By 23 Νοεμβρίου 2010 2 Σχόλια

Κάνε κράτει μπάρμπα Γιάννη | Toυ Βλάση Αγτζίδη

Τίποτα δεν φαίνεται να κρατάει τον Γιάννη Μπουτάρη μετά την εκλογή του στο δημαρχιακό θώκο. Ξαφνικά ο Κεμάλ Ατατούρκ, οι Νεότουρκοι, οι μουσουλμάνοι και τα τζαμιά τους γίνονται τα κύρια θέματα στη μετά τον Παπαγεωργόπουλο Θεσσαλονίκη.

Κάποιος που βλέπει όλα αυτά από απόσταση δεν μπορεί παρά να μειδιάσει και να σκεφτεί ότι το πρόβλημα της Θεσσαλονίκης δεν είναι μόνο ο εθνολαϊκισμός και τα οικονομικά σκάνδαλα της προηγούμενης διοίκησης του δήμου, αλλά η βαθύτατη αλλοτρίωση και η εκπληκτική ημιμάθεια των πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής της πόλης. Χαρακτηριστική περίπτωση ο Γιάννης Μπουτάρης, ο οποίος με τις μετεκλογικές του δηλώσεις δείχνει να παρερμηνεύει βασικές ιστορικές αλήθειες και να παραγνωρίζει τη βασική αρχή ό,τι πρωτίστως πόλη είναι οι πολίτες της . Δείχνει επίσης να αγνοεί τη φύση και την ταυτότητα των κατοίκων της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι κατά πλειονότητα είναι απόγονοι προσφύγων, είτε από τα Βαλκάνια (Ανατολική Ρωμυλία, Βόρεια Μακεδονία) είτε από τους πληθυσμούς που υπέστησαν τη βία των Νεότουρκων και του Μουσταφά Κεμάλ πασά, του επωνομασθέντος Ατατούρκ (Μικρασιάτες, Πόντιοι, Ανατολικοθρακιώτες). Ειδικά η δεύτερη κατηγορία πληθυσμού υπέστη γενοκτονία, η αναγνώριση της οποίας προβλήθηκε ως πετυχημένο πολιτικό αίτημα κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 από την Αριστερά – εξωκοινοβουλευτική και αριστερά του Πασόκ. ΄Ένα αίτημα στο οποίο τότε είχε αντιδράσει η φιλονατοϊκή δεξιά και μια γενοκτονία που αναγνωρίστηκε ως μια από τις μεγάλες γενοκτονίες του 20ου αιώνα –εκτός απ’ τη Βουλή των Ελλήνων-από τον καθ’ ύλη αρμόδιο ακαδημαϊκό φορέα, την International Association of Genocide Scholars (IAGS).

Ας ξεκινήσουμε πρώτα απ’ τον Μουσταφά Κεμάλ πασά.

Ο Κεμάλ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας μιλιταριστής εθνικιστής, μέλος των Νεότουρκων και συνένοχος των αποφάσεων τους για τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών. Αυτός έδωσε την Τελική Λύση την περίοδο 1919-1922 εξοντώνοντας οριστικά τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Ίωνες, Πόντιους, Ανατολικοθρακιώτες) μαζί με τους εναπομείνεαντες Αρμένιους και Ασσυροχαλδαίους. Η πιο συμβολική στιγμή της πολιτικής του ήταν η συνειδητή καταστροφή της Σμύρνης και η σφαγή του χριστιανικού της πληθυσμού μετά το τέλος του ελληνοτουρκικού πολέμου και την αποχώρηση του ελληνικού στρατού. Είχε προηγηθεί η συστηματική εξόντωση του ελληνισμού στο μικρασιατικό Βορρά, στον Πόντο από κεμαλικές συμμορίες, όπως αυτή του Τοπάλ Οσμάν.

Ίσως η πιο χαρακτηριστική έκφραση είναι αυτή του Ουϊνστον Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του: “Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβό του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού”.

Αργότερα στην Ελλάδα, ο εγκωμιασμός του Κεμάλ Ατατούρκ υπήρξε κυνική επιλογή για να εξυπηρετηθεί ο νέος προσανοατολισμός της ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής (πρόταση Βενιζέλου για Νόμπελ Ειρήνης). Όμως η «ατατουρκολαγνεία» θα είναι βασικό στοιχείο του φασιστικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά και θα συνδεθεί με τη ρατσιστική αντιπροσφυγική πολιτική που ακολουθήθηκε το Μεσοπόλεμο.

Ας πάμε τώρα στους Νεότουρκους.

