενός μεν την αναγνώριση της Γενοκτονίας και των Ασσυρίων καθώς και των ξεχασμένων Γενοκτονιών της Ναμίμπια και των Ρομά και αφετέρου την επανέκδοση του τόμου για τη Γενοκτονία του Καθηγητή Κ. Φωτιάδη στέλνοντας μάλιστα ένα αντίτυπο σε κάθε σχολείο καθώς και την έκδοση των ντοκουμέντων της Γενοκτονίας, που έχουν μεταφραστεί στις 6 κύριες γλώσσες και για χρόνια  παραμένουν στα συρτάρια της Βουλής. Από το Υπουργείο Παιδείας ζήτησε τη διόρθωση της λαθροχειρίας με την αφαίρεση τμήματος της ιστορίας που αναφέρεται στη Γενοκτονία και πρότεινε μια συνάντηση με την ηγεσία του Υπουργείου για να συζητηθεί ο τρόπος εισαγωγής και γενικά της διδασκαλίας της ιστορίας του ελληνισμού της Ανατολής στα σχολεία. Από τους Δήμους της χώρας ζήτησε όχι μόνο να δώσουν το όνομα του Ραφαέλ Λέμκιν σε δρόμους, αλλά και να ανεγείρουν μνημεία των τριών γενοκτονιών σε κεντρικά σημεία των πόλεών τους. Κλείνοντας τόνισε τη μεγάλη σημασία της ενιαίας και συμπαγούς συμμαχίας που διαμορφώνεται ανάμεσα στους γενοκτονημένους λαούς, την οποία χαρακτήρισε ως «συμμαχία των αθώων» και εγγύηση για την αποτελεσματικότητα του αγώνα.

Πρώτος ομιλητής ο Στρατηγικός Σύμβουλος Νίκος Λυγερός, ο οποίος, ευρισκόμενος στη Βοστώνη για σειρά ομιλιών σε ομογενειακές εκδηλώσεις στις ΗΠΑ, μίλησε μέσω Skype, με θέμα: «Η συμβολή του Λέμκιν στην εξέλιξη της ανθρωπότητας».  Μεταξύ άλλων τόνισε ότι η επινόηση του όρου και του περιεχομένου της Γενοκτονίας από το Λέμκιν, ήταν αποτέλεσμα της μελέτης των Γενοκτονιών που προηγήθηκαν. Ότι με τα εργαλεία που επινόησε μπορούμε να αποτρέψουμε τις επόμενες Γενοκτονίες. Ότι ο ίδιος προβληματιζόταν για την ανάγκη δημιουργίας ενός συστήματος προειδοποίησης, που θα αποτρέπει την πραγματοποίηση των Γενοκτονιών και θα έχει κόστος για τους θύτες. Γιατί ακόμη και οι Γερμανοί, όταν έκαναν τη Γενοκτονία των Ρομά και των Εβραίων, γνώριζαν ότι κανένας πλέον δεν μιλά για τις τρεις Γενοκτονίες των αρχών του 20ου αιώνα από τους Τούρκους. Το ότι εδώ στην Π. Βουλή συνυπάρχουν εκπρόσωποι θυμάτων από διαφορετικά έθνη και είναι όλοι μαζί για τον ίδιο σκοπό, είναι μια τεράστια νίκη και αποδεικνύει ότι το όραμα του Λέμκιν ήταν όχι μόνο σημαντικό, αλλά και υλοποιήσιμο. Αυτό που έχει σημασία είναι να συνεχίσουμε το έργο του Λέμκιν, να συμπληρωθεί ο όρος «Γενοκτονία» για να εφαρμοστεί και σε άλλες περιπτώσεις, που δεν εφαρμόζεται ακόμη, όπως είναι τα Γκουλάγκ, για τα οποία μίλησε στα αρχεία του καθώς και για τα στρατόπεδα εξόντωσης στη Β. Κορέα. Δεν μιλάμε δηλαδή για ένα έργο που έμεινε στο παρελθόν, αλλά για μια συμβολή που ανήκει στο μέλλον.

