By 25 Μαρτίου 2013 0 Comments

Ας μην ξεριζώσουμε τις «Ρίζες»

RD_rizes

Δεν ξερω τι συναισθήματα μου εχει προκαλέσει η ειδηση οτι ο δικός μας Νίκος αποφάσισε να αποχωρήσει από την προεδρία του Συνδέσμου  Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών Χαλανδρίου ΡΙΖΕΣ .

Δεν ξερω αν ειναι δυνατόν να μπορεί να λειτουργήσει ένα σώμα χωρίς ψυχή και νου.

Γιατί κάτι τέτοιο είναι ο Νίκος για το συγκεκριμένο σύλλογο.

Η ψυχή και το σώμα…..Η φωνή που καμια φορά γίνεται βροντή. Η δύναμη που καμια φορά γίνεται τυφώνας και τα σαρώνει όλα.  Η πίστη που καμια φορά ονειρεύεσαι  οτι θα είναι και πάλι δικά σου τα  ματωμένα χώματα.

Τον λέμε τρελό,γραφικό,φωνακλά,υπαρχουν στιγμες που λέμε «δεν είναι δυνατόν να τα ξεστομίζει όλα αυτά» αλλά ξέρουμε όλοι όσοι τον γνωρίζουμε οτι οι πράξεις του όλες πηγάζουν από την αγάπη του για τις Ρίζες ,από την αγωνιά που εχει να μη ξεχαστούν αλλά και το καθήκον που αισθάνεται να μεταλαμπαδεύσει στη νέα γενιά Μικρασιατών τις γνώσεις και το πάθος του.Και το καταφέρνει.

 

Δεν είμαι Μικρασιάτισσα, αλλά κοντά στο Νίκο και στη Τασούλα Σκορδαλού (Σύλλογος Σμυρναίων Μικρασιατών Κορδελιού) λάτρεψα αυτό το κοσμο. Είχα αγαπήσει την ιστορία τους, είχα θαυμάσει τη δύναμη τους, είχα μείνει έκπληκτη μπροστά στο πολιτισμό τους αλλά κοντά σ αυτούς τους δυο φίλους θα αγαπώ όλους αυτούς τους νεότερους ξεριζωμένους για πάντα.

 

Είναι δύσκολο να διοικείς ένα Σύλλογο και μάλιστα έναν σύλλογο που θέλει να διαφυλάξει την παράδοση, την ιστορία,τα ήθη και τα έθιμα αλλά και να τα κρατήσει ζωντανά στη ψυχή της νέας γενιάς και μάλιστα σε τόσο χαλεπούς από όλες τις απόψεις καιρούς.

Θέλει προσωπικό χρονο,μεράκι ,αμέτρητη αγάπη ,δύναμη αλλά και πόρους για να μπορέσεις να κάνεις πράξη όσα έχεις σκεφτεί.

Οι μικρασιάτες δεν ζητούν χρήματα για ίδιον όφελος, δεν ζητούν εκδηλώσεις που θα είναι μέσα στη χλιδή, ζητούν στέγη για τα όνειρα τους και αναγνώριση των χιλιάδων θυσιών τους.

Δεν ζήτησαν ποτέ τίποτα ενώ θα πρεπε.Θα΄πρεπε να απαιτήσουν…τις χαμένες περιουσίες τους,την ίαση της πληγωμένης τους υπερηφάνειας, το κλείσιμο των ανοιχτών πληγών τους από τις λέξεις Τουρκόσπορος και πρόσφυγας,

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπο της Μικρασιατισσας γιαγιάς που βραβεύτηκε στη περσυνή κοπή της πίτας του Συλλόγου Ρίζες, δεν θα ξεχάσω τις αφηγήσεις της και δεν θα σβήσει από τα μάτια μου η αρχοντιά της.

Και εκεί βρισκόμασταν όλοι, οποιασδήποτε καταγωγής, κάθε ηλικίας, κάθε πολιτικής θέσης και κάθε κοινωνικής τάξης

Ήμασταν εκεί λόγω της αγάπης μας στη χαμένη πατρίδα ,στο Σύλλογο αλλά και στο Πρόεδρο.

Δεν ξερω αν θέλει πολύ κόπο, αν θα αφαιρεθούν πολλά  χρήματα από το προϋπολογισμό του ταμείου του Δήμου, αν προηγούνται αλλά επείγοντα  αιτήματα αλλά νομίζω οτι μια απόφαση και μια υπογραφή για την  συνέχιση αυτού του ταξιδιού από το παρελθόν στο παρόν αλλά και στο μέλλον είναι χρέος μας μπροστά σ αυτά που οφείλουμε στους Μικρασιάτες.

 

Θειακού Κωνσταντίνα-Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

About the Author:

Post a Comment

Mikrasiatis.gr