Από τη Μικρασία στη Λέσβο

i_pyrra_kai_o_mystikos_hartis_antigoni_moroy_copy

Συγγραφέας: Αντιγόνη Μώρου

Εκδότης: Ενωση Καλλονιατών Λέσβου

Φιλόλογος και θεατρολόγος, η Καλλονιάτισσα Αντιγόνη Μώρου με πλούσια εκπαιδευτική εμπειρία και επιστημονικό συγγραφικό έργο, έκανε και την πρώτη της λογοτεχνική εμφάνιση, με ένα βιβλίο που συνδυάζει με εξαιρετική επιτυχία τη μυθοπλασία, την ταξιδιωτική περιήγηση και την ιστορική εμβάθυνση.

Δυο λόγια για την υπόθεση όπως πολύ αναλυτικά τη διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο: Στο μυθιστόρημα ακολουθούμε τη ζωή του γιατρού Δημητρού Καϊτατζίδη και της οικογένειάς του, που έχοντας εγκαταλείψει την Πέργαμο αμέσως μετά τον πρώτο διωγμό το 1914, προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους στο νησί της Μυτιλήνης.

Η ζωή στο νησί δε θα είναι εύκολη, καθώς η οικογένεια δεν μπορεί να ξεπεράσει το χαμό της μικρής τους κόρης Ερατούλας, η οποία χάθηκε μέσα στον πανικό του ξεριζωμού. Ο Δημητρός ταξιδεύει σε ολόκληρο το νησί για να βοηθά αρρώστους και μαγεμένος από τις ομορφιές της Λέσβου, αλλά και την ιστορία των περιοχών του νησιού, αποφασίζει πολύ γρήγορα πως πρέπει να χαρτογραφήσει το νησί, το οποίο φαίνεται να έχει πολλές ομοιότητες με την πατρίδα του.

Εξάλλου το ενδιαφέρον του για τον αρχαίο πολιτισμό τον οδηγεί, διαδρομή τη διαδρομή, να ανακαλύψει τις πιο σημαντικές λατρείες και τα ιερά των θεών της αρχαίας Λέσβου, όπως του Διόνυσου και της Αφροδίτης, που επιβεβαιώνουν την πολιτισμική συγγένεια με τη Μικρά Ασία. Έτσι το βιβλίο αποτελείται από δύο επίπεδα αφήγησης.

Το πρώτο, του ήρωα αφηγητή που διηγείται την προσωπική του ιστορία και της οικογένειάς του. Το δεύτερο είναι του ταξιδιώτη, ο οποίος μέσα από την προσωπική αναζήτηση καταγράφει τις πολιτιστικές συντεταγμένες του νησιού τις οποίες συγκρίνει με αυτές της Μικρασίας.

Να ένα χαρακτηριστικό δείγμα γραφής: «Σειρά είχε ο Παλαιόκηπος. Αφού θαυμάσαμε το ωραίο κτήριο που στεγάζει το Δημοτικό Σχολείο, ανηφορίσαμε προς την αγορά. Τα μικρά μαγαζάκια με το μοναδικό χρώμα με εντυπωσίασαν, αλλά και η ατμόσφαιρα ευωχίας, ο μεζές και το ούζο να ξεχύνουν τις μυρωδιές τους κι οι μαγαζάτορες να μην προλαβαίνουν τις παραγγελιές με το ψητό κρέας και το λουκάνικο.

Ο Σούλης με πήγε να δω την ξακουστή εκκλησία του Αγίου Ερμολάου, μια τρίκλιτη βασιλική του 1795. Άξιζε τον κόπο αληθινά, απ’ όσα είδα διαπίστωσα πως πολλά αρχιτεκτονικά μέλη δείχνουν την ύπαρξη στο ίδιο σημείο παλαιοχριστιανικού ναού. Εξάλλου η κρύπτη (παλιά κατακόμβη;), στην οποία κατεβαίνεις με σκαλίτσα μέσα από την εκκλησία, θα έκρυβε μάλλον απαγορευμένη διδασκαλία στα παλιά χρόνια, κρυφό σχολειό ή άλλη μυητική λειτουργία, απρόσιτη από πολλούς.

Το χωριό αναφέρεται από το Σταυράκη Αναγνώστη το 1850 (“Λεσβιάς Ωδή”), μάλιστα σημειώνει ο συγγραφέας ότι ο “Ο Παλαιόκηπος ή Παλαιός Κήπος υπό χριστιανών, οικίας έχων περί τα διακόσιας πενήντα…”, άρα δεν υπήρχαν Τούρκοι εδώ.

[…] Τούτο το ταξίδι επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά τις σκέψεις μου για την πολιτισμική συγγένεια του νησιού με την αντικρινή γη.

Δεν είναι μόνο οι ταυτόσημες λατρείες, είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι εδώ το θείο, η προσήλωσή τους στον άγιο προστάτη τους (όποιος κι αν είναι, Διόνυσος ή Ταξιάρχης ή Ερμόλαος».

Σχόλια από Facebook

Σχόλια

,

Απάντηση