 

Ο δεύτερος ομιλητής Jozeph ZayaΚαθηγητής Ιστορίας και Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, Ασσυριακής καταγωγής, μίλησε με θέμα: «Προς μια νέα στρατηγική για την αναγνώριση των Γενοκτονιών».  Αναφέρθηκε κυρίως στις γενοκτονίες των Οθωμανών εναντίον των Χριστιανών της αυτοκρατορίας.  Ιδιαίτερα τόνισε ότι παρόλο που η Τουρκία σ’ όλο τον 20ο αιώνα έκανε εθνοκαθάρσεις, όμως υπήρχε μια διαφορετική αντίληψη γι’ αυτήν στη διεθνή κοινότητα. Για παράδειγμα ο Πούτιν παρουσίασε σε δηλώσεις του τον Κεμάλ ως πρότυπο ηγέτη. Στις μέρες μας οι Μουσουλμάνοι της Μ. Ανατολής παίρνουν πολύ πιο εύκολα άσυλο στις χώρες της Ε.Ε. σε σύγκριση με τους Ασσύριους και τους Γεζιντί. Στην αναγνώριση των τριών γενοκτονιών έχουμε επιτύχει ελάχιστα πράγματα. Πρέπει να στοχεύουμε στην αναγνώριση του εγκλήματος από την ίδια την Τουρκία και να περνάμε στην αποκατάσταση. Η εμπειρία δείχνει ότι για ν’ αποφύγουμε νέες Γενοκτονίες δεν αρκεί η αναγνώριση, εκτός των άλλων πρέπει να απαιτήσουμε από τη διεθνή κοινότητα νομοθετική ρύθμιση, που θα αποτρέπει την προσάρτηση εδαφών των γενοκτονημένων λαών από τους γενοκτόνους. Οι πολιτισμένες χώρες σήμερα δεν προστατεύουν τους χειμαζόμενους χριστιανικούς λαούς στη Μέση Ανατολή. Πρέπει οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να απαιτούν από κάθε Μουσουλμάνο της Μ.Α. και της Αφρικής ως αναγκαία προϋπόθεση χορήγησης ασύλου, να υποχρεώνονται να υπογράφουν έγγραφο, όπου να αναγνωρίζουν παρόμοια δικαιώματα και στους χριστιανούς που ζουν στις χώρες τους.

Ο τρίτος ομιλητής Δημοσθένης Δαββέτας, Καθηγητής Φιλοσοφίας στην IESA (Παρίσι) και επισκέπτης Καθηγητής σε διάφορα Πανεπιστήμια και Εικαστικός, που μίλησε με θέμα: «Γενοκτονία και Μνημείο –Εξαφάνιση και Χρόνος», χαρακτήρισε πολύ σημαντική την εκδήλωση, γιατί η Γενοκτονία, το μέγιστο των εγκλημάτων, είναι επίθεση στο χώρο και στο χρόνο ενός λαού. Στη συνέχεια έκανε μια εναλλακτική πρόταση ως προς την τιμωρία των γενοκτόνων: το δρόμο του πολιτισμού και της τέχνης, συνεπώς χαρακτήρισε μεγάλης σημασίας ζήτημα την ανέγερση μνημείων. Μέσω των μνημείων αξιοποιείται η τεράστια δύναμη του πολιτισμού: το μνημείο βρίσκεται εννοιολογικά μεταξύ της μνήμης και του μνήματος, περικλείει όχι μόνο ιστορία, αλλά και αισθητική. Η τέχνη όμως αλλάζει μέσα στο χρόνο. Η σύγχρονη τέχνη είναι μια εννοιολογική, μια συμβολική ανάμνηση. Τα σύγχρονα μνημεία είναι καλό να είναι νεωτερικά, χωρίς όμως να αποκόπτονται από την παράδοση. Η τέχνη χωρίς εκπαίδευση έχει μικρή αξία. Πρέπει να διδάσκεται, να υπάρξουν διδακτικές δραστηριότητες με τα μνημεία. Τελειώνοντας πρότεινε, ενόψει και των 100 χρόνων, να υπάρξουν πολλά εικαστικά γεγονότα όλο αυτό το χρονικό διάστημα, που να αναφέρονται στη Γενοκτονία.

Ο τελευταίος ομιλητής Γιώργος Καραμπελιάς, Συγγραφέας και Εκδότης, μίλησε με θέμα: «Από το έγκλημα της Γενοκτονίας, στη Γενοκτονία της μνήμης». Αρχικά αναφέρθηκε στη δύναμη της εικόνας και γενικά της επικοινωνίας: τα τελευταία χρόνια έχουν γυριστεί ταινίες με παγκόσμια απήχηση για την Γενοκτονία των Αρμενίων και το Ολοκαύτωμα, στην Ελλάδα όμως όχι μόνο δεν γίνεται τίποτε, αλλά όταν γίνεται, όπως πχ στην περίπτωση της ταινίας «1922» του Νίκου Κούνδουρου, τότε απαγορεύεται η προβολή της ταινίας «για να μην ενοχληθεί η Τουρκία». Το ζήτημα της μνήμης έχει σημαντική γεωπολιτική αξία. Οι Εβραίοι πχ οικοδόμησαν την αποδοχή της ίδρυσης του κράτους τους πάνω στη Γενοκτονία τους και πέτυχαν. Ο ποντιακός ελληνισμός με τον αγώνα του προβάλλει συνολικά την ελληνική ταυτότητα. Η αναφορά στη μνήμη και τη Γενοκτονία, είναι παράγοντες αποτροπής των νέων Γενοκτονιών.

