Ποίημα: Από την Ιστορία στη Μνήμη

0
518

Της Αννας Ιωαννίδου

Ξετυλίγω το κουβάρι της ιστορίας.
Σπαραγμός! Λέξεις γραμμένες μ’αίμα σε φθαρμένο χαρτί
κι η καρδιά σε μία πορεία αυτογνωσίας
ν’αναζητά ψηφίδες αλήθειας.
Κι η γεύση του πολέμου άδικη.
Μια ανούσια θηριωδία  στην παλέτα της ιστορίας.

Δύσβατος ο λαβύρινθος της μνήμης.
Όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να βρω την έξοδο.
Μοιάζει με ρεσιτάλ σφαγής και αποτροπιασμού.
Μία ματαιότητα στα γρανάζια ενός ανείπωτου  πόνου.

Αχ, αλησμόνητη γη, αξεπέραστη πολιτεία!
Σε κάθε πηγή σου ανάβλυζε ανδρεία.
και τα κλαδιά της ελιάς σύμβολα αιώνια.
Στο φως της Ανατολής αποτυπώματα τέχνης και φιλοσοφίας.
Ταξίδι νοσταλγίας σε μάρμαρα λευκά,
σε κάλλος  αρχαιοελληνικό.

Βουτώ στην κιβωτό των λέξεων, στον χείμαρρο των εικόνων.
Θείες εικόνες ,χυμοί ζωής στο τόξο του χρόνου.
Ατέλειωτοι ψίθυροι, ανάσες Ανατολής.
Αρχέγονες αντανακλάσεις πολιτισμού μύρωναν την φύση.

Ψάχνω ακατάσχετα απαντήσεις.
Αίνιγμα πολιτικό, θυσία ή παιχνίδι στρατιωτικό;
Εκεί στήθηκε το πένθιμο σκηνικό της ντροπής.
Μοιραίες βιβλικές στιγμές…
Τα χρυσοποίκιλτα ευαγγέλια βαμμένα με αίμα.
Τοπία  ασπρόμαυρα γεμάτα αποκαΐδια
κι οι βυζαντινοί θόλοι  ν΄ αιωρούνται  στους καπνούς.
Μία καταιγίδα από πολύτιμα δάκρυα πότισε την προγονική γη
κι οι ρίζες βλάστησαν από τον σπόρο της οδύνης.

Πώς μπορώ να ξεχάσω;
Άσβεστος φωτίζει ο φάρος της μνήμης.

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here