Το κίνημα των Νεότουρκων υπήρξε ένα μιλιταριστικό εθνικιστικό κίνημα που «κρύφτηκε» στην αρχή πίσω από τα φιλελεύθερα συνθήματα της Γαλλικής Επανάστασης και καταχρηστικά μετονόμασε την παλιά Πλατεία Ολύμπου σε Πλατεία Ελευθερίας. Πολύ νωρίς όμως αποκάλυψε τις πραγματικές του προθέσεις. Ο Τζελάλ Μπαγιάρ (Celal Bayar) αναφέρει ότι οι Νεότουρκοι αντιμετώπιζαν τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως «εσωτερικά καρκινώματα». Έτσι, ο τουρκικός εθνικισμός, με κέντρο δράσης του την οθωμανική Θεσσαλονίκη, αποφάσισε το 1911 την επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξόντωση των γηγενών χριστιανικών εθνοτήτων. Τελικά, ο στόχος επετεύχθη! Οι γηγενείς χριστιανικές εθνότητες της Ανατολίας, οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, εξοντώθηκαν ή εκδιώχθηκαν. Στην Πλατεία Ελευθερίας ξεκίνησαν οι διαδικασίες που λίγα χρόνια μετά οδήγησαν στις μεγάλες γενοκτονίες της Ανατολής.

Στην πολιτική τους αυτή οι Νεότουρκοι συνεργάστηκαν με τον γερμανικό μιλιταρισμό, ο οποίος την ναζιστική του μορφή λίγες δεκαετίες αργότερα θα προκαλέσει την καταστροφή της Ελλάδας με τη σκληρή Κατοχή του 1940-1944 και θα επιφέρει μεγάλη αιμοραγία στον ελληνικό πληθυσμό. Μεταξύ αυτών που θα εξοντωθούν μαζικά θα είναι και οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι θα συγκεντρωθούν στην Πλατεία Ελευθερίας, απ΄ όπου θα σταλούν στα στρατόπεδα θανάτου.

Σήμερα στην Τουρκία, τη μνήμη των Νεότουρκων τιμούν μόνον οι ακροδεξιοί του κόμματος Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) δηλαδή του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, των γνωστών μας Γκρίζων Λύκων.

Εν κατακλείδι

Γι αυτό σου λέω μπάρμπα Γιάννη: Άφησε την ιστορία στους ιστορικούς.

Όπως το μόνο που θα καταφέρει κάποιος άσχετος που θα επιχειρήσει να φτιάξει κρασί, είναι να παράγει ξύδι, έτσι κι εσύ ασχολούμενος με την ιστορία που δεν την ξέρεις -ούτε και την κατανοείς όπως αποδεικνύεις με τις παρεμβάσεις σου- δημιουργείς τερατογενέσεις. Και πάνω απ’ όλα, εάν σέβεσαι τους Εβραίους συμπολίτες σου, όπως θες να φανεί, για να τιμηθεί όπως πρέπει το Ολοκαύτωμα, πάψε να τους συνδέεις με τους Νεότουρκους και τον τουρκικό εθνικισμό. Και όσον αφορά τα προγράμματα τουριστικής ανάπτυξης που σκέφτεσαι, έχουν δίκιο κάποιοι που στο διαδίκτυο έγραψαν ότι δεν θεωρούν: «τόσο απελπισμένους -ούτε τόσο εξωνημένους- τους Θεσσαλονικείς, ώστε για 30 αργύρια να μετατρέψουν την πόλη τους στη Μέκκα του τουρκικού εθνικισμού και των Γκρίζων Λύκων…»

http://kars1918.wordpress.com/2010/11/20/mpoutaris/

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

About the Author:

2 Σχόλια "Κάνε κράτει μπάρμπα Γιάννη | Toυ Βλάση Αγτζίδη"