 

Μετά τις εισηγήσεις δόθηκε ο λόγος στους συμμετέχοντες, οι οποίοι έθεσαν ενδιαφέροντα ερωτήματα αλλά και προβληματισμούς σχετικά με τις εισηγήσεις. Τέλος το λόγο έλαβε ο Συντονιστής του Δικτύου Αντώνης Παυλίδης, ο οποίος συνόψισε τις εργασίες της ημερίδας, παρουσιάζοντας τα πορίσματα, που εγκρίθηκαν πανηγυρικά από τους συμμετέχοντες, ενώ δεσμεύτηκε ότι κατά τις επόμενες ημέρες το ψήφισμα θα κατατεθεί στη Βουλή των Ελλήνων και στα κόμματα.

 

ΨΗΦΙΣΜΑ

ΔΙΚΤΥΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ

(9 Δεκεμβρίου 2018)

 

Όλοι εμείς που συγκεντρωθήκαμε σήμερα Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2018 στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής στην Αθήνα, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Δικτύου Αναγνώρισης Γενοκτονιών με την ευκαιρία της 9ης Δεκεμβρίου, που έχει καθιερωθεί  από τον ΟΗΕ ως ημέρα  μνήμης και αξιοπρέπειας των θυμάτων των Γενοκτονιών:

  • Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σ’ όλους τους λαούς του κόσμου που έχουν υποστεί το έγκλημα της Γενοκτονίας και διαβεβαιώνουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα τόσο για τη διεθνή αναγνώριση των Γενοκτονιών που πραγματοποιήθηκαν, όσο και για την αποτροπή άλλων στο μέλλον, έναν αγώνα που ξεκίνησε ο μέγας ανθρωπιστής Raphael Lemkin, τον οποίο έχουμε ήδη ανακηρύξει από το 2016 σε «Δίκαιο» για τους Έλληνες, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους και παράλληλα ζητάμε από τους Δήμους της χώρας να δώσουν το όνομά του σε κεντρικές οδούς και πλατείες των πόλεών τους.
  • Ζητάμε απ’ τη Βουλή των Ελλήνων να προχωρήσει στην αναγνώριση των και της Γενοκτονίας των Ασσυρίων, μετά τις αναγνωρίσεις των Γενοκτονιών των λοιπών χριστιανικών λαών της Ανατολής που πραγματοποιήθηκαν στο ίδιο πλαίσιο, απ’ τον ίδιο θύτη, στις αρχές του 20ου αιώνα, καθώς και τις ξεχασμένες γενοκτονίες της Ναμίμπια πριν τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και των Ρομά και κατά τη διάρκεια του 2ου αντίστοιχα, από τον ίδιο θύτη, τη Γερμανία.
  • Ζητάμε από τους φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να προχωρήσουν στην ανέγερση μνημείων της Γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Ανατολής σε κεντρικά σημεία των ελληνικών πόλεων, γιατί τα μνημεία είναι η προβολή μιας ατομικής και συλλογικής ταυτότητας, είναι αντίσταση στην ιδεολογία του θανάτου κι έχουν χαρακτήρα όχι μόνο ιστορικό, αλλά και εκπαιδευτικό. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, ιδιαίτερα τώρα, που ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε το 2019, έτος κατά το οποίο συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού.
  • Τέλος προτείνουμε στη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars_I.A.G.S.) και στους άλλους αντίστοιχους φορείς, να προχωρήσουν στη συγκρότηση ενός φορέα με τη συμβολική ονομασία R 2 L (Rıght to Lıfe = δικαίωμα στη ζωή), που θα είναι μια διεθνής ένωση των λαών-θυμάτων Γενοκτονίας και όσων μεριμνούν για το ανθρώπινο δικαίωμα στη ζωή.
  • Το σύνθημά μας στον αγώνα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων) είναι:

             Μια Γενοκτονία, Μια Στρατηγική,  Ένα Μνημείο, Ένας Αγώνας, Μια Αναγνώριση.

 

 

Από το Δίκτυο Αναγνώρισης Γενοκτονιών

 

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

About the Author:

Post a Comment

Mikrasiatis.gr