By 25 Μαρτίου 2013 0 Comments

Το φαινόμενο «ΡΙΖΕΣ» και το δικαίωμα της διεκδίκησης

rizes

Με αφορμή την  φορτισμένη επιστολή παραίτησης του Νίκου Καραμπουρνιώτη,  προέδρου του Συνδέσμου  Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών Χαλανδρίου ΡΙΖΕΣ   ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στην αδιαφορία του Δήμου Χαλανδρίου προς τον μεγαλύτερο Πολιτιστικό Σύλλογο του Δήμου, αισθανόμαστε λύπη, ελπίζουμε να την ανακαλέσει και ωφείλουμε να τονίσουμε τα εξής:

Το φαινόμενο Ρίζες, όπως το αποκαλούμε, έχουμε αποδεχθεί  σχεδόν όλοι, όσοι είμαστε κοντά στους Μικρασιατικούς Συλλόγους, ότι το αντιμετωπίζουμε ως κάτι το διαφορετικό σε σχέση με τη δεοντολογία, την οργάνωση αλλά και τη συμπεριφορά ενός παραδοσιακού Συλλόγου. Η παρουσία  της νεολαίας, την ώρα που πολλοί Σύλλογοι ψάχνουν εναγωνίως τρόπους να φέρουν κοντά τους νέα παιδιά, εδώ είναι καταλυτική. Με τα καλά της και τα άσχημα, με τον αυθορμητισμό της  αλλά και τον παρορμητισμό της.

Το γεγονός ότι βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου οικονομική, κοινωνική αλλά πρωτίστως κρίση αξιών ως χώρα, δεν αναιρεί το δικαίωμα ενός τέτοιου Συλλόγου να διεκδικεί  από το Δήμο της περιοχής του σήμερα, όχι υλική αλλά κυρίως ηθική στήριξη.

Τι διεκδικεί όμως ο Σύλλογος απο το Δήμο Χαλανδρίου; Απλά πράγματα χωρίς κανένα κόστος.

Χρειάστηκε μια μεγάλη εκδήλωση το Σεπτέμβρη πριν δυο  χρόνια, για να ασχοληθεί ο τοπικός δήμος, με το Σύλλογο και να παραχωρήσει ένα μικρό γραφείο στη γειτονιά του Συνοικισμού του Χαλανδρίου  για τις ανάγκες του. Ενα ΚΕΠ που εκλεισε ήταν, με δυο γραφεία μικρά, παραχωρήθηκε το ένα, το άλλο ανήκει σε ένα πρώην επόπτη καθαριότητας. Μισή δουλειά δλδ και χωρίς κανένα κόστος για το δήμο. Ο Σύλλογος όμως μεγαλώνει καθημερινά, νέα σε ηλικία παιδιά , έχουν κάνει το χώρο στέκι τους και ζητάνε την παραχώρηση και του αλλου γραφείου.

Οσον αφορά το θεμα της μετονομασίας οδού του συνοικισμού Χαλανδρίου σε Μικρασιατών Προσφύγων, είναι κάτι που μπορεί να γίνει, ωφείλει  ο δήμαρχος να το θέσει στο δημοτικό συμβούλιο, να παρει απόφαση  και μετά είναι μια πολύ απλή  διαδικασία που  όμως για μικροπολιτικούς λόγους φαντάζει δύσκολη.

Στο Νίκο Καραμπουρνιώτη με τον οποίο έχω συγκρουστεί πολλές φορές για διάφορα θέματα, τον πατριωτισμό όμως και την αγνότητα του οποίου δεν αμφισβητεί κανείς, έχω να πω ότι οικονομικά προβλήματα αντιμετωπίζουμε όλοι πια, όχι μόνο οι Σύλλογοι και όχι μόνο οι Μικρασιατικοί. Τα πράγματα δεν είναι τα ίδια όπως πριν 3 χρόνια.  Ωφείλουμε να αποδεχθούμε τη νέα πραγματικότητα, δεν σημαίνει κάτι σήμερα το γεγονός ότι δεν υπάρχουν χρήματα για στεφάνια ή στολές για παρέλαση.

Είναι πολύ πιο σημαντικό για ένα νέο παιδί να λέει με καμάρι ότι η γιαγιά του πχ ήταν απο το Αιβαλί ή από τα Βουρλά.

Αυτό μας φτάνει για να συνεχίσουμε την προσπάθεια σε περίοδο κρίσης να ξαναβρούμε τις ρίζες μας…

Δ.Π.

 

 

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

About the Author:

Post a Comment

Mikrasiatis.gr