Trackback | Comments RSS Feed

  1. Sabbathai Zewi καί κεμαλισμός

    Ὥς συνέχεια τοῦ ἄρθρου μέ τίτλο Sabbathai Zewi (1626-1676), ἕνας Ἰουδαῖος ψευδομεσσίας στά χρόνια τῆς τουρκοκρατίας, τοῦ Πρωτοπρ. Βασιλείου Γεωργοπούλου, Λέκτορα Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ., (περιοδ. διάλογος, τ. 60, Ἀπρ.-Ἰούν. 2010), εἶναι, νομίζουμε, ἀπαραίτητο νά συνδέσουμε τά δεδομένα γιά τόν ἐν λόγῳ ψευδομεσσία, μέ τό σήμερα καί μάλιστα μέ τό μεῖζον γεγονός πού συγκλόνησε τόν ἀπανταχοῦ ἑλληνισμό τοῦ 20οῦ αἰώνα, τήν Μικρασιατική Καταστροφή.
    Τά παρακάτω θεωροῦμε ὅτι διαφωτίζουν τό πνευματικό πλαίσιο, τῶν δυνάμεων πού ἐνήργησαν, ἀλλά ἑνίοτε καί πού ὑποκίνησαν τήν δράση τοῦ κεμαλισμοῦ, μέ κύριο στόχο τους τήν βίαιη ἐξαφάνιση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπό τά ἐδάφη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, Ἀνατολικῆς Θράκης, Πόντου, Κωνσταντινουπόλεως καί Κύπρου, γεγονότα πού συνεχίζουν καί ἀπασχολοῦν ὄχι μόνο τούς ἱστορικούς καί τά προσφυγικά σωματεῖα ἀλλά καί μεγάλο μέρος τῶν νεοτέρων Ἑλλήνων τρίτης καί τέταρτης γενιᾶς ἔκτοτε.
    Κατά τόν 15ο αἰώνα οἱ σεφαραδίτες Ἑβραῖοι οἱ ἐγκατεστημένοι στήν ἱβηρική χερσόνησο, ὑποχρεώθηκαν ἀπό τούς Ἱσπανούς αὐτοκράτορες εἴτε νά ἐγκαταλείψουν τίς μυστικές τελετές πού ἐπιτελοῦσαν, νά ἀπαρνηθοῦν τόν ἰουδαϊσμό καί νά βαπτισθοῦν χριστιανοί (παπικοί), εἴτε ἐκδιώχθηκαν ἀπό τίς χῶρες διαμονῆς τους . Ὁρισμένοι ἀπό αὐτούς βρῆκαν καταφύγιο στό Μαρόκο καί ἄλλοι στήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Θεσσαλονίκη). Κατά πᾶσα πιθανότητα, σέ αὐτούς τούς σεφαραδίτες Ἑβραίους βρῆκε ὁ Σαμπαταϊσμός πρόσφορο ἔδαφος γιά νά διαθοθεῖ. Ὁ Σαμπαταϊσμός, ἡ κίνηση τοῦ Σαμπατάϊ Ζεβί , ἦταν μία μυστική ἑβραϊκή σέκτα, ἡ ὁποία ἐμφανίστηκε στή τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη τόν 17ο αἰώνα. Τά μέλη της, οἱ λεγόμενοι «ντονμέδες» (πιθανή προέλευση ἐκ τοῦ τουρκ. dönmek=ἐπιστρέφω, μεταστρέφομαι) ζοῦσαν μία διπλή ζωή. Έφεραν μουσουλμανικά ὀνόματα, ἐξωτερική ἐμφάνιση καί συμπεριφορές μουσουλμάνου, ἀλλά μυστικά πίστευαν στόν Ἑβραῖο ψευδομεσσία Σαμπατάι Ζεβί (1626-1676), στό ὄνομα τοῦ ὁποίου τελοῦσαν προσευχές καί τελετές κάτω ἀπό ἀπόλυτη μυστικότητα. «Μία φορά τό χρόνο (στήν διάρκεια τῆς ἐτήσιας ἑορτῆς τῶν ντονμέδων, τοῦ ‘Ἀμνοῦ’), σβήνουν τά κεριά κατά τό δεῖπνο στό ὁποῖο τελοῦνται ὄργια καί τελετές ἀνταλλαγῆς συζύγων (γυναικῶν). Τά τεκτενόμενα αὐτά γίνονται τή νύχτα τῆς ἑορτῆς τῶν γενεθλίων τοῦ Σαμπατάι Ζεβί. Οἱ ντονμέδες πιστεύουν ὅτι τά παιδιά πού θά γεννηθοῦν μετά ἀπό τέτοιες συζεύξεις θεωροῦνται ἅγια» .
    Τό 1911, σέ κάποιο ξενοδοχεῖο τῆς Ἱερουσαλήμ, σέ συνέντευξή του στόν δημοσιογράφο καί ἐκδότη ἑβραϊκῶν ἔργων Itamar Ben-Avi, ὁ κρυπτο-Ἑβραῖος μετέπειτα δικτάτορας Μουσταφά Κεμάλ, κάτω ἀπό τήν ἐπήρεια ἀλκοόλ, ὁμολογεῖ: «Εἶμαι ἀπόγονος τοῦ Σαμπατάι Ζεβί, ὄχι πράγματι Ἑβραῖος ὁ ἴδιος, ἀλλά φλογερός θαυμαστής τοῦ προφήτη σας. Ἡ γνώμη μου εἶναι ὅτι κάθε Ἑβραῖος σ΄ αὐτή τή χώρα θά ἔκανε καλά νά γίνει μέλος τῆς παράταξής του».
    Μετά ἀπό 10 ἡμέρες, κατά τή διάρκεια μίας δεύτερης συνέντευξής του στόν ἴδιο δημοσιογράφο, ὁ Κεμάλ ἐπανέρχεται: «Ἔχω στό σπίτι μου μία ἑβραϊκή Βίβλο τυπωμένη στή Βενετία. Εἶναι μᾶλλον παλαιά, θυμᾶμαι δέ τόν πατέρα μου πού μέ ὁδηγοῦσε σέ ἕναν καραΐτη δάσκαλο, ὁ ὁποῖος μοῦ μάθαινε νά τήν διαβάζω». Καί ὁ δημοσιογράφος Ben-Avi συνεχίζει: «Σιώπησε γιά ἕνα λεπτό, τά μάτια του ἔψαχναν κάτι ἀόριστα. Καί ἐπανέρχεται λέγοντας: ‘Shema Yisra’el, Adonai Elohenu, Adonai Ehad! (δηλαδή, Ἄκουε Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν, μόνος Κύριος)’ (μετ. τῆς συγγρ.). ‘Αὐτή εἶναι ἡ σημαντικότερη προσευχή μας, Captain’. ‘Καί ἡ δική μου μυστική προσευχή ἐπίσης, cher monsieur’, ἀπάντησε, ξαναγεμίζοντας τά ποτήρια μας», καταλήγει ὁ δημοσιογράφος .
    Δηλαδή, ὁ Μουσταφά Κεμάλ ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος πρός τόν Ἑβραῖο δημοσιογράφο Itamar Ben-Avi πώς ἡ προσωπική του μυστική προσευχή, ὡς ὁπαδοῦ τοῦ Σαμπατάι Ζεβί, εἶναι ἀκριβῶς ἡ προσευχή τῶν Ἑβραίων. Ὡστόσο, ὁ Ζεβί γύρω στά μέσα τοῦ 17ου αἰώνα αὐτοανακηρύχθηκε «Μεσσίας» . Ἔτσι, σύμφωνα μέ κείμενο πού φυλάσσεται στήν Ἐθνική Βιβλιοθήκη τῆς Ἱερουσαλήμ σχετικό μέ τόν Σαμπαταϊσμό καί τούς ντονμέδες «Ὁ Σαμπατάι Ζεβί καί κανείς ἄλλος εἶναι ὁ πραγματικός Μεσσίας. Ἄκουε Ἰσραήλ, Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν, μόνος Κύριος» (μετ. τῆς συγγρ.). Ἐξ ἄλλου, στή σελίδα τίτλου μίας ἐπιτομῆς ἑβραϊκῶν νομικῶν κειμένων, τῆς Nahalat Shiv’ah, σέ ἔκδοση τοῦ Ἄμστερνταμ τοῦ 1666, ἀναγράφεται: «Ἐλήλυθεν ὁ Μεσσίας, ὁ υἱός Δαβίδ» μέ σαφή ἀναφορά στό ψευδομεσσία Σαμπατάι Ζεβί, ὁ ὁποῖος προανήγγειλε τήν λεγόμενη ἐπικράτησή του τή χρονιά αὐτή (1666) . Τό πλῆθος τῶν ὀπαδῶν του ἀλλά καί οἱ ἀλλοπρόσαλλες συμπεριφορές του θά συντελέσουν ὥστε μέ τήν παρέμβαση τῶν ραβίνων τῆς Κωνσταντινούπολης στόν Σουλτάνο νά φυλακιστεῖ . Ἀργότερα δήλωσε ὅτι μετεστράφη πρός τόν μουσουλμανισμό (1666).
    Ὁ Κεμάλ εἶχε σοβαρούς λόγους νά ἀποκρύπτει τήν ντονμεδική (κρυπτο-εβραϊκή) καταγωγή του. Οἱ ντονμέδες, οἱ ὁποῖοι παντρεύονταν μεταξύ τους, θεωροῦνταν αἱρετικοί τόσο ἀπό τούς μουσουλμάνους ὅσο καί ἀπό τούς Ἑβραίους. Φημίζονταν γιά τόν ἀκόλαστο καί μέθυσο βίο τους (ὁ Μουσταφά Κεμάλ, ὁ λεγόμενος πατέρας τῶν Τούρκων, πέθανε σέ ἡλικία 57 ἐτῶν ἀπό κήρωση ἤπατος λόγῳ ἀλκοόλ). Ἀντλοῦσαν τό δικαίωμα αὐτό ἀπό τήν ἀπομάκρυνση τῆς πίστεώς τους ἀπό τίς ἐντολές τῆς Βίβλου, κάτω ἀπό τή νέα ἑρμηνεία πού προσέδιδε ὁ Σαμπατάι Ζεβί καί ἡ ὁποία περιγράφεται ἀπό τόν Yitzchak Ben-Zvi στό βιβλίο του γιά τίς χαμένες ἑβραϊκές κοινότητες The Exiled and the Redeemed .
    Τό παρόν κείμενο σκοπό εἶχε νά ἐπισημάνει τήν σχέση τῆς ἰουδαϊκῆς αἵρεσης τοῦ Σαμπαταϊσμοῦ πού ἐμφανίστηκε τόν 17ο αἰώνα στήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία μέ τόν κεμαλισμό τοῦ 20οῦ κυρίως αἰώνα.
    Ὡς γνωστόν, ἰουδαϊσμός καί μουσουλμανισμός πορεύονταν ἀνά τούς αἰῶνες, ἐπί τῶν ἐδαφῶν μας, παράλληλα, συμπληρώνοντας ὁ ἕνας τόν ἄλλον καί πάντα εἰς βάρος ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων. Στήν περίπτωση τοῦ κεμαλισμοῦ ὅμως, συμβαίνει καί κάτι ἐπιπλέον: Ὁ μουσουλμανισμός παραγκωνίζεται καί ταυτόχρονα ἀποδεικνύεται ἐπίπλαστος. Χρησιμεύει ἁπλῶς ὡς ἐπικάλυμα ἑνός κρυπτο-ἑβραϊσμοῦ, ὁ ὁποῖος, μέ τήν οἰκονομική βοήθεια τῶν κέντρων ἐξουσίας πού ἤλεγχαν ἤ ἐπηρέαζαν οἱ Ἑβραῖοι (μπολσεβίκων, εὐρωπαϊκῶν κυβερνήσεων, πολυεθνικῶν κ.λπ.), ἀσέλγησε μέ κάθε τρόπο πάνω στόν Μικρασιατικό Ἑλληνισμό, μέ τελικό σκοπό τήν μαρτυρικῷ τῷ τρόπῳ ἐξαφάνισή του ἀπό τά πατρογονικά του ἐδάφη.
    Κατόπιν ὅλων τούτων, καί πολλῶν ἄλλων γεγονότων τοῦ βίου καί τῆς πολιτείας τοῦ ἐν λόγῳ ἡγέτου, τά ὁποῖα αἰσχρόν ἐστι καί λέγειν (στό Διαδίκτυο ὑπάρχει πλῆθος ἀναφορῶν), γίνεται, νομίζουμε, ἀντιληπτό τό πνευματικό πλαίσιο τοῦ κεμαλισμοῦ καί τῶν θερμῶν ὀπαδῶν καί ἀπογόνων του, τῶν «γκρίζων λύκων». Εἴθε ὁ Θεός νά ἀπαλλάξει τόν κόσμο ἀπό αὐτήν τήν μάστιγα.

    Γεωργία Χριστοδούλου-Τερζῆ
    Πτ. Γαλλ. Γλ. & Φιλ.
    Νοέμβριος 2010

  2. Γράφει η παραπάνω κυρία: «..ὁ κρυπτο-Ἑβραῖος μετέπειτα δικτάτορας Μουσταφά Κεμάλ»

    Μα όλοι ξέρουν ότι ο πατέρας του Μουσταφά Κεμάλ ήταν ο Αλβανός Αλή Ριζά.

    Φτάνει πια με τον αποπροσανατολιστικό αντισημιτισμό, όπου κάποιοι θέλουν να αποδείξουν σώνει και καλά ότι για όλα φταίνε οι Εβραίοι!

    Ποιοί Εβραίοι κυρία μου;

    Εβραίοι ήταν ο Δημήτριος Γούναρης, ο βασιλιάς Κωσταντίνος (Γκλίξμπουργκ με γυναίκα τη βασ. Σοφία Χοετζόλερν) και η υπόλοιπη συμμορία που οδήγησαν στη Μικρασιατική καταστροφή και τόσο καλά τα έχουν γράψει οι νοήμονες Μικρασιάτες, ιστορικοί και μή, σε άλλες σχετιθκές συζητήσεις για τη Δίκη των Έξ και την αθώωση των υπευθύνων της Καταστροφής;

Post a Comment

Mikrasiatis